.Καλή και ευλογημένη περιήγηση στο Ιστολόγιο του Ιερού μας Ναού και στην Αρχιερατική Περιφέρεια Παραβόλας της Ιεράς μας Μητροόλεως

Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2020

Το ραντεβού ... με το Θεό!!!


 Ένας ερημίτης προσευχόταν πολύ σκληρά και επίπονα, ζητώντας να συναντηθεί με το Θεό. Επιτέλους κατάφερε να «κλείσει» ένα ραντεβού μαζί Του. «Αύριο, πάνω στο όρος» του είπε ένας άγγελος.
Την επομένη ημέρα ο ερημίτης σηκώθηκε πολύ πρωί και κοίταξε το όρος, ήταν τελείως καθαρό από σύννεφα.
Ξεκίνησε, λοιπόν, χαρούμενος και με δέος, προς την κορυφή του βουνού. Κάποια στιγμή, εκεί που περπάταγε κατά μήκος του μονοπατιού συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε πέσει κάτω μέσα στα αγκάθια και του ζήτησε βοήθεια.
«Λυπάμαι, βιάζομαι, έχω ραντεβού με τον Θεό», απάντησε ο ερημίτης και συνέχισε το δρόμο του.
Λίγο πιο κάτω συνάντησε μια γυναίκα που έκλαιγε δίπλα στο άρρωστο παιδί της. «Βοήθησέ με σε παρακαλώ» του είπε. «Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο, ο Θεός με περιμένει στην κορυφή του βουνού».
Προχώρησε ακόμα πιο γρήγορα για να μην αργήσει, αλλά εκεί που το μονοπάτι έγινε πιο δύσκολο, είδε κάποιο ηλικιωμένο εξαντλημένο, που του έδινε ένα ασκί. «Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, σε παρακαλώ πήγαινε να μου γεμίσεις το ασκί με νερό από την πηγή εδώ πιο κάτω. «Κάνε υπομονή, καλέ μου άνθρωπε, έχω ένα ραντεβού με τον Θεό και δεν θέλω να αργήσω»!
Όταν ο ερημίτης έφτασε επιτέλους στην κορυφή του βουνού, στην πόρτα της καλύβας, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Θεό, βρήκε κρεμασμένο ένα μήνυμα:
«Συγχώρεσε με που δεν είμαι εδώ, αλλά πήγα να βοηθήσω εκείνους που δεν βοήθησες εσύ στο διάβα σου».

Τι μιλά τελικά στην καρδιά που παλεύει με το Θεό;

 Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος στη Νέα Σκήτη ήταν περίπου τέτοιος μήνας, αρχάς Νοεμβρίου με το δικό μας ημερολόγιο εκεί, όπου ένα βράδυ, περασμένη λίγο η ώρα χτύπησε η πόρτα της καλύβας μας και ανοίξαμε να δούμε ποιος ήταν.
Ήταν τρία παιδιά τα οποία χάθηκαν στο δρόμο και δεν μπορούσαν να φιλοξενηθούν βέβαια στο Μοναστήρι γιατί είχε κλείσει, ούτε πουθενά αλλού και έπρεπε να τα φιλοξενήσουμε εμείς στη δική μας καλύβη. Δεν υπήρχε πρόβλημα βέβαια.
Προσπαθήσαμε να τους φιλοξενήσουμε, να τους ετοιμάσουμε κάτι να φάνε.
Ένας εξ’ αυτών όμως ήταν πολύ αρνητικός. Εγώ κάθισα λίγο μαζί τους να τους μιλήσω μέχρι να φάνε τα παιδιά, να μην τους αφήσουμε μόνους τους. Eίπαμε κάποια πράγματα.
Το ένα το παιδί ήταν αρνητικός, ήταν δύσκολος. Χαμογελούσε ειρωνικά, με έβλεπε έτσι παράξενα. Καταλάβαινα ότι δεν του άρεσα τρόπον τινά, δεν ξέρω.
Αφού φάγανε το φαγητό τους, πήγα να τους δείξω -ήμουν υπεύθυνος αρχοντάρης- τα δωμάτια. Μου λέει ένας.
– Πάτερ, μπορώ να δώσω στο Θεό την τελευταία ευκαιρία να μου μιλήσει;
– Ωραία σκέψη. Και τι θα γίνει τώρα; Δηλαδή πως θα δώσεις του Θεού την τελευταία ευκαιρία να σου μιλήσει;
– Θέλω να μιλήσουμε.
Πήρα ευλογία από τον Γέροντα και πήγα κάθισα εκεί σε ένα παρεκκλήσι που είχαμε και μιλούσαμε από η ώρα οκτώ το βράδυ μέχρι ώρα τέσσερις το πρωί που χτύπησε το σήμαντρο για την ακολουθία.
Μιλούσε βέβαια ο ίδιος, δεν άφησε το Θεό να του μιλήσει γιατί ήθελε ο ίδιος να πει όλα αυτά που είχε μέσα του. Πανέξυπνος άνθρωπος, πολύ διαβασμένος, πολύ μορφωμένος, ήταν στο πτυχίο της Νομικής τότε.
– Λοιπόν, μου λέει, κοίταξε πάτερ εγώ μεγάλωσα στα κατηχητικά, στις αδελφότητες, κοντά σε πολύ καλούς πνευματικούς. Ξέρω τα πάντα. Όταν σου λέω κάτι ξέρω εκ των προτέρων τι θα μου απαντήσεις.
Και πράγματι, ήξερε πάρα πολλά πράγματα. Δεν είχα κάτι να του απαντήσω διότι όντως τα ήξερα όλα. Κι έτσι όπως ήτανε έξυπνος και λαλίστατος και ευφυής και με επιχειρήματα -δικηγόρος βέβαια ήτανε ο άνθρωπος- εντάξει εγώ αισθανόμουνα στριμωγμένος σ’ εκείνη τη γωνιά του στασιδιού. Τον άκουγα απλώς κι έλεγα: ο Θεός να μας βοηθήσει να βγάλουμε άκρη εδώ απόψε. Τι θα γίνει;
Που θα βγούμε με αυτόν τον άνθρωπο;
Τέλος πάντων, είπε, είπε, είπε κάμποσα ..
Πήγαινα κι εγώ να πω καμμιά κουβέντα, δεν με άφηνε. Μου έλεγε,
– Ξέρω τι θα πεις, ξέρω.
Και πράγματι ήξερε δηλαδή, δεν έλεγε ψέματα. Όταν ήρθε η ώρα να τελειώσουμε μου λέει,
– Πάτερ μου ξέρεις όλα τα νίκησα μέσα μου. Όλα τα νίκησα. Όλα τα επιχειρήματα της Εκκλησίας, όλη τη διδασκαλία των κατηχητικών, των ομαδαρχών, των κατασκηνώσεων, των ομάδων, των πνευματικών, τα πάντα. Τα έχω διαλύσει, τα έχω νικήσει. Έχω απόψεις, έχω επιχειρήματα, έχω μέσα μου ισχυρά ερείσματα για να μην τα πιστεύω όλα αυτά τα πράγματα αλλά έχω κάτι που δεν μπορώ να το νικήσω. Δεν μπορώ να το νικήσω.
– Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να το νικήσεις;
– Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ. Δεν μπορώ να νικήσω τη μάνα μου.
– Δηλαδή; Έχει γλώσσα; Μιλάει πολύ;
– Όχι, δεν μιλάει καθόλου η μάνα μου.
– Ε τότε, τι κάνει;
– Δεν μπορώ πάτερ. Όταν σηκώνομαι το βράδυ και τη βλέπω να είναι γονατιστή και να προσεύχεται, δεν μπορώ να βγάλω αυτήν την εικόνα από μέσα μου. Όλα τα άλλα τα διέλυσα. Και τους πνευματικούς και τις εκκλησίες και τις κατασκηνώσεις και τα πάντα αλλά αυτήν την εικόνα της μάνας μου δεν μπορώ να την νικήσω.
Για να μην σας τα πολυλογώ, τελικά τον νίκησε η εικόνα της μάνας του. Πράγματι αυτό το παιδί πάλεψε πολύ με τον εαυτό του στη συνέχεια. Πηγαινοερχόταν στο Άγιον Όρος. Δεν του λέγαμε τίποτα, απλώς ήταν πολύ παρατηρητικός.
Έβλεπε, γυρνούσε, έβλεπε πράγματα τα οποία εμείς δεν βλέπαμε τόσα χρόνια. Ερμήνευε διάφορες καταστάσεις όμορφα, ωραία. Μέχρι που σιγά-σιγά πράγματι ενίκησε η εικόνα της μητέρας του, η οποία ήταν μία αγράμματη γυναίκα -σχεδόν αγράμματη δηλαδή με λίγες τάξεις του Δημοτικού- αλλά μια γυναίκα της Εκκλησίας η οποία προσευχόταν πάρα πολύ για το παιδί της.
Και σήμερα, Δόξα τω Θεώ, το παιδί αυτό διαπρέπει. Είναι στέλεχος, όπως κι εσείς, της τοπικής Εκκλησίας στην οποία ανήκει. Και διαπρέπει πραγματικά στην πνευματική ζωή και αυτός και η κατ’ οίκον Εκκλησία του, η οικογένειά του και όλοι όσοι είναι κοντά του.
Γιατί από τότε, έγινε στέλεχος και διδάσκαλος της Εκκλησίας και στηρίζει και αυτός με τη σειρά του πολλούς ανθρώπους.

“Δόξα Σοι ο Θεός”: Μια φράση κόσμημα – Πότε πρέπει να την λέμε;


 Η φράση αυτή είναι κόσμημα, διαμάντι όταν την αποδίδουμε στον Θεό δοξολογικά, είναι μια κραυγή ευχαριστίας. 
To κακό είναι ότι αυτή την δοξολογία την λέμε πάντα όταν μας συμβαίνει κάτι καλό και ιδιαίτερα κοσμικού χαρακτήρα. Για πνευματικά θέματα ούτε λόγος.
Στα άσχημα πράγματα , στα εμπόδια και στις δυσκολίες ενώ θα έπρεπε να δοξολογούμε τον Θεό διότι αυτά είναι μαθήματα και μας πάνε παρακάτω εμείς αντιθέτως βρίζουμε τον Θεό για το κακό που μας βρήκε διότι τα θέλουμε όλα στρωμένα με ροδοπέταλα. Αντί να δούμε το άσχημο ως ευλογία και για την ακρίβεια ως ευκαιρία μετανοίας το βλέπουμε ως κατάρα που μας χάλασε το ροζ συννεφάκι της ζωής.
Δεν θέλουμε τη δυσκολία, είμαστε φυγόπονοι, δεν θέλουμε να δούμε την χάρι του Κυρίου και την ευλογία σε όλα τα πράγματα παρά μόνο στα καλά . Θέλουμε τη σχέση με τον Χριστό όπως εμείς θέλουμε και όχι όπως Εκείνος γνωρίζει.
Λέμε «Δόξα τω Θεω» που πάντρεψα το παιδί μου και ίσως μου φέρει εγγονάκι, αλλά δεν με νοιάζει τί άνθρωπο παντρεύτηκε το παιδί μου και αν ο γάμος που έκανε είναι στον δρόμο της σωτηρίας. Και φυσικά αν μου φέρει εγγόνι το παιδί μου και δεν βγάλει το όνομα μου θα κατεβάσω μούτρα.
Λέμε «Δόξα τω Θεω» για επίγειες επιτυχίες αλλά η σωτηρία δεν μας νοιάζει. Μας ενδιαφέρει τί θα καταθέτουμε πριν τον τάφο στον κόσμο και όχι μετά τον τάφο στον Χριστό. Δεν θα πούμε «Δόξα τω Θεω» αν το παιδί μας η ο σύντροφος μας μετανόησε και μπήκε στον δρόμο του Κυρίου, αλλά αντίθετα θα το θεωρήσουμε κατάρα ότι τώρα θα ασχολείται με τις Εκκλησίες…
Αν μας πει το παιδί μας ότι θέλει να γίνει παπάς ή να πάει σε μοναστήρι τότε θα φορέσουμε μαύρα και θα κλαίμε μέρα νύχτα διότι το παιδί μας δεν ικανοποίησε το ροζ συννεφάκι με τα κουτάκια που είχαμε μέσα στην φυλακή του εγωϊσμού μας.
Ποιο είναι το πραγματικό «Δόξα σοι ο Θεός» που ανοίγεται στην χάρι του Κυρίου;
Είναι αυτό που λέμε ότι μας συμβαίνει κάτι άσχημο και τελικά πήραμε το πνευματικό μας μάθημα.
Είναι αυτή η δοξολογία που ευχαριστούμε τον Κύριο κυρίως για τα άσχημα στην ζωή μας που μας οδήγησαν να γίνουμε καλύτεροι και να τον καταλάβουμε καλύτερα.
Θέλει καρδιά αυτό το άνοιγμα. Δεν αγαπάμε τον Χριστό όπως εκείνος θέλει αλλά όπως εμείς θεωρούμε, με κάποια ψευτο-κοινωνιολογικά δεδομένα.
Αυτό το Δόξα δεν πάει στο Χριστό γυρνάει πίσω , διότι δεν το λέμε στο Χριστό αλλά στον καθρέφτη του εγωϊσμού μας.

Η απελπισία δεν έχει θέση στην ζωή του χριστιανού.

 
Ό,τι κι αν εχεις κάνει, όσο κι αν έχεις αμαρτήσει δεν μπορείς να νικήσεις την φιλανθρωπία, την αγάπη και το έλεος του Θεού.
Αδικείς τον Θεό όταν θεωρείς ότι έπραξες κάτι τόσο μεγάλο που είναι ασυγχώρητο. Σα να λες ότι ο Θεος έχει αδύναμη αγάπη.
Ο Θεός είναι Πατέρας και όχι δικαστής. Ο Θεός δέχεται την μετάνοιά σου πάντοτε, αρκεί να Του την δώσεις. Γι’αυτό κάνε πέρα την απελπισία και ενδύσου την ελπίδα διότι έχεις Θεό που δεν μένει στην αμαρτία σου αλλά προσμένει την μετάνοιά σου.
Όσο βαθιά κι αν είναι η πληγή της αμαρτίας σου Αυτός μπορεί να την θεραπεύσει. Ακόμα και τελείως νεκρό πνευματικά να σε καταστήσει κάποιο πάθος σου, ο Θεός μπορεί να σε αναστήσει, να σου δώσει ζωή, αρκεί να παραδωθείς σ’ Αυτόν, αρκεί να Τον εμπιστευτείς.
Αμαρτήσες; Μετανόησε.Πάψε να ασχολείσαι με την πτώση σου.Πάψε να αναλύεις την αστοχία σου και πλέον ξανά δες τον στόχο σου που είναι ο Χριστός.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Γιατί υπάρχει ο πόνος στη ζωή του ανθρώπου


 Ως συνέχεια της διαδικτυακής επικοινωνίας μας, σήμερα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απάντηση σε ένα επίκαιρο ερώτημα «Γιατί να πονώ Θεέ μου;» Ασφαλής βοηθούς θα έχουμε την Αγία Γραφή, τους αγίους πατέρες μας, αλλά και μια μελέτη του μακαριστού μοναχού Μωϋσέως του αγιορείτου, από το βιβλίο του Το αληθινό νόημα του πόνου στη ζωή μας.
Είναι αλήθεια πως σήμερα υπάρχει άφθονος σωματικός και ψυχικός πόνος. Άλλοτε ευθύνεται γι’ αυτόν ο άνθρωπος και άλλοτε όχι. Σημασία έχει την ώρα του πόνου κάποιος να τον συνδράμει. Να μη τον αφήσει ν’ απογοητευθεί, να πνιγεί στη μοναξιά, να πονέσει ακόμη πιο πολύ. Η ασθένεια δεν προέρχεται, αδελφοί μου, από την τιμωρία ενός εκδικητή Θεού. Η αντίληψη αυτή είναι ανορθόδοξη, πέρα για πέρα λαθεμένη. Ο Θεός μόνο αγαπά μιας και είναι μακρόθυμος, πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, πανάγαθος και αληθινός. Παραχωρεί, επιτρέπει παιδαγωγικά προς βοήθεια την ασθένεια, για να μας φρονηματίσει, να μας διορθώσει, να μας προσγειώσει και ταπεινώσει. Ο πόνος έτσι μπορεί να γίνει αφορμή, για μία πιο ουσιαστική και βαθιά γνωριμία μας με τον Θεό, και όχι να τα βάλουμε μαζί του. Ο πόνος μπορεί να μας συνδράμει να γίνουμε πιο ανεκτικοί και συμπονετικοί με τους αδελφούς μας και να γνωρίσουμε τον άγνωστο εαυτό μας. Ο πόνος τότε θα γίνει ευλογία.  Είπαν ορθά, πως όποιος έχει υποφέρει πολύ μοιάζει μ’ εκείνον που γνωρίζει πολλές γλώσσες κι έτσι μπορεί να καταλάβει πολλούς και να τον καταλάβουν πολλοί.
Δεν ζητάμε βεβαίως εμείς οι πιστοί τον πόνο νοσηρά στη ζωή μας. Η Εκκλησία μας πάντοτε εύχεται υπέρ υγείας και διαφωτίσεως των τέκνων της. Εάν έλθει όμως ο πόνος να τον υπομείνουμε καρτερικά κι ελπιδοφόρα και θα έχουμε, αλήθεια, μεγάλο κέρδος. Πίσω από κάθε ανθρώπινο πόνο κρύβεται το χέρι του Θεού που ευλογεί. Μακάριοι οι πονεμένοι ως πλούσια ευλογημένοι.

Η Αγία Γραφή, μας πληροφορεί πειστικά πως η ασθένεια, ο πόνος, η θλίψη, ο θάνατος δεν υπήρχαν από την αρχή της δημιουργίας. Πρόκειται για μεταπτωτικά φαινόμενα. Η φθαρτότητα, η ασθένεια, ο πόνος είναι αποτέλεσμα της παρακοής των πρωτοπλάστων στον Δημιουργό τους και η υπακοή τους στον δαίμονα. Ο αποχωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό έχει οικτρές συνέπειες.
Επανερχόμενοι στο δύσκολο ερώτημα γιατί ο Θεός να επιτρέπει να ταλαιπωρείται το πλάσμα του, να βασανίζεται και ν’ αγωνιά μέσα στον πολύ πόνο, ταπεινά θα πούμε πάλι: Ο πόνος μας αφυπνίζει να ενδιαφερθούμε καλύτερα για τη μετάνοια, την ταπείνωση, την αναθέρμανση της πίστης μας και τη συμπόνια του πλησίον μας. Ο πόνος, σωματικός ή ψυχικός, μας επισκέπτεται για κάποιο ιδιαίτερα σοβαρό λόγο. Για να ξαναδούμε την πορεία, τους στόχους και τον σκοπό της εφήμερης ζωής μας. Είπαμε πως μερικές φορές ένας ψυχικός πόνος είναι δριμύτερος του σωματικού και ίσως και πιο δυσκολοθεράπευτος. Ο μεγάλος ψυχίατρος Γιούνγκ πάντως λέει πως το πρόβλημα του ψυχικώς πάσχοντος, κατά ασυγκρίτως ανώτερο λόγο ανήκει στον πνευματικό παρά στον ιατρό!
Πάντοτε παραμένει επίκαιρο το θέμα της ασθένειας. Πολλοί οι ασθενείς στα σπίτια, στα νοσοκομεία, στους δρόμους. Είμαστε εμείς οι ίδιοι ασθενείς ή δικοί μας άνθρωποι. Σήμερα εμείς, αύριο άλλοι και το αντίθετο. Ο πόνος κτυπά όλες τις πόρτες, όλες τις ώρες αδιάκριτα, πλουσίων, φτωχών, νέων, ηλικιωμένων, μορφωμένων, αμόρφωτων, όλων. Γιατί ν’ αρρωσταίνουμε και γιατί να πονάμε; Αρρώστιες πολλές και μεγάλες είχαν και οι άγιοι. Οι αρρώστιες μας κάνουν να θυμηθούμε τον λησμονημένο Θεό, να τον επικαλεσθούμε, να συνδεθούμε μαζί του. Η μνήμη του Θεού συντείνει στην ειλικρινή μετάνοια. Την πίστη μας στον Θεό αποδεικνύουμε με την υπομονή στις δοκιμασίες και μάλιστα στον πόνο των ασθενειών.
Δεν υπάρχει άνθρωπος δίχως πόνο. Πήγε κάποτε ένας να πει τον πόνο του σε κάποιον και δεν πρόλαβε και του είπε πρώτα ο άλλος τον πόνο του κι ήταν τόσο πιο μεγάλος που δεν τόλμησε να πει τον δικό του. Δίχως τον πόνο θα είμασταν πιο σκληροί και πιο άγριοι. Κατά τον ιερό Χρυσόστομο, δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο αυτό που να μη δοκιμάζει στη ζωή του πόνο. Αν δεν πονέσει σήμερα, θα πονέσει αύριο κι αν όχι αύριο σίγουρα μεθαύριο.
Ο άγιος Διάδοχος, επίσκοπος Φωτικής της Ηπείρου, αναφέρει στις θεσπέσιες γραφές του ένα λόγο υπέροχα παρηγορητικό για πολλούς: «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως μάρτυς παραλειφθήσεται». Αυτός, λέγει, που έχει μία χρόνια και ανίατη ασθένεια και την υπομένει στο κρεβάτι του πόνου δίχως να γογγύζει, αυτόν θα τον παραλάβει ο Κύριος κοντά Του ως ένα μεγαλομάρτυρα!!!
Με όλη μου την καρδιά, εύχομαι ταπεινά και προσεύχομαι συνέχεια, ο πόνος των ασθενειών, των πειρασμών και των θλίψεων, να μη μας απογοητεύσει ποτέ. Ο πόνος να μας κάνει πιο υγιείς ψυχικά, πιο ώριμους πνευματικά, πιο καλλιεργημένους καρδιακά. Ο πόνος να συνδράμει στη νοηματοδότηση της ζωής μας και στην ουσιαστική σχέση μας με τον ζώντα Χριστό, τους Αγίους και την Παναγία, τ’ άγια μυστήρια και την αγία μας μητέρα Ορθόδοξη Εκκλησία, στην αγκάλη της οποίας όλοι οι πονεμένοι αναπαυόμαστε.

Καλό και ευλογημένο μήνα


 

Στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Παραβόλας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ Κοσμάς


Μέσα σε πανηγυρική και κατανυκτική ατμόσφαιρα αλλά κεκλεισμένων των θυρών με τη συμμετοχή μόνον της μοναστικής αδελφότητος, τελέσθηκε χθες Κυριακή 29 Νοεμβρίου Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Παραβόλας Αγρινίου.
Στη Θεία Λειτουργία ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, καθώς χτες 29 Νοεμβρίου τιμάται ιδιαιτέρως στην Ιερά Μονή η μνήμη του Αγίου ενδόξου Νεοϊερομάρτυρος Φιλουμένου, που μαρτύρησε στο προσκύνημα του Φρέατος του Ιακώβ το έτος 1979. Στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Παραβόλας Αγρινίου φυλάσσεται αίμα εκ του μαρτυρίου του Αγίου.
Κατά τη διάρκεια του κοινωνικού αναγνώσθηκε η Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου, η οποία συντάχθηκε για να ενισχυθούν οι χριστιανοί στις δυσκολίες των ημερών. Προ του «Δι΄ Ευχών» ο Σεβασμιώτατος κ. Κοσμάς ανέγνωσε ειδικές ικετευτικές ευχές για την άρση της λοιμικής νόσου.

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020

Άγιος Απόστολος Ανδρέας, μια χαρακτηριστική περίπτωση Αγίου

 
  
Με το κλείσιμο του φθινοπώρου, στις 30 Νοεμβρίου, γιορτάζουμε τη μνήμη του αγίου αποστόλου Ανδρέα. Μαζί με τον αδελφό του απ. Πέτρο ήταν οι πρώτοι μαθητές του Χριστού. Ψαράδες από την πόλη Βησθαϊδά, μεσαίου οικονομικού επιπέδου, προφανώς σεβαστά μέλη της τοπικής κοινωνίας, πιστοί ακόλουθοι και γνώστες του νόμου του Θεού.Ο Χριστός μπήκε στη ζωή τους σαν θύελλα και σάρωσε τα πάντα. Άλλαξε τη σχέση τους με τους οικείους τους, με τους συγχωριανούς τους, με την τοπική συναγωγή, με το Νόμο. Άλλαξε τη στάση τους απέναντι στη ζωή, στο συνάνθρωπο, στις σχέσεις. Άλλαξε τις αντιλήψεις τους για την εργασία, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη. Τα πάντα!
    Η πορεία τους και ιδιαίτερα του απ. Ανδρέα σταθερή. Αταλάντευτη. Αμετακίνητη. Ανάμεσα σε δύο άξονες.Πολύ λίγα γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη για τον απ. Ανδρέα. Είναι μία μορφή που πρωταγωνιστεί διακριτικά, τιμάται με σεμνότητα και αλλάζει τον κόσμο σιωπηρά. Τα περισσότερα στοιχεία του βίου του τα κατέχουμε από την παράδοση της Εκκλησίας. Το πέρασμά του από τη Μικρά Ασία, το Βυζάντιο, την Ελλάδα έθεσε, μαζί με το πέρασμα του απ. Παύλου, τα θεμέλια για την ανάπτυξη του Χριστιανισμού σε αυτές τις περιοχές. Η διάδοση του ευαγγελίου αποτελεί τον κύριο στόχο των προσπαθειών του. Τηρεί με ακρίβεια την τελευταία εντολή του Κυρίου, με την οποία απέστειλε τον ίδιο και τους άλλους αποστόλους σε όλους τους λαούς της οικουμένης για να κατηχήσουν και να βαπτίσουν τους ανθρώπους στο όνομά Του. Οι διηγήσεις μάς λέγουν ότι η αποστολή του στέφθηκε με επιτυχία. Το πέρασμά του μεταμόρφωνε τους ανθρώπους και ξεκούραζε τους κουρασμένους, καθώς τους προσέφερε λόγο ζωής και αλήθειας.
    Ολόκληρη η ζωή του ήταν μία μαρτυρία για το λόγο της ζωής, για το Σαρκωμένο λόγο, για τον Ιησού Χριστό. Μία μαρτυρία, η οποία σφραγίστηκε από το μαρτύριο.Η ζωή μαρτυρίας και μαρτυρίου είναι οι δύο άξονες ανάμεσα στους οποίους κινείται η ζωή του αγίου αποστόλου Ανδρέα. Μια ζωή η κατάληξη της οποίας είναι η πόλη της Πάτρας και ένας σταυρός. Ένας σταυρός σε σχήμα Χ.Η περίπτωση του απ. Ανδρέα περιέχει δύο στοιχεία που είναι χαρακτηριστικά της ζωής του κάθε χριστιανού. Την επιθυμία να δίνει μαρτυρία του Λόγου, όπου σταθεί και όπου βρεθεί είτε με τα λόγια είτε με τα έργα του, και την συνειδητοποίηση ότι μια ζωή μαρτυρίας δεν μπορεί παρά να την ακολουθεί το μαρτύριο.
     Οπωσδήποτε, ο απ. Ανδρέας δεν είναι ο μόνος άγιος που ακολούθησε αυτή τη στενή και δύσκολη οδό. Κατέχει, όμως, μία μοναδική θέση στην παράδοση της Εκκλησίας, καθώς είναι ο πρώτος από τους μαθητές του Χριστού και κατάφερε με το βίο του να κάνει πράξη την αποστολή του.Δεν χρειάζεται να είναι κανείς πολύ παρατηρητικός για να διαπιστώσει ότι και τα δύο στοιχεία -η διάθεση μαρτυρίας και μαρτυρίου- λείπουν πλέον από την καθημερινότητά μας και πρέπει, δίχως άλλο, να καταβάλουμε σημαντική προσπάθεια για να τα επανεύρουμε, για να τα κάνουμε και πάλι στόχο της ζωής μας.
     Ο άγ. απόστολος Ανδρέας αποτελεί, λοιπόν, μία χαρακτηριστική περίπτωση χριστιανού, ο οποίος πραγματοποίησε με τη ζωή του το λόγο του Κυρίου για τον ευαγγελισμό του κόσμου και τη μεταμόρφωσή του, ακόμη και αν αυτό είχε ως συνέπεια το βίαιο δικό του θάνατο.

Από το Συναξάρι του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου


Ο Άγιος Ανδρέας γεννήθηκε στην πόλη Βησθαϊδά της Παλαιστίνης. Ήταν αδελφός του Αποστόλου Πέτρου και γιος ενός φτωχού ψαρά που ονομαζόταν Ιωνάς. Και οι δύο γιοι του Ιωνά, ασκούσαν το επάγγελμα του ψαρά, βοηθώντας τον πατέρα τους. Κάποια στιγμή ο Άγιος Ανδρέας, έφυγε από το πατρικό σπίτι και έγινε μαθητής του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου. Μετά την σύλληψη του Αγίου Ιωάννη, ο Άγιος Ανδρέας επέστρεψε στην λίμνη Γεννησαρέτ και συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα του, μέχρι την στιγμή που συνάντησε τον Ιησού. Ο Άγιος Ανδρέας ήταν ο πρώτος που κάλεσε ο Χριστός για μαθητή του και γι’ αυτό ονομάζεται Πρωτόκλητος. Μετά την ημέρα της Πεντηκοστής και αφού έλαβε, όπως και οι υπόλοιποι μαθητές, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ξεκίνησε να ταξιδεύει, να διδάσκει τον Λόγο του Κυρίου, να βαπτίζει Χριστιανούς, να χειροτονεί ιερείς και να ιδρύει εκκλησίες. Στα ταξίδια του αυτά, περιόδευσε στην Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Θράκη, στην Μακεδονία, στην Θεσσαλία και έφτασε μέχρι την Πελοπόννησο στην Παλαιά Πάτρα.
   Στην αρχή των περιοδειών του, ο Άγιος Ανδρέας, βρέθηκε στην πόλη Αμινσό. Οι κάτοικοι της πόλης, κυρίως Εβραίοι και Έλληνες, ήταν φυσικά ειδωλολάτρες (μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγο καιρό μετά την Ανάσταση του Χριστού). Ο Άγιος Ανδρέας φιλοξενήθηκε στο σπίτι ενός Εβραίου και την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε την Εβραϊκή Συναγωγή της Αμινσού. Εκεί δίδαξε τον Λόγο του Κυρίου και πολλοί από τους παρευρισκομένους πίστεψαν στον Ιησού και βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Στην πόλη αυτή, ο Άγιος Ανδρέας, ξεκίνησε να κάνει θαύματα, θεραπεύοντας αρρώστους από διάφορες ασθένειες. Μετά την Αμινσό, σειρά είχε η Τραπεζούντα και κατόπιν η Βιθυνία, όπου ο Άγιος βάπτισε πολλούς Χριστιανούς, ίδρυσε εκκλησίες και χειροτόνησε ιερείς. Συνεχίζοντας, ο Άγιος Ανδρέας, το ιεραποστολικό του έργο, έφτασε στην πόλη Σινώπη. Φτάνοντας εκεί, πληροφορήθηκε ότι στην ίδια πόλη βρισκόταν ο απόστολος Ματθίας, ο οποίος όμως είχε φυλακιστεί από τους ειδωλολάτρες κατοίκους της Σινώπης. Ο Άγιος, μετέβη στην φυλακή και μετά από προσευχή, με θαυμαστό τρόπο, έσπασαν τα δεσμά του αποστόλου Ματθία και άνοιξε η πόρτα του κελιού στο οποίο κρατείτο. Όμως το θαύμα αυτό αντί να πείσει τους ειδωλολάτρες να αλλάξουν πίστη, έφερε το μίσος στην καρδιά τους. Μαινόμενοι οι κάτοικοι της Σινώπης, βασάνισαν τον Άγιο έως ότου νόμισαν ότι είχε ξεψυχήσει. Τότε μόνο σταμάτησαν τα βασανιστήρια και πέταξαν το σώμα του σε ένα σωρό κοπριάς, έξω από την πόλη. Κατά την διάρκεια, μάλιστα, των βασανιστηρίων, έκοψαν ένα δάκτυλο από το χέρι του Αγίου Ανδρέα. Όμως, η Θεία Χάρη του Χριστού, θεράπευσε τον Άγιο από τις πληγές του και στο σημείο του κομμένου δακτύλου, βγήκε νέο. Την επόμενη ημέρα, βλέποντας οι ειδωλολάτρες κάτοικοι της Σινώπης, την θαυματουργή ίαση του Αγίου Ανδρέα, ζήτησαν συγχώρεση και βαπτίσθηκαν Χριστιανοί
    Ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα στην πόλη αυτή, μεταξύ των οποίων και η ανάσταση ενός παιδιού. Ο Άγιος Ανδρέας συνέχισε τις περιοδείες και την διδασκαλία του Θείου Λόγου, ώσπου κάποια στιγμή έφτασε στην πόλη της Αχαΐας την Παλαιά Πάτρα. Άρχοντας της πόλης, εκείνο τον καιρό, ήταν ο Αιγεάτης και γυναίκα του ήταν η Μαξιμίλλα. Ο Άγιος, φθάνοντας στην πόλη, άρχισε να διδάσκει την Χριστιανική πίστη και να κάνει θαύματα θεραπεύοντας διάφορους αρρώστους. Μεταξύ των αρρώστων που θεραπεύτηκαν ήταν και η Μαξιμίλλα. Ο Αιγεάτης, θέλοντας να δείξει την ευγνωμοσύνη του, πρόσφερε στον Άγιο χρυσάφι το οποίο όμως ο Άγιος δεν έκανε δεκτό, λέγοντας ότι δεν θεράπευσε την Μαξιμίλλα για την αμοιβή, αλλά για την χάρη του Ιησού Χριστού. Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Άγιος συνέχισε τα θαύματα και την διδασκαλία του Θείου Λόγου στην Παλαιά Πάτρα. Κάποια στιγμή ο Αιγεάτης έφυγε για την Ρώμη και στην θέση του άφησε τον αδερφό του Στρατοκλή. Κατά την διάρκεια της απουσίας του Αιγεάτη, ο Άγιος θεράπευσε ένα δούλο του Στρατοκλή, ενώ τόσο η Μαξιμίλλα όσο και ο Στρατοκλής έγιναν Χριστιανοί. Όταν ο Αιγεάτης επέστρεψε στην πόλη, θέλησε η γυναίκα του να ξαναγίνει ειδωλολάτρισσα, πράγμα που η Μαξιμίλλα αρνιόταν πεισματικά. Τότε ο Αιγεάτης, έδωσε εντολή να συλλάβουν τον Άγιο Ανδρέα και να τον κλείσουν στην φυλακή. Εκεί επισκέφθηκαν τον Άγιο η Μαξιμίλλα και ο Στρατοκλής, δέχθηκαν την ευλογία του και ο Στρατοκλής χειροτονήθηκε Επίσκοπος Παλαιών Πατρών. Το μένος του Αιγεάτη βρήκε διέξοδο στην εντολή σταύρωσης του Αγίου. Κατά την διάρκεια της σταύρωσης του, ο λαός, που τον αγαπούσε πολύ, διαμαρτυρήθηκε και ο Αιγεάτης, φοβούμενος την οργή των κατοίκων της πόλης, έτρεξε να κατεβάσει τον Άγιο από το σταυρό. Ο Άγιος Ανδρέας, δεν του επέτρεψε να το κάνει αυτό και του είπε: «Καλύτερα είναι να σώσεις τον εαυτό σου από τα δεσμά της απιστίας, παρά εμένα από τον σταυρό». Ο Αιγεάτης μετανιώνοντας για το άδικο που είχε πράξει, έδωσε τέλος στην ζωή του πέφτοντας από ένα γκρεμό που ονομαζόταν Υψηλά Αλώνια.
     Το σώμα του Αγίου, ενταφίασαν ο Στρατοκλής και η Μαξιμίλλα στο σημείο, όπου χτίστηκε, μετά από λίγο καιρό, η Επισκοπή Παλαιών Πατρών με έξοδα του Στρατοκλή. Ο δε Στρατοκλής παρέμεινε επίσκοπος έως το τέλος της ζωής του. Ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετέφερε το λείψανο του Αγίου Ανδρέα στην Κωνσταντινούπολη. Για να εξευμενίσει τους κατοίκους της Πάτρας, που αντιδρούσαν σε αυτήν την μεταφορά, ανέλαβε να διεκπεραιώσει το έργο μεταφοράς νερού στην πόλη από το όρος Βωϊδά. Έτσι η Παλαιά Πάτρα απέκτησε πόσιμο νερό χάρη στον Άγιο Ανδρέα, που είναι πλέον Πολιούχος της Αχαϊκής πρωτεύουσας. Στον ναό του Αγίου Ανδρέα, που βρίσκεται στην σημερινή Πάτρα, μπορείτε να προσκυνήσετε τον σταυρό, σχήματος Χ, στον οποίο άφησε ο Άγιος την τελευταία του πνοή. Την μνήμη του Αγίου Ανδρέα, εορτάζουμε στις 30 Νοεμβρίου.

Απολυτίκιο του Αγίου Ανδρέα:
Ως των Αποστόλων πρωτόκλητος, και του κορυφαίου αυτάδελφος,
τον Δεσπότην των όλων Ανδρέα ικέτευε, ειρήνην τη οικουμένη δωρήσασθαι,
και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.
 

Η τών Πατρέων σε πολις, Ποιμένα κέκτηται, 
καί πολιούχον θείον, καί κινδύνων παντοίων, 
ρύστην καί φρουρόν σε, Ανδρέα σοφέ, ευχαρίστως τιμώσά σε, 
Αλλ’ εκδυσώπει απαύστως υπέρ αυτής, 
διασώζεσθαι αλώβητον. 

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2020

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής ( Κυριακή 29/11/2020 )

Κατά Λουκάν (ιη΄ 18-27)

Τῷ καιρῷ εκείνω, ἄρχων τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ λέγων· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. Τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. Ὁ δὲ εἶπε· ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου.
Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. Ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.
Εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· καὶ τίς δύναται σωθῆναι; Ὁ δὲ εἶπε· τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Τον καιρό εκείνο, κάποιος ἄρχων προσῆλθε στον Ἰησοῦ και τὸν ἐρώτησε, «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί νὰ κάνω διὰ νὰ κληρονομήσω ζωήν αἰώνιον;» Ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Γιατὶ μὲ ὀνομάζεις ἀγαθόν; Κανεὶς δὲν εἶναι ἀγαθὸς παρὰ μόνος ὁ Θεός. Τὰς ξέρεις τὰς ἐντολάς, Νὰ μὴ μοιχεύσῃς, νὰ μὴ φονεύσῃς, νὰ μὴ κλέψῃς, νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, νὰ τιμᾷς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε, «ὅλα αὐτὰ τὰ ἐφύλαξα ἀπὸ τὴν νεανικήν μου ἡλικίαν».
Ὅταν ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς εἶπε, «Ἕνα ἀκόμη σοῦ λείπει· πώλησε ὅλα ὅσα ἔχεις καὶ μοίρασέ τα εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ θὰ ἔχῃς θησαυρὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔλα, ἀκολούθησέ με».  Ἀλλ’ αὐτὸς ὅταν τὸ ἄκουσε, ἐλυπήθηκε πολύ, διότι ἤτανε πολὺ πλούσιος. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν εἶδε τόσον λυπημένον, εἶπε, «Πόσον δύσκολον εἶναι δι’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν τὰ χρήματα νὰ μποῦν εἰς τῆν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εἶναι εὐκολώτερον νὰ περάσῃ μιὰ καμήλα ἀπὸ τὴν τρύπα μιᾶς βελόνας παρὰ νὰ μπῇ ἕνας πλούσιος εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
Ἐκεῖνοι ποὺ τὸ ἄκουσαν εἶπαν, Τότε ποιός μπορεῖ νὰ σωθῇ;». Αὐτὸς δὲ εἶπε, «Εκεῖνα ποὺ εἶναι ἀδύνατα εἰς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δυνατὰ εἰς τὸν Θεόν».

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2020

Διοίκηση Ιερού Ναού

 Πρόεδρος Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού

π. Σπυρίδων Ιωάννου
 (Αρχιερατικός Επίτροπος Παραβόλας)

Τα Μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου για της περίοδο μέχρι 31/12/2022
Δάβαλος Χρήστος, Αντιπρόεδρος
Κιτσόπουλος Φώτιος, Ταμίας
Σκιαδάς Σπυρίδων, Γραμματέας
Μανιάς Χρήστος, Μέλος

Δεξιός Ιεροψάλτης
Μήτσου Χρυσοβαλάντης

Αριστερός Ιεροψάλτης
Αντωνιάδης Ηλίας

Νεοκώρος Ιερού Ναού
Αυζώτης Χρήστος

Ενοριακή Φιλόπτωχος Διακονία ( Ε.Φ.Δ )
Αναγνωστοπούλου Παταπία, Ταμίας
Καλογερά Όλγα, Γραμματέας
Συντίλα Μαρία, Μελος
Γιαννακά Ελένη, Μέλος
Γιαννούλη Μαρία, Μέλος

Γνωρίστε την Αρχιερατική Περιφέρεια Παραβόλας

Στην Αρχιερατική Περιφέρεια Παραβόλας της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και  Ακαρνανίας  ανήκουν οι κάτωθι Ενορίες στα κατα τόπους Δημοτικά Διαμερίσματα:


Παραβόλα
Εδρα Αρχιερατικής Περιφέρειας 



Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου με εξωκλήσια-παρεκκλήσια :  Ιερός Ναός Αγίου Χαραλάμπους, Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής, Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παλαιόκαστρου και Ιερός Ναός Αγιων Κυπριανού και Ιουστίνης
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 26 Οκτωβρίου
Εφημέριος : π. Σπυρίδων Ιωάννου, Αρχιερατικός Επίτροπος Παραβόλας


ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ



Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Καινούργιου με εξωκλήσια -παρεκκλήσια: Οσίου Πατρός ημών Παισίου του Αγιορείτου και Ιερός Ναός Γενεθλίου της Θεοτόκου Χρυσοχεριάς ( Κοιμητήριο )
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 26 Οκτωβρίου
Εφημέριοι: π ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΔΑΒΡΑΖΟΣ
                   π. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΠΛΕΤΣΑΣ



Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Καινούργιου με εξωκλήσια -παρεκκλήσια: Αγίου Νικολάου-Κοιμητήριο, Αγίας Σοφίας, Πίστης, Αγάπης, Ελπίδος, Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας, Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 6 Νοεμβρίου
Εφημέριοι: π ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ


ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ



Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου Παντάνασσας με εξωκλήσια: Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου ( παλαιός Ναός ) και Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 21 Νοεμβρίου
Εφημέριος: π ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΚΟΥΡΑΣ


 ΤΡΑΓΑΝΑ



Ιερός Ναός Αγίου Σάββα Τραγάνας Παραβόλας με εξωκλήσια: Ιερός Ναός Αγίων Αποστόλων, Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 5 Δεκεμβρίου
Εφημέριος: π ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΤΣΙΟΣ

ΚΑΤΩ ΜΥΡΤΙΑ 



Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Κατω Μυρτιάς 
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 26 Οκτωβρίου
Εφημέριος: π ΚΟΣΜΑΣ ΔΟΣΙΟΣ


Ιερός Ναός Αγίου Προφήτη Ηλία του Θεσβίτη
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις  20 Ιουλίου
Εφημέριος: π. ΚΟΣΜΑΣ ΔΟΣΙΟΣ

ΠΑΛΑΙΟΚΑΡΥΑ 



Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου  με εξωκλήσια: Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, Ιερός Ναός Γενεθλίου της Θεοτόκου, Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής, Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία
 Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 26 Οκτωβρίου
Εφημέριος: π. ΤΥΧΩΝ ΣΚΙΑΔΑΣ

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου  με εξωκλήσια  Ιερός Ναός Προφήτου Ηλία, Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής και Ιερός Ναός Αποτομής Τιμίας Κεφαλής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις 15 Αυγούστου
Εφημέριος: π. ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΤΙΓΚΑΣ

ΝΕΡΟΜΑΝΑ



Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Νερομάνας  με εξωκλήσια τον Ιερό Ναό Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου, Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία και Αγίου Ιωάννου Προδρόμου.
 Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός την Δευτέρα τυ Αγιου Πνεύματος
Εφημέριος: π ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΑΖΑΡΙΝΗΣ

ΚΥΡΑ ΒΓΕΝΑ



Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Κυρα Βγένας  με εξωκλήσια τον Ιερό Ναό Προφήτη Ηλία , Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων
 Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός την Δευτέρα του Αγιου Πνεύματος
Εφημέριος: π ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΥΓΕΡΗΣ

ΑΝΩ ΜΥΡΤΙΑ




Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Ανιώ Μυρτιάς με εξωκλήσια: Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής και Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις  26 Σεπτεμβρίου
Εφημέριος; π. ΦΩΤΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗΣ

ΒΑΡΕΙΑ - ΔΟΓΡΗ



Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης Βαρείας με κανένα εξωκλήσι
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις  21 Μαίου
Εφημέριος: π. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ
 ΑΦΡΑΤΟ ΠΑΡΑΒΟΛΑΣ


Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Αφράτου Παραβόλας με εξωκλήσι μόνο του Αγίου Ελευθερίου
Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις  26 Ιουλίου
Εφημέριος: π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΚΟΥΡΑΣ

Επίσης στην Αρχιερατική Περιφέρεια Παραβόλας ανήκουν και οι κάτωθι Ενοριακοί Ιεροί Ναοί: 
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πλατανιά Παραβόλας . Εορτάζει ο κεντρικός Ιερός Ναός στις  15 Αυγούστου  Εφημέριος π ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΚΚΩΣΗΣ

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2020

Οδοιπορικό στο Θεοβάδιστο όρος Σινά και στο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης

 Εις τον τόπο ακριβώς αυτό όπου ο Μωυσής είδε το όραμα της Αγίας Βάτου ενώ ποίμαινε τα πρόβατα του Ιοθώρ, στους πρόποδες του ίδιου όρους στην κορυφή του οποίου ο Θεός του παρέδωσε αργότερα και το Νόμο, ευρίσκεται η Ιερά Μονή του Θεοβαδίστου Όρους Σινά, το αρχαιότερο εν λειτουργία Χριστιανικό μοναστικό καθίδρυμα με αδιάσπαστη ζωή δέκα επτά τουλάχιστον αιώνων, προ κάθε διαιρέσεως του Χριστιανικού Κόσμου, έχοντας μάλιστα κατά το παρελθόν παράλληλη επί αιώνες λειτουργία με τους αρχαίους Ελληνικούς και Αιγυπτιακούς ναούς και μαντεία, όλες τις φιλοσοφικές σχολές της ύστερης αρχαιότητας, τον Θεσμό των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων, όπως επίσης και με τη μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας. Από τους ελληνορωμαϊκούς χρόνους έως σήμερα διατηρείται εδώ αναλλοίωτος ο οικουμενικός ελληνορθόδοξος χαρακτήρας της Μονής, καθώς δεν έχει γνωρίσει ποτέ σοβαρή καταστροφή ή βίαιη αλλαγή στην ταυτότητα του έμψυχου δυναμικού της, γεγονός το οποίο αποδεικνύει το λάθος πού έχουν οι έστω και σπάνιες αναφορές σύμφωνα με τις οποίες Μονή έχει αποκλειστική σχέση με τη Ρουμανική, τη Ρωμαιοκαθολική, τη Ρωσική ή και με την Κοπτική παράδοση. Αν και η επίσημη ονομασία της είναι «Ιερά Μονή του Θεοβαδίστου Όρους Σινά», ανά τους αιώνες αναφέρεται και ως «Μονή του Αγίου Όρους Σινά», «Μονή της Παναγίας της Βάτου», «Μονή του Σωτήρος Χριστού», μεταγενέστερα δε και κατά κανόνα σήμερα: «Μονή της Αγίας Αικατερίνης».
Από τις μορφές των πλέον των εκατόν εβδομήντα Σιναϊτών Αγίων διακρίνονται για την καθολική τους αποδοχή σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, πέραν της Πολιούχου της Μονής Αγίας Αικατερίνης, οι Άγιοι: Ιωάννης ο συγγραφέας της περίφημης Κλίμακος, οι Αναστάσιοι, οι νηπτικοί Νείλος, Ησύχιος και Φιλόθεος, ο Γρηγόριος ο Σιναΐτης, που διέδωσε τη νηπτική παράδοση στο Σλαβικό κόσμο. Τέλος την ευλάβεια της Αγίας Αικατερίνης μετέφερε στη Δύση ο Άγιος Συμεών ο Πεντάγλωσσος. Με την Ιερά Μονή Σινά, ως Κιβωτού του Χριστιανικού Κόσμου, πέρα από τα σημαντικά προσκυνήματα της Αγίας Κορυφής και της Αγίας Βάτου, συνδέεται ο Περίφημος Σιναϊτικός Κώδικας, το πληρέστερο και αρχαιότερο χειρόγραφο για την παράδοση του κειμένου της Βίβλου και κυρίως Διαθήκης η οποία είναι πλήρης. Η Βιβλιοθήκη της Μονής αποτελεί την πλουσιότερη Χριστιανική μοναστηριακή Βιβλιοθήκη στον κόσμο, και δεύτερη μετά την αντίστοιχη του Βατικανού, τουλάχιστον ως προς τα ελληνικά χειρόγραφα και παλαιά έντυπα. Μεταξύ των φορητών εικόνων που φυλάσσονται εδώ, περιλαμβάνονται οι περισσότερες και οι παλαιότερες σωζόμενες που εικονίζουν το Χριστό, την Παναγία, και άλλους Αγίους. Παράλληλα διαθέτει μία από τις διεθνώς σημαντικότερες και πλουσιότερες συλλογές Χριστιανικών κειμηλίων.
Στο πέρασμα των αιώνων όχι μόνον απλοί προσκυνητές, αλλά και μεγάλοι θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες Ανατολής και Δύσης, προστάτευσαν τη Μονή, όπως η Αγία Ελένη, Πάπες και Πατριάρχες, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, ο ιδρυτής του Ισλάμ Μωάμεθ, ο Σουλτάνος Σελίμ ο Α΄, η Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας, ο Μέγας Ναπολέων και άλλοι. Το ίδιο ενδιαφέρον εκδηλώνουν και σήμερα όλοι οι σύγχρονοι μεγάλοι ηγέτες. Ο θρησκευτικός και ευρύτερα πνευματικός, πολιτιστικός της χαρακτήρας και η φιλανθρωπική της δραστηριότητα έχουν προσδώσει στην Ιερά Μονή Σινά ιδιαίτερη ακτινοβολία, καθώς αποτελεί σημείο αναφοράς των πιστών όχι μόνο του Χριστιανικού Κόσμου, αλλά και του Κόσμου των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών της Βίβλου, του Ιουδαϊσμού, και του Μωαμεθανισμού. Προσφάτως η Διεθνής κοινότητα δια της UNESCO, του πολιτιστικού φορέα του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, έχει εντάξει την Ιερά Μονή Σινά με όλα τα κινητά και ακίνητα μνημεία της, όπως επίσης και την ευρύτερή της περιοχή, στον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Οι Σιναΐτες Πατέρες, από την ύστερη αρχαιότητα έως σήμερα, διακονούν αδιάλειπτα μία παράδοση φιλανθρωπίας, ασκήσεως και προσευχής. Διαβιούν διακριτικά και ειρηνικά με τους Βεδουΐνους κατοίκους της περιοχής, τους προσκυνητές και τους επισκέπτες, αφιερωμένοι στην προστασία της μεγάλης Σιναϊτικής Παραδόσεως, των Προσκυνημάτων, των Μνημείων της και των Μετοχίων της στην Αίγυπτο και το διεθνή χώρο. Με τον τρόπο αυτό, δια μέσου των αιώνων, διατηρείται ο χώρος αυτός ως ένας ιερός βιβλικός τόπος, όπου μέχρι σήμερα το νόημα των γεγονότων της Νομοδοσίας και όλης της Παλαιάς Διαθήκης, φωτίζεται και ερμηνεύεται με την εποχή της Καινής Διαθήκης στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού, την τιμή προς τη Θεοτόκο, και όλους τους Αγίους, ιδίως δε προς την Αγία Αικατερίνα.
Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΗΜΕΡΑ
Η Ιερά Μονή του Θεοβαδίστου Όρους Σινά ευρισκομένη στην περιοχή του Νοτίου Σινά ως καθαρώς θρησκευτικό καθίδρυμα, είναι αφιερωμένη στην προστασία των ιερών Σιναϊτικών Προσκυνημάτων. Παράλληλα οι Σιναΐτες Πατέρες είναι αφιερωμένοι μεν στη διαφύλαξη της Σιναϊτικής Ιστορίας, των αξιών της μεγάλης Θρησκευτικής Παράδοσης της Μονής, με την εξ' ίσου μεγάλη Ελληνορωμαϊκή Πολιτιστική της Κληρονομιά, αλλά κυρίως καλλιεργούν την ανάπτυξη τελειότερου ελεύθερου ηθικού βίου με την εξάσκηση της Χριστιανική αρετής, που απορρέει από την πρώτη εντολή: "αγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου...". Επίσης η προς τον πλησίον ενεργός και ανιδιοτελής αγάπη, όπως όρισε στους μαθητές του ο Χριστός με τη δεύτερη εντολή του, οδήγησε στη διάδοση του Ευαγγελικού κηρύγματος, και την ίδρυση σχολών, πτωχοκομείων, ορφανοτροφείων και κάθε άλλη κοινωνική φιλανθρωπία. Και τις δύο αυτές Χριστιανικές εντολές εφαρμόζουν οι Σιναΐτες έως σήμερα με θρησκευτική ευλάβεια ως βάση στην άσκηση και διακονία τους.
Η Μονή Σινά μαζί με όλη την περιοχή του Ν.Σινά, που συνδέεται με την Αρχιεπισκοπή Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, ακολουθεί τους Ιερούς Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και πνευματικά είναι ενταγμένη στο σύνολο των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Σύμφωνα με τις αποφάσεις που την αφορούν, και οι οποίες έχουν κατά διαστήματα εκδοθεί από διάφορες Τοπικές Συνόδους και Ορθόδοξους Πατριάρχες, η Ιερά Μονή Σινά κατέχει το μοναδικό προνόμιο στη Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη να είναι διοικητικά δια του Ηγουμένου της και Αρχιεπισκόπου Σινά «αδούλωτος, ασύδοτος, ακαταπάτητος, πάντη και παντός ελευθέρα, αυτοκέφαλος» καθώς δεν εξουσιάζεται από κανέναν Πατριάρχη, ούτε από Σύνοδο. Ο Αρχιεπίσκοπος Σινά έχει μεγαλύτερη πνευματική σχέση με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων από τον οποίο χειροτονείται και τον οποίο μνημονεύει. Η εν γένει λειτουργία της Σιναϊτικής Αδελφότητας είναι διατυπωμένη σε «Θεμελιώδεις Κανονισμούς» και διοικείται με δημοκρατικό τρόπο από τον Ηγούμενό της και Αρχιεπίσκοπο Σινά Φαράν και Ραϊθώ, την Ιερά των Πατέρων Σύναξη και όλη την εκάστοτε κατά καιρούς συνερχόμενη Σιναϊτική Αδελφότητα.
Η Ιερά Μονή Σινά ως πνευματικός φορέας, έχει καθιερώσει ένα πνεύμα εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας κατά την συνεργασία της με τις διάφορες ανά τους αιώνες αρχές που έχουν διοικήσει την περιοχή του Σινά, οι οποίες επικύρωναν πάντοτε την αρχαιοπαράδοτη τάξη και παράδοση της Μονής, όπως αυτή διαμορφώθηκε σταδιακά στο πέρασμα των 17 αιώνων του βίου της.

Πηγή: Ιερά Μονή Θεοβαδίστου Όρους Σινά, Αγίας Αικατερίνης









Εορτάζει και πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης στα Τριανταίικα Αγρινίου

 
Σήμερα και αύριο, εορτάζει και πανηγυρίζει με κάθε λαμπρότητα ο Ιερός Ναός της Αγίας Αικατερίνης στο χωριό Τριανταίικα του Δήμου Αγρινίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός αυτός Ναός, είναι ο μοναδικός αφιερωμένος στη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος του Χριστού Αικατερίνης της αθληφόρου, σε όλη την εκκλησιαστική επικράτεια της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας.

Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς.

 

Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη καταγόταν ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ μαρτύρησε στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα μ.Χ. Ἦταν εὐφυέστατη καὶ φιλομαθής. Ἤδη σὲ ἡλικία δέκα ὀκτὼ χρονῶν κατεῖχε τὶς γνώσεις τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας καὶ φιλοσοφίας, ἀλλὰ καὶ ἦταν ἄρτια καταρτισμένη καὶ στὰ δόγματα τῆς χριστιανικῆς πίστης.
Ὅταν ἐπὶ Μαξεντίου διεξαγόταν διωγμὸς ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, ἡ Αἰκατερίνη δὲ φοβήθηκε, ἀλλὰ μὲ παρρησία διέδιδε πὼς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἔπαρχο τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος προσπάθησε μὲ συζητήσεις νὰ τὴν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της. Ὅταν ὁ ἔπαρχος διαπίστωσε τὴν ἀνωτερότητα τῶν λόγων τῆς Αἰκατερίνης, συγκάλεσε δημόσια συζήτηση μὲ τοὺς πιὸ ἄξιους ρήτορες τῆς Ἀλεξάνδρειας, τοὺς ὁποίους ὅμως ἡ Αἰκατερίνη ἀποστόμωσε. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ κάποιοι ἀπὸ τοὺς συνομιλητές της πείσθηκαν γιὰ τοὺς λόγους της καὶ ἀσπάστηκαν τὴν Χριστιανικὴ Πίστη.
Μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν κατάληξη, ὁ ἔπαρχος διέταξε νὰ τὴ βασανίσουν σκληρὰ μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς ἡ Ἁγία θὰ λύγιζε καὶ θὰ ἀρνιόταν τὸν Χριστό. Ὅμως ἡ Αἰκατερίνη ἔμεινε ἀκλόνητη στὴν πίστη της.
Πέθανε στὸν τροχό, ὕστερα ἀπὸ διαταγὴ τοῦ ἔπαρχου.

Κοντάκιoν. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὴν σοφίαν ἄνωθεν, κομισαμένη τοῦ λόγου, τῶν ῥητόρων ἤλεγξας, τὰς φληναφίας εὐτόνως· κάλλεσι, τῆς παρθενίας ὡραϊσμένη, αἵμασι, τῆς μαρτυρίας πεποικιλμένη· διὰ τοῦτό σε ὡς νύμφην, Αἰκατερίνα Χριστὸς προσήκατο.

Μεγαλυνάριον.
Νύμφη τοῦ Σωτῆρος πανευκλεής, αἴγλη παρθενίας, καὶ σοφίας τῇ καλλονῇ, καὶ Μαρτύρων ἄθλοις, λαμπρῶς πεποικιλμένη, Αἰκατερίνα ὤφθης, ὠς καλλιπάρθενος.

Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά



 Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ 
ΚΟΣΜΑΣ
Πρὸς τὸ Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,
Θὰ ἤθελα πολὺ αὐτὲς τὶς ἡμέρες, τὶς δύσκολες καὶ ταραγμένες ἡμέρες ποὺ ἀποπνέουν ἀνησυχία, ἀγωνία, ταραχή, ἀβεβαιότητα καὶ θλῖψι ἀκόμα, νὰ εἶμαι κοντά σας, κοντὰ σὲ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς, ὥστε νὰ συζητήσουμε, νὰ συμπνευματιστοῦμε καὶ νὰ ἐνισχύσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
Ὡς Ἐπίσκοπος καὶ, χάριτι Θεοῦ, πνευματικός σας Πατέρας, ἔχω τὴν σκέψι καὶ τὴν προσοχή μου πάντοτε κοντά σας. Κοντὰ σὲ ὅλες τὶς Ἐνορίες, κοντὰ στοὺς καλούς μας ἱερεῖς καὶ σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς, τὰ μέλη τῆς τοπικῆς μας Εκκλησίας.
Ἀναλογίζομαι τὰ πολλὰ προβλήματά σας καὶ τὶς ἀνάγκες σας. Φέρω στὸ νοῦ μου τὰ οἰκονομικά σας προβλήματα, τὶς φροντίδες γιὰ τὴν οἰκογένειά σας, τὶς δυσκολίες στὴν ἐργασία σας, στὴν διακονία τῶν παιδιῶν σας.
Τὸ ὅτι τὰ παιδιά σας εἶναι κλεισμένα στὸ σπίτι, ἡμέρα καὶ νύκτα, αὐτὸ εἶναι ἕνα μεγάλο πρόβλημα∙ κυρίως γιὰ τὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς γονεῖς. Πιστέψατέ με, παρὰ τὴν ἀδυναμία μου, προσεύχομαι γιὰ ὅλους σας. Παρακαλῶ τὸν οὐράνιο Πατέρα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης νὰ σᾶς χαρίζῃ ὑγεία, δύναμι, φωτισμό, θερμὴ πίστι, ἐσωτερικὴ εἰρήνη, ὑπομονὴ καὶ αἰσιοδοξία.
Ὑπάρχει, ἀγαπητοὶ μου, ἕνας μεγάλος πειρασμός. Ὑπάρχει μία ἐπιδημία, μιὰ λοιμικὴ νόσος. Βέβαια, ὀφείλουμε ὡς ἄνθρωποι νὰ προσέχουμε. Μὲ ταπείνωσι νὰ ἀκούσουμε τὶς ὁδηγίες τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης καὶ νὰ τηροῦμε τοὺς ὅρους τῆς ὑγιεινῆς. «Κύριος ἔδωκεν ἐπιστήμην…» (βλ. Σ.Σειράχ 38, 4-6).
Ποτὲ, ὅμως, νὰ μὴν πτοηθοῦμε, νὰ μὴν φοβηθοῦμε, νὰ μὴν λυγίσουμε, νὰ μὴν ἀποθαρρυνθοῦμε. Οἱ ἄνθρωποι χωρὶς πίστι, χωρὶς ἐμπιστοσύνη στὸν Παντοκράτορα Κύριο, χωρὶς κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, σὲ ἀνάλογες στιγμὲς καὶ περιπτώσεις, τρέμουν, κλυδωνίζονται καὶ ἀποθαρρύνονται.
Ὅσοι πιστεύουμε στὴν παρουσία, στὴν ἀγάπη, στὴν προστασία τοῦ Κυρίου μας, στὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας μας καὶ τῶν Ἁγίων μας, ἂς δυναμώσουμε τὴν πίστι μας καὶ ἂς εἰρηνεύσουμε. Δὲν θὰ μᾶς ἀφήση ὁ Θεός.
Μὰ θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανείς, ἀφοῦ μᾶς ἀγαπάει ὁ Κύριος γιατί ἐπέτρεψε τέτοια πληγή;
Ἀκριβῶς, ἐπειδή μᾶς ἀγαπάει ἐπιτρέπει αὐτὴν τὴν δοκιμασία. Ἅγιοι ἄνθρωποι, ἅγιοι πατέρες τὸ ὁμολογοῦν. Ὁ οὐράνιος Πατέρας ἐπέτρεψε αὐτὴν τὴν μεγάλη δοκιμασία, γιατί θέλει νὰ ἐπιστρέψουμε κοντά Του, νὰ ἀφυπνισθοῦμε, νὰ συνέλθουμε, νὰ ἔλθουμε σὲ συναίσθησι, σὲ αὐτογνωσία, σὲ συνειδητὴ μετάνοια. Ναὶ, σὲ συνειδητὴ μετάνοια!
Μὴν τὸ ἀμφισβητήσουμε. Μὴν τὸ ἀρνηθοῦμε, ἀγαπητοί. Μὲ ταπείνωσι καὶ μὲ αὐτομεμψία, ὄχι μὲ ἐγωισμό, μὲ σοβαρότητα καὶ εὐθύνη ἀπέναντι στὴ ζωή μας καὶ στὴ σωτηρία μας, νὰ τὸ ὁμολογήσουμε ὅλοι μας: «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν … ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας».
Ἐμεῖς οἱ Πανέλληνες, οἱ λίαν εὐεργετημένοι, οἱ τιμημένοι, ἀφήσαμε τὴ φωνὴ τοῦ Σωτῆρος μας καὶ ἀκούσαμε φωνὲς ἀλλοτρίων, φωνὲς ἀρνήσεως καὶ πλάνης. Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἐν πολλοῖς ἀφήσαμε τὴν ἁγιασμένη ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ζωὴ καὶ πορευόμαστε σὲ ἀτραποὺς ἐγωπαθείας, φιλαυτίας, ὑλοφροσύνης, ἀποστασίας καὶ φθορᾶς, σὲ χώρους λατρείας τῶν εἰδώλων, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐνστίκτων μας.
Οἱ Πανέλληνες τοὺς τελευταίους χρόνους «ἔφαγαν, ἐχορτάσθησαν, ἐλιπάνθησαν καὶ ἐλάκτισαν τὸν Θεόν», ὅπως λέει ὁ γραφικὸς λόγος. Στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, λέγει ὁ Κύριος: «ἐσεῖς περιφρονεῖτε τὸν λόγο μου, ἐμπιστευόσαστε τὴ βία καὶ τὴ διαστροφή. Ἡ ἀνομία σας αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι γιὰ ἐσᾶς δίχως συνέπειες» (Ἠσ. 30,12-13). Καὶ συνεχίζει: «ἂν ἐπιστρέψετε σὲ ἐμένα καὶ ἠρεμήσετε, μονάχα τότε θὰ σωθεῖτε» (Ἠσ. 30, 15).
Ἀγαπητοί, ὁ Θεὸς ζητάει καὶ ἀπό ἐμᾶς σήμερα μετάνοια εἰλικρινῆ, συνειδητή, θερμὴ. Ἄς ἀφήσουμε ὅλοι τὸν παλαιὸ ἑαυτό μας καὶ ἂς ἐπιστρέψουμε εἰλικρινὰ στὴν ὑπακοὴ τοῦ Κυρίου μας. Νὰ γίνουμε ἄνθρωποι πίστεως θερμῆς, ἀγάπης στὸν Χριστό, ὑπακοῆς στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Νὰ γίνουμε χριστιανοὶ θερμῆς προσευχῆς καὶ ἀληθινῆς μυστηριακῆς ζωῆς. Ἔχουμε Πατέρα παντοδύναμο, Πατέρα ἀμετρήτου ἀγάπης, Πατέρα εὐσπλαχνίας καὶ ἐλέους. Ἄς ἐπιστρέψουμε στὸν Λυτρωτή μας, ἄρχοντες, κλῆρος καὶ λαός. Κάθε δοκιμασία θὰ τὴν ἀπομακρύνῃ ὁ Κύριος.
Κουράγιο ἀδελφοί! «Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μας»!
Ἄς σταθοῦμε ὄρθιοι, δυνατοί, εἰρηνικοί, μὲ τὴν γνησία πνευματική μας ζωὴ καὶ τὴν προστασία τοῦ Χριστοῦ μας. Ἄς ἐντείνουμε τὸν πνευματικό μας ἀγῶνα. «Νεφύδριο, ἐστὶ καὶ θᾶττον παρελεύσεται». Ἄς στηρίξουμε καὶ τὸν πλησίον μας καὶ μάλιστα τὰ παιδιά μας. Θὰ ἔρθει καὶ πάλι ἡ εἰρήνη καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας.
Εἰρηνεύεται, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἀγωνίζεσθε, χαίρετε ἐν Κυρίῳ! Ἡ προσευχὴ τοῦ ἀδυνάμου Ἐπισκόπου σας, σᾶς συνοδεύει.

Μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος μας,

Ὁ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2020

Σαρακοστή των Χριστουγέννων: Ταξίδι προς την Βηθλεέμ


Η εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τα Χριστούγεννα, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ημέρες της χριστιανοσύνης. Ανήκει στις Δεσποτικές εορτές, δηλαδή αναφέρεται σε γεγονός της ζωής του Δεσπότη Χριστού. Μαζί με το Πάσχα είναι οι κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Την ημέρα αυτή εορτάζουμε την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, την κάθοδο του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος στον κόσμο. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει  ο άνθρωπος θεός κατά χάριν. Ο Θεός έρχεται από τον ουρανό στη γη, για να ανέβει ο άνθρωπος από τη γη στον ουρανό. Ο Χριστός ήλθε ανάμεσά μας για να σώσει το ανθρώπινο γένος, να στήσει και πάλι τις γκρεμισμένες γέφυρες επικοινωνίας με τον Θεό, να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή του δόξα, να φανερώσει στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού. Ο Χριστός ταπεινώθηκε βαθειά για να μας ανυψώσει, γενήθηκε στο χρόνο για να υπερβούμε εμείς το χρόνο, έλαβε την ανθρώπινη φύση για να τη θεώσει. Γι’ αυτό γιορτάζουμε, χαιρόμεθα και πανηγυρίζουμε.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ
Τους πρώτους αιώνες η Γέννηση και η Βάπτιση του Χριστού συνεορτάζονταν την ίδια ημέρα, και συγκεκριμένα στις 6 Ιανουαρίου, με το κοινό όνομα Επιφάνεια. Από τα μέσα του 4ου αιώνα  καθιερώθηκε ως ξεχωριστή η γιορτή των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, και παρέμεινε στις 6 Ιανουαρίου μόνο η γιορτή της Βαπτίσεως του Κυρίου.
Παράλληλα διαμορφώθηκε και το Άγιο Δωδεκαήμερο, δηλ. μια περίοδος δώδεκα ημερών (25 Δεκεμβρίου έως 6 Ιανουαρίου), από την ημέρα των Χριστουγέννων έως και την ημέρα των Θεοφανείων, που περιλαμβάνει ακόμη την εορτή της Περιτομής του Κυρίου  και τη μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου (1η Ιανουαρίου).

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
Η μεγάλη σημασία της εορτής των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των χριστιανών, υπό την επίδραση μάλιστα και της χρονικά παλαιότερης Μεγάλης Τεσσαρακοστής του Πάσχα, οδήγησαν στην καθιέρωση μιας προπαρασκευαστικής περιόδου, όπου οι πιστοί ετοιμάζονται πνευματικά να «οδεύσουν» μέχρι το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος έχει διάρκεια 40 μέρες, ονομάζεται Σαρακοστή των Χριστουγέννων και αρχίζει κάθε χρόνο στις 15 Νοεμβρίου.
Οι ύμνοι στη λατρεία μας θυμίζουν  πως έχουμε εισέλθει σε αυτή την ιερή περίοδο, πως με τρόπο πνευματικό έχουμε πάρει κι εμείς το δρόμο που οδηγεί στη νοητή Βηθλεέμ, δηλ. την Εκκλησία, στην οποία ο Χριστός γεννιέται για να αναγεννήσει κάθε άνθρωπο που ειλικρινά πιστεύει σ’ Αυτόν ως προσωπικό του Σωτήρα. Απο τις 21 Νοεμβρίου (εορτή των Εισοδείων της Θεοτόκου) ψάλλουμε τις Καταβασίες των Χριστουγέννων, η α΄ Ωδή των οποίων έχει ως εξής: «Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί ότι δεδόξασται». Από τις 26 Νοεμβρίου (που είναι η επομένη της αποδόσεως της παραπάνω θεομητορικής εορτής) ψάλλουμε το προεόρτιο Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον Λόγον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως. Χόρευε η οικουμένη ακουτισθείσα, δόξασον μετά αγγέλων και των ποιμένων, βουληθέντα εποφθήναι παιδίον νέον, τον προ αιώνων Θεόν».

Η ΝΗΣΤΕΙΑ
Την περίοδο των 40 ημερών, δηλ. από τις 15 Νοεμβρίου έως και την παραμονή των Χριστουγέννων, οι χριστιανοί νηστεύουν. Τη νηστεία αυτή μερικοί ονομάζουν και «νηστεία του αγίου Φιλίππου», προφανώς επειδή αρχίζει την επομένη της μνήμης του συγκεκριμένου αγίου αποστόλου.
Όλες αυτές τις ημέρες δεν τρώμε κρέας, γαλακτερά και αυγά. Μπορούμε όμως να καταλύουμε ψάρι –εκτός φυσικά την Τετάρτη και την Παρασκευή. Η ιχθυοφαγία διαρκεί έως και την 17η Δεκεμβρίου (σύμφωνα με το επίσημο βιβλίο «ΔΙΠΤΥΧΑ» της Εκκλησίας της Ελλάδος, που  παραπέμπει και στο «Πηδάλιον» της Εκκλησίας). Ψάρι καταλύουμε και την εορτή των Εισοδείων της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου), ακόμη και αν η εορτή αυτή πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή.

Προσοχή: Και η παραμονή των Χριστουγέννων είναι ημέρα αυστηρής νηστείας και προετοιμασίας των χριστιανών για την ημέρα της Γεννήσεως του Κυρίου και ιδιαίτερα για τη Θεία Λειτουργία, η οποία τελείται πανηγυρικά. Συνεπώς, το βράδυ της παραμονής προσφέρεται μόνο για στιγμές πνευματικής ανάτασης και προετοιμασίας, ενόψει του μεγάλου γεγονότος της επόμενης ημέρας.

ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΠΑΘΩΝ
Πρέπει να έχουμε πάντα υπόψιν μας ότι για την Εκκλησία μας η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τροφές, αλλά και η αποχή από πάθη και αμαρτίες. Λέγει χαρακτηριστικά ο Μέγας Φώτιος: «Νηστεία δεκτή από τον Θεό είναι αυτή που μαζί  με την αποχή των τροφών συνδυάζει και την αποστροφή προς τη φλυαρία, το φθόνο, το μίσος και τα άλλα αμαρτήματα. Αυτός που νηστεύει από τροφές, αλλά δεν εγκρατεύεται από τα πάθη, μοιάζει με εκείνον που έβαλε λαμπρά θεμέλια στο σπίτι, που έκτισε, αλλά αφήνει να συγκατοικούν μαζί του φίδια, σκορπιοί και κάθε φαρμακερό ερπετό».
Επιδίωξή μας λοιπόν για τούτη την περίοδο είναι και η πνευματική νηστεία, δηλ. η αποφυγή της αμαρτίας και η τήρηση του θελήματος του Θεού, η εφαρμογή της αγάπης, η συγχωρητικότητα, η ελεημοσύνη και η απόκτηση ακόμη μεγαλύτερης αρετής. Με τον τρόπο αυτό κατανοούμε καλύτερα και πραγματώνουμε το λόγο του Μεγάλου Βασιλείου «Αληθινή νηστεία είναι η αλλοτρίωση από κάθε κακό, από κάθε αμαρτία, από κάθε εμπαθή λογισμό, από κάθε βρώμικη επιθυμία».

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Με τη νηστεία και την προετοιμασία μας για τα Χριστούγεννα συνδέεται και η μετάνοια. Η ειλικρινής εξέταση του εαυτού μας, η παραδοχή των σφαλμάτων μας και η συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για μια πραγματικά άξια συμμετοχή στη χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Μάλιστα, είναι καλό να φροντίσουμε ώστε να προσέλθουμε στο ιερό Μυστήριο εγκαίρως και όχι την τελευταία στιγμή.
Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος προ των Χριστουγένννων μας παρέχει μια πολύ καλή δυνατότητα να αντιληφθούμε την αθλιότητα που κρύβουμε στα βάθη του «είναι» μας, να αποκτήσουμε φρόνημα ταπεινό και ελεγκτικό του εαυτού μας, να μεταμορφωθούμε ψυχικά, να μετανοήσουμε ειλικρινά και να τολμήσουμε τη μεγάλη συνάντηση με τον Νεογέννητο Κύριο της Βηθλεέμ.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ
Σε μια περίοδο πνευματικής προετοιμασίας και προσμονής, όπως οι σαράντα ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζει η προσευχή των πιστών και η συμμετοχή μας στη λατρεία της Εκκλησίας. Τις ημέρες αυτές έχουμε πλήθος εορτών και μνήμες Αγίων, που μας φέρνουν πιο κοντά στη χάρη του Θεού, με τον Εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία, που τελούμε.
Παράλληλα, αποτελεί πλέον συνήθεια σε πολλούς Ναούς η τέλεση της Θείας Λειτουργίας καθημερινά τις ημέρες αυτές, ως μία ακόμη ευκαιρία για να μείνει ανύστακτη η διάθεσή μας για κοινωνία και ένωση με τον Θεό. Τελούμε λοιπόν το λεγόμενο «Σαρανταλείτουργο», αληθινά μια μοναδική ευκαιρία μέσα στο χρόνο, που παρασύρει κάθε πιστό σε πνευματική ανανέωση, εγρήγορση, αγιότητα. Στον Ιερό Ναό μας θα τελεσθεί κι εφέτος το  «Σαρανταλείτουργο», και είναι ωφέλιμο να συμμετέχουμε σε αυτό και να προετοιμαζόμεθα για να προσέλθουμε στη Θεία Κοινωνία.
Να λοιπόν, είναι μπροστά μας ο δρόμος προς τη Βηθλεέμ. «Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγενήθη ο Χριστός», ψάλλει η Εκκλησία μας. Ας ακολουθήσουμε τις συμβουλές της μητέρας μας Εκκλησίας, ας προετοιμασθούμε κατάλληλα  όλες αυτές τις ημέρες και ας αξιωθούμε να προσκυνήσουμε «τον Παλαιό των ημερών που έγινε Βρέφος για χάρη μας, τον καθήμενο σε ουράνιο θρόνο ψηλό που τοποθετήθηκε σε φάτνη, Εκείνον που έσπασε τα δεσμά της αμαρτίας και τώρα τυλίγεται με τα σπάργανα, επειδή αυτή είναι η θέλησή Του»(Ιερός Χρυσόστομος)

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2020

Η αληθινή τροφή της ανθρώπινης ζωής (Μια μικρή συμβολή στην πολυσυζητημένη "Θεία Ευχαριστία"

Ιωάννου Αν. ΓκιάφηΘεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος


Tο   αίσθημα   που   προκαλείται   στον   άνθρωπο   από   την   έλλειψη   τροφής,   ονομάζεται  πείνα.Αναμφισβήτητα ο καθένας μας στην καθημερινότητά του έχει νοιώσει το αίσθημα αυτό, όταν γιακάποιο   λόγο   στερείται   το   φαγητό   του.   Εξάλλου   όλος   ο   βιοποριστικός   αγώνας   του   ανθρώπουπροσβλέπει  στην  άμεση   ικανοποίηση   της   πείνας.   Ο   οποιοσδήποτε   πασχίζει   διαρκώς   να   εξεύρειτρόπους ή μέσα για την κάλυψή της. Είτε κάποιος εργάζεται και διαμέσου των εσόδων του αποσκοπείστην αγορά των τροφίμων, είτε ο άλλος καλλιεργεί τη γη και γεύεται τους καρπούς των κόπων του.Και οι δύο στοχεύουν στην αυτοσυντήρησή τους. Επομένως η εκμηδένιση του αισθήματος της πείναςαποτελεί ένα πάγιο αίτημα όχι μόνο του ατόμου, αλλά και της κοινωνικής ολότητας.Και εδώ ίσως προτάξουμε το ερώτημα: Τι σχέση έχει το αίσθημα της πείνας με την σημερινήΘεομητορική εορτή; Μα πως αλήθεια συνδέεται η πείνα με το ευλογημένο πρόσωπο της Θεοτόκου;Βεβαίως και υπάρχει διασύνδεση, όταν μεταξύ των άλλων στο ναό που εισήλθε τριών ετών, είχε νααντιμετωπίσει και το αίσθημα της αυτοσυντήρησής της. Πως ικανοποιούσε την πείνα της όλα αυτά ταχρόνια μέσα στα Αγια των Αγίων, τη στιγμή που στερούνταν τη γονική προστασία και θαλπωρή; Ήτανδυνατόν μια μικρή κοπελίτσα να αυτοσυντηρείται, όταν εξαρτιόταν από τους γονείς της;Εορτάζοντας τα ιερά "Εισόδια της Θεοτόκου στον οίκο του Θεού", ζωντανεύουν μπροστά μαςξανά όλα  εκείνα τα  πρόσωπα που   συνυπούργησαν   στην  "προκήρυξη"  της ανθρώπινης σωτηρίας.Πρώτοι   παρελαύνουν   οι   δίκαιοι   γονείς   της,   Ιωακείμ   και   Αννα,   οι   οποίοι   προθυμοποιούνται   καιαφιερώνουν την μονάκριβη κόρη τους Μαριάμ στο ναό του Υψίστου. Πιστεύουν ακράδαντα ότι ηΠαρθένος Μαρία είναι ένα δώρο του Θεού προς αυτούς και η θέση του δώρου αυτού βρίσκεται μέσαστον πανίερο ναό. Δεύτερες παρουσιάζονται οι "παρθένες κόρες" των Εβραίων που μετά λαμπάδωνακολουθούν   την   Παναγία   μας   στον   οίκο   του   Κυρίου.   Δεν   πρόκειται   παρά   για   λευκοφορεμένεςκοπέλες που συνοδεύουν την "τριετίζουσα" Μαρία στην "κατοικία του Θεού." Και τρίτος εμφανίζεταιο αρχιερέας Ζαχαρίας, ο οποίος σύμφωνα με το "Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου", παραλαμβάνει τηνΘεοτόκο Μαρία και την οδηγεί στο πιο ιερό μέρος του ναού, στα Αγια των Αγίων. Την τοποθετεί στοτρίτο σκαλί του θυσιαστηρίου γιατί " ν  δύτοις Θεο , προετοιμασθ ναι ε ς κατοικίαν Λόγουἐ ἀ ῦ ῆ ἰ ". Δενυπάρχει   ιερότερος   χώρος   και   συνάμα   προσφορότερος   τόπος   για   την   προετοιμασία   της   για   τομυστήριο της Σαρκώσεως του Θεού Λόγου.Πράγματι δώδεκα ολόκληρα χρόνια παραμένει στα Αγια των Αγίων και συγκεκριμένα μέχρι τον"θείο   Ευαγγελισμό"   της.   Ομως   πως   διατρέφονταν   όλα   αυτά   τα   χρόνια;   Σύμφωνα   λοιπόν   με   τηνπαράδοση   άγγελος   Κυρίου   κατέβαινε   εξ   ουρανού   και   της   χορηγούσε   την   τροφή.   Γράφειχαρακτηριστικά ο ιερός υμνογράφος: "Τότε και Γαβριήλ απεστάλη προς σε την πανάμωμον, τροφήνκομίζων  σοι."  Ο αρχάγγελος   Γαβριήλ εμφανίζεται  να  πρωτοστατεί  στον επισιτισμό  της Θεοτόκου.Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που ο αρχάγγελος Γαβριήλ συμβάλει στην έκβαση του σχεδίου τηςΘείας Οικονομίας, αφού κι σε άλλα σημεία αυτού μαρτυρείται η ευεργετική παρουσία του.  Οσοναφορά το είδος της τροφής, οι ιεροί ερμηνευτές σημειώνουν πως δεν τρέφονταν με υλική, αλλά μεουράνια τροφή. Ευρισκόμενη σε συνεχή θεωρία με τον Θεό, είχε  ως συνέπεια την αναστολή τωνσωματικών της ενεργειών . Ή καθημερινή της τροφή στέλνονταν από τον ουρανό. Γι' αυτό και ο άγιοςΓερμανός Κων/πολεως γράφει ότι η Μαριάμ τρέφονταν με "αμβροσία" και "νέκταρ", τροφές πουπαραπέμπουν   στην   αρχαία   ελληνική   μυθολογία.   Χρησιμοποιώντας   τους   όρους   αυτούς   θέλει   να[1]
υπερτονίσει την ποιότητα της τροφής και την ιερότητα του προσώπου για το οποίο προορίζονταν.Αρα δικαίως ο ιερός υμνογράφος θα την χαρακτηρίσει ως "την άνωθεν τροφήν, την απόρρητον." Ή   Κυρία   Θεοτόκος   στα   Αγια   των   Αγίων   αφενός   καλλιεργούσε   την   ψυχή   της   μέσα   από   τηνκαθημερινή μελέτη των Ιερών Γραφών και την αδιάλειπτη προσευχή της, αφετέρου συντηρούσε τοσώμα   της   με   την   "απόρρητον   τροφή".   Αυτή   λοιπόν   η   επουράνια   τροφή   όχι   μόνο   την   ενίσχυεσωματικά, αλλά και αναζωπύρωνε τη Χάρη του Θεού στην ύπαρξή της. Αυτή την "άνωθεν" τροφήγεύονταν   και   οι   αναρίθμητοι   άγιοι   της   Εκκλησίας,   όταν   μετείχαν   των   άκτιστων   ενεργειών   τουΤρισυπόστατου Θεού. Κατ' αντιστοιχία  την  ουράνια  αυτή  τροφή δύνανται να απολαύσουν και οιχριστιανοί, κάθε  φορά  που προσέρχονται στο   "Ποτήριο  της Ζωής". Μεταλαμβάνοντας κάποιος τοπανάχραντο Σώμα και το πανάγιο Αίμα του Σωτήρος Χριστού, καθίσταται κοινωνός της "απόρρητηςτροφής", την οποία πρώτοι γεύθηκαν η Κυρία Θεοτόκος και οι Αγιοι της Εκκλησίας μας.Βασική προϋπόθεση όμως μετοχής του χριστιανού στο "μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας" είναι ηκατάλληλη   προετοιμασία   του.   Εχοντας   προηγηθεί   μια   ειλικρινέστατη   εξομολόγηση   ενώπιον   τουπνευματικού του πατέρα, καθώς και η έμπρακτη μετάνοιά του, τότε κοινωνώντας "των Αχράντων καιΦρικτών του Χριστού μυστηρίων" μπορεί να αισθανθεί την πνευματική πλήρωση και την κατά Θεόνολοκλήρωσή του. Εχοντας πετύχει την κάθαρσή του από "παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος",έχει την δυνατότητα να ζωοποιείται και κυρίως να προγεύεται την Βασιλεία του Θεού. Και σε αυτό τοσημείο ίσως οφείλουμε να φέρουμε στη σκέψη μας τα λόγια του λειτουργού κατά την θεία λατρεία:"Μεταλαμβάνει   ο   δούλος   του   Θεού....   εις   άφεσιν   αμαρτιών   και   εις   ζωήν   αιώνιον".   Ή   Εκκλησίατελώντας εν συνόλω την Θεία Ευχαριστία, ενδιαφέρεται τόσο για το πρόσκαιρο παρόν, όσο και για τοαιώνιο μέλλον. Και δυστυχώς σήμερα ακούγονται φωνές που εναντιώνονται σε αυτό το "θείο δώρο", την "θείακοινωνία". Υβρίζουν λυσσαλέα και καταφέρονται με αδικία έναντι της "θείας μετάληψης", όταν τηνεξισώνουν με οτιδήποτε γήινο και μάταιο. Αλήθεια είναι ποτέ δυνατόν κάτι το ανθρώπινο, να υπερβείτο θεϊκό; Είναι ποτέ εφικτό το γήινο να υπερκαλύψει το επουράνιο; Μπορεί άραγε ένας ιός, όσοθανατηφόρος κι αν είναι, να εξοντώσει τον Θεάνθρωπο Χριστό; Μπορεί η θνητότητα να αναμετρηθείμε την αθανασία; Και την απάντηση μας την δίνει ο άγιος Κυπριανός επίσκοπος Καρχηδόνος, ότανμεταξύ των άλλων αναφέρει: "Η Θεία Κοινωνία είναι δύναμις ζωής και εφόδιο αιωνιότητας! Γι' αυτόοι   χριστιανοί   που   μπαίνουν   στη   μάχη   της   ζωής,   να   μην   αφήνονται   γυμνοί   και   άοπλοι,   αλλά   αςσκεπάζονται με τη σκέπη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού." Επομένως είναι ανυπολόγιστη ηδύναμη που λαμβάνουμε από την μετοχή μας στην Θεία Κοινωνία.Είθε λοιπόν συνειδητοποιώντας την υπεραξία του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, όχι μόνο ναπυκνωθεί  η "μετά φόβου Θεού,  πίστεως και  αγάπης" προσέλευσή μας, αλλά και  να δίδουμε τηναληθινή μαρτυρία μας για τα κοσμοσωτήρια αποτελέσματά της. Γένοιτο