Εν ζωή θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνα, καταγεγραμμένα υπό Συμεών του Μεταφραστού, περιεχόμενα στον Μέγα Συναξαριστή.

 

ΔΙΑΣΩΣΗ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΑΝΟΜΒΡΙΑ – ΠΕΙΝΑ

Την περίοδο που ο Άγιος Σπυρίδων ήταν Επίσκοπος Τριμυθούντος, ενέσκηψε στην Κύπρο μεγάλη περίοδος ανομβρίας, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει για τον λόγο αυτό και μεγάλη πείνα στη νησί. Καθημερινώς πέθαιναν πολλοί εξαιτίας του λιμού. Ο Άγιος Σπυρίδων, όπως ήταν φυσικό, δεν άντεχε να βλέπει να αφανίζεται καθημερινώς με αυτόν μάλιστα τον τρόπο το λογικό του ποίμνιο, και εξέπεμψε προς τον Θεό δέηση να βρέξει. Με την προσευχή του Αγίου, αμέσως γέμισε ο ουρανός πυκνά νέφη, αλλά για να μην θεωρηθεί ότι η επερχόμενη βροχή θα προκαλείτο από φυσικά γεγονότα, τους νόμους και τα στοιχεία της φύσεως, τα νέφη αυτά οικονόμησε ο Θεός να στέκονται ακίνητα πολύ ώρα χωρίς να βρέχει, έως όπου ο Άγιος επανέλαβε την προσευχή του, οπότε τότε ξεκίνησε η περιπόθητη και ζωογόνος βροχή.

ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΝΟΜΒΡΙΑΣ – ΠΕΙΝΑΣ

Σε άλλη χρονική περίοδο, κατά την οποία η Κύπρος μαστιζόταν πάλι από λιμό, αναφέρεται ότι οι πλούσιοι έμποροι του νησιού κατακρατούσαν κρυμμένα σε αποθήκες τα τρόφιμα που εμπορεύονταν, προκειμένου από την μεγάλη ζήτηση και την ελάχιστη προσφορά να ανεβαίνουν περισσότερο οι τιμές. Κάποιος άπορος κατέφυγε σε κάποιον φιλάργυρο πλούσιο, προκειμένου να του δανείσει λίγο καρπό για να θρέψει την οικογένειά του. Παρά τα απελπισμένα παρακάλια του, δεν κατόρθωσε να πείσει τον πλούσιο να τον ελεήσει. Κατέφυγε λοιπόν στον Άγιο Σπυρίδωνα, και του εξέθεσε αφενός την προσωπική του ανάγκη, αφετέρου την σκληρή στάση του πλουσίου. Ο Άγιος τον παρηγόρησε λέγοντάς του ότι, την επομένη ημέρα, ο φτωχός αυτός θα δει το σπίτι του γεμάτο από καρπούς, ενώ ο πλούσιος θα χλευάζεται από όλους και να παρακαλά, αν και δεν θα το κάνει αυτό με τη θέλησή του, τον φτωχό να πάρει όσο σιτάρι θα ήθελε. Το ίδιο βράδυ, έβρεξε τόσο πολύ, ώστε κατεστράφησαν οι αποθήκες του πλούσιου, και ξεχύθηκαν οι πρώην ασφαλισμένοι καρποί στο μέσο του δρόμου, από όπου ο καθένας έπαιρνε όσο ήθελε, χωρίς ο πλούσιος πρώην ιδιοκτήτης να μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει αυτό που γινόταν. Μεταξύ όσων επωφελούμενοι μάζευαν τα σιτηρά, ήταν και ο φτωχός που προαναφέραμε. Αφού ο πλούσιος, όταν με τα λόγια και τις απειλές προσπαθούσε να προστατεύσει την περιουσία του όχι μόνο τίποτα δεν κατόρθωνε, αλλά και αντιμετώπιζε τον χλευασμό από το συγκεντρωμένο πλήθος, προκειμένου να δείξει «γνώμη φιλόχρηστον» άρχισε να καλεί το πλήθος να πάρει όσο καρπό ήθελε ο καθένας. Από αυτό το περιστατικό όμως ωφελήθηκε εκείνος ο φτωχός καθώς και άλλοι, ο φιλάργυρος όμως πλούσιος δεν συμμορφώθηκε. 

ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΟΦΕΩΣ ΣΕ ΧΡΥΣΟ

Κάποιος φτωχός γεωργός, την περίοδο αυτή του λιμού, κατέφυγε στον εν λόγω πλούσιο, προκειμένου να δανειστεί και ο ίδιος σιτηρά, πιστεύοντας ότι εκείνος ο φιλάργυρος θα σωφρονιζόταν από το πάθημά του. Αυτός όμως δεν μετεβλήθη καθόλου, και αρνήθηκε να δανείσει το παραμικρό. Ο φτωχός κατέφυγε στον Άγιο Σπυρίδωνα και του διηγήθηκε τα πάντα, την δική του ανέχεια και την στάση του πλουσίου. Ο Άγιος παρηγόρησε τον άνθρωπο εκείνο και τον έστειλε πίσω στο σπίτι του. Την επομένη, ο Άγιος, βγαίνοντας έξω από το σπίτι του, βρήκε κάποιο φίδι, το μάζεψε με τα χέρια και το φίδι μετεβλήθη σε χρυσό. Αυτό το χρυσό αντικείμενο πήγε ο ίδιος ο Άγιος στο σπίτι του φτωχού και του το παρέδωσε, προκειμένου να δανειστεί χρήματα βάζοντάς το ενέχυρο. Όταν ήλθε η νέα σοδειά, το χωράφι αυτού του φτωχού απέδωσε τόσο πολύ καρπό, ώστε εκείνος και όλες του τις ανάγκες κάλυψε, αλλά και το χρέος που είχε αναλάβει ξεπλήρωσε. Θέλησε λοιπόν, παίρνοντας πίσω το ενέχυρο, να το επιστρέψει στον Άγιο. Εκείνος πήρε το χρυσό φίδι, και μπροστά στα μάτια του ανθρώπου εκείνου προσευχήθηκε και μετεβλήθη πάλι το άψυχο χρυσό αντικείμενο σε ζωντανό φίδι, το οποίο ελεύθερο έφυγε για τη φωλιά του.

ΔΙΕΛΕΥΣΗ ΧΕΙΜΑΡΡΟΥ – ΔΙΑΣΩΣΗ ΚΑΤΑΔΙΚΟΥ

Κάποιος φίλος του Αγίου, ενάρετος άνθρωπος συκοφαντήθηκε, οδηγήθηκε σε δίκη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Όταν το έμαθε ο Άγιος, ξεκίνησε να βρει τον έπαρχο της περιοχής, προκειμένου να γλιτώσει τον φίλο του από τον άδικο θάνατο. Ήταν χειμώνας, και καθώς είχε βρέξει πολύ, είχε πλημμυρίσει ένα ποτάμι και δεν υπήρχε πέρασμα για να περάσουν απέναντι. Ο Άγιος προσευχόμενος διέταξε το ποτάμι να σταματήσει. Αυτό πράγματι σταμάτησε να τρέχει και από το κενό που δημιουργήθηκε πέρασαν και ο Άγιος αλλά και όλοι οι συνοδοιπόροι του, οι οποίοι και διηγήθηκαν το γεγονός στην πόλη. Ο έπαρχος μάλιστα, πληροφορηθείς και αυτός το θαύμα, ευλαβήθηκε τόσο τον Άγιο, ώστε αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Αγίου, έδωσε χάρη σε εκείνον τον άνθρωπο που είχε άδικα καταδικαστεί και τον ελευθέρωσε.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΜΑΡΤΩΛΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Μετά από μια μακρά και κοπιαστική οδοιπορία του ο Άγιος κατέλυσε στην οικία κάποιου φίλου του, ο οποίος με μεγάλη χαρά τον υποδέχτηκε και τον φιλοξένησε, ετοίμασε μάλιστα μια λεκάνη με νερό για να του πλύνει τα πόδια. Τον ερχομό του Αγίου πληροφορήθηκαν και άλλοι στην περιοχή, και έσπευσαν να τον συναντήσουν και να πάρουν την ευχή του. Μεταξύ αυτών ήταν και μια γυναίκα που είχε ζωή ιδιαιτέρως αμαρτωλή. Θέλησε αυτή να πλησιάσει και να φιλήσει τα πόδια του Αγίου. Αυτός, γνωρίζοντας με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος την αμαρτία της γυναίκας, την απέτρεψε, λέγοντάς την να μην τον ακουμπήσει, με τρόπο όμως πολύ ήπιο ώστε να μην ακούσει κανείς άλλος. Εκείνη δεν υπάκουσε, και τον πλησίασε περισσότερο. Ο Άγιος τότε την έλεγξε με έντονο ύφος, ώστε να τον ακούσουν όλοι οι παριστάμενοι, για την αμαρτία της, την οποία και κατονόμασε. Η γυναίκα τότε ήρθε σε συναίσθηση της αμαρτίας της, μετανόησε, έπεσε στα πόδια του Αγίου και με θερμά δάκρυα εξομολογήθηκε ενώπιον πάντων την αμαρτία της, ζητώντας συγχώρηση. Όπως ήταν φυσικό, ο Άγιος την συγχώρεσε και την ενθάρρυνε να ζήσει μακριά από την αμαρτία. Αυτή η διάκριση του Αγίου, η οποία και έφερε σε μετάνοια την γυναίκα αυτή, αλλά και αυτή η μεταστροφή της γυναίκας, αποτέλεσαν και σε άλλους αιτία διορθώσεως.

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΝΕΚΡΗΣ ΚΟΡΗΣ

Η μονάκριβη κόρη του Αγίου, Ειρήνη, πέθανε όταν ο Άγιος βρισκόταν ακόμα στη Νίκαια όπου πραγματοποιήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος. Λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του Αγίου στην πατρίδα του, κάποια γυναίκα ήρθε σε αυτόν κλαίγοντας και του είπε πως είχε αυτή δώσει παρακαταθήκη (για φύλαξη δηλαδή) στην κόρη του Αγίου κάποιο πολύτιμο κόσμημα, και τώρα πια δεν θα μπορούσε να το βρει αφού η Ειρήνη πέθανε χωρίς να πει σε κανέναν πού το είχε φυλάξει. Ο Άγιος, αφού επιμελώς ερεύνησε όλο το σπίτι και δεν το βρήκε, πήγε στον τάφο της κόρης του, μάλιστα δε όχι μόνος του αλλά με συνοδεία αρκετών, στάθηκε πάνω στο μνήμα της νεκρής και της μίλησε σαν να ήταν ζωντανή και παρούσα, ρωτώντας την πού είχε βάλει το κόσμημα, εκείνη του αποκρίθηκε πού το είχε κρυμμένο, και ο Άγιος, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, την αποχαιρέτησε στέλνοντάς την στην ανάπαυσή της. Το θαύμα αυτό ολοκληρώθηκε όταν πήγε ο Άγιος με τη συνοδεία εκείνη στον τόπο που υπέδειξε η νεκρή και εκεί πράγματι βρήκε το κόσμημα, το οποίο και παρέδωσε στην γυναίκα που το είχε ζητήσει.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ ΑΥΤΗΣ

Σε κάποιο σπίτι όπου φιλοξενείτο ο Άγιος εισήλθε μία γυναίκα αλλοεθνής, μη γνωρίζουσα μάλιστα ελληνικά, κρατώντας στην αγκαλιά της νεκρό βρέφος, αυτό το βρέφος έθεσε στα πόδια του Αγίου, και με δάκρυα του έκανε νεύματα να το αναστήσει. Ο άγιος από ταπείνωση δεν ήθελε να τολμήσει να ζητήσει κάτι τόσο μεγάλο από τον Θεό, και συμβουλεύθηκε για αυτό τον διάκονό του Αρτεμίδωρο. Εκείνος τον προέτρεψε να λυπηθεί εκείνη την πονεμένη μάνα. O Άγιος ταπεινώς αλλά θερμώς προσευχήθηκε στον Κύριο για το νεκρό εκείνο βρέφος, και πράγματι, εκείνο αναστήθηκε και ζητούσε να φάει. Η μητέρα όμως του παιδιού, βλέποντας το τερατώδες αυτό γεγονός, από το υπερβολικό του πράγματος αλλά και από την άμετρη χαρά της έπεσε νεκρή. Μετά από νέα παραίνεση του διακόνου Αρτεμιδώρου, ο Άγιος προσευχήθηκε πάλι, αυτή τη φορά για τη νεκρή μητέρα, και πράγματι αναστήθηκε και εκείνη. Το γεγονός αυτό διέταξε ο Άγιος την γυναίκα και τον διάκονό του να μην το φανερώσουν πουθενά, και δεν μαθεύτηκε παρά μόνον μετά την κοίμησή του.

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΠΑΤΗΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ – ΠΩΛΗΣΗ ΑΙΓΩΝ

Όταν είχε επιστρέψει πια στην Κύπρο από την Αντιόχεια, ο Άγιος συμφώνησε με κάποιον να του πουλήσει εκατό κατσίκες από το κοπάδι του. Είπε μάλιστα ο Άγιος, να βάλει ο αγοραστής το συμφωνηθέν τίμημα σε κάποιο μέρος και να πάει ο ίδιος να διαλέξει και να πάρει τα ζώα. Ο άλλος όμως, βλέποντας ότι ο Άγιος δεν μετρούσε τα χρήματα, κράτησε το αντίτιμο μιας και πλήρωσε για τις άλλες ενενήντα εννιά. Ο άγιος κατάλαβε τον δόλο του ανθρώπου, και του είπε να μπει στο κοπάδι και να πάρει όσες είχε ξεπληρώσει. Εκείνος όμως πήρε εκατό, αλλά καθώς ξεκίνησε να φύγει, η κατσίκα επέστρεψε στο κοπάδι του Αγίου. Όσο και αν προσπαθούσε να την αποσπάσει ο άνθρωπος αυτός από εκεί, δεν κατάφερνε τίποτα. Το ζώο αντιμαχόταν με μεγάλο πείσμα, σαν να μην ήθελε με τίποτα να φύγει από το κοπάδι. Ο Άγιος τότε, πολύ διακριτικά, τον ρώτησε μήπως είχε ξεχάσει να πληρώσει για το ζώο, οπότε για αυτό εκείνο δεν ήθελε να πάει μαζί του. Ο αγοραστής τότε συναισθάνθηκε την αδικία που έπραξε και την αγιότητα του ανθρώπου που ήθελε να αδικήσει, ζήτησε συγνώμη και πλήρωσε το αντίτιμο και του ζώου αυτού.

ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΥΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ

Σε κάποιο χωριό, όπου πήγε για κάποια υπόθεσή του, ο Άγιος θέλησε να τελέσει εσπερινό, όντας όμως κατάκοπος από το ταξίδι του διέταξε τον διάκονο του χωριού εκείνου να πει τα μαθήματα του εσπερινού σύντομα. Ο διάκονος όμως, θέλοντας να αυτοπροβληθεί για τη μουσική του ικανότητα και τη φωνή του, ξεκίνησε να λέει το «κύριε εκέκραξα» σε πολύ αργό μέλος. Ο άγιος βαρύνθηκε, και αυστηρά του είπε να σωπάσει. Από εκείνη τη στιγμή ο διάκονος έχασε τελείως τη φωνή του και έμεινε βουβός. Ο Άγιος τελείωσε μόνος του τον εσπερινό, και φυσικά, όταν ο διάκονος και οι συγγενείς του θερμά τον παρακάλεσαν να ευσπλαχνισθεί τον διάκονο, ο Άγιος προσευχήθηκε, και η φωνή επανήλθε στον διάκονο, όχι όμως υψηλή και γλυκιά όπως αρχικά, αλλά λίγο πιο βραχνή, ώστε πια να μην επαίρεται.

ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Κάποια φορά ο Άγιος λειτουργούσε μόνος του, μάλιστα χωρίς να έχει προσέλθει κανείς άλλος στον ναό παρά μόνον ο διάκονός του, ο οποίος έκανε τον εκκλησιαστικό (άναβε τα καντήλια, τα εισοδικά κλπ). Κάποια στιγμή που ο λειτουργός απευθύνθηκε προς το νοητό εκκλησίασμα, ευλογώντας το και εκφωνώντας «ειρήνη πάσι», ακούστηκε πολύ δυνατά και αρμονικά, σαν από χορωδία η απάντηση «και τω πνεύματί σου», παρομοίως δε ακούγονταν σε κάθε αίτηση που εκφωνούσε ο Άγιος «κύριε ελέησον», μάλιστα τόσο καθαρά και δυνατά, που ακούστηκαν και έξω από την εκκλησία σε πολλούς, οι οποίοι παρακινημένοι από την γλυκύτητα της ψαλμωδίας εισέρχονταν στο ναό, και εκεί έβλεπαν μόνον τον λειτουργούντα αρχιερέα και κανέναν άλλο, εξακολουθούσαν όμως να ακούν ολόκληρη την ψαλμωδία.

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΑΙΟΥ

Ενώ βρισκόταν ο Άγιος στη μέση κάποιας εσπερινής ακολουθίας, είδε ότι είχε σωθεί το λάδι στο καντήλι και επρόκειτο να σβήσει. Λυπήθηκε τότε, γιατί δεν είχε άλλο λάδι να βάλει, όμως απάντηση στη λύπη αυτή ήρθε από τον ουρανό: θεία δύναμις εξεχείλισε με λάδι το καντήλι, ώστε να χύνεται και κάτω, γέμισαν δε από εκείνο το λάδι οι υπηρέτες του ναού πολλά δοχεία.

ΔΙΟΡΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ

Κάποια φορά επισκέφθηκε ο Άγιος στην Κυρήνεια τον φίλο του Τριφ΄θλλιο, ο οποίος τότε ήταν εκεί επίσκοπος. Καθώς περπατούσαν οι δύο σε μια ωραία τοποθεσία, ο Τριφύλλιος επεθύμησε, ζηλεύοντας την ομορφιά του τοπίου, να αποκτήσει και ο ίδιος εκεί κάποιο περιβόλι. Ο Άγιος κατάλαβε τι σκεφτόταν ο φίλος του, και χωρίς εκείνος να του πει τίποτα τον συμβούλεψε να μην ποθεί τα επίγεια και προσωρινά, αλλά τα ουράνια και αιώνια, αυτά για τα οποία πράγματι είναι προορισμένος ο άνθρωπος. Όπως ήταν φυσικό, ο Τριφύλλιος εξεπλάγη από την διάκριση του Αγίου.Αυτό του το χάρισμα ήταν αιτία να στραφεί στην αληθινή των Χριστιανών πίστη ένας ειδωλολάτρης. Κάποτε φιλοξένησε ο Άγιος μια ευσεβέστατη γυναίκα, η οποία είχε ειδωλολάτρη σύζυγο. Εκείνος είχε μεν μεγάλο σεβασμό στο πρόσωπο του Αγίου, δεν άκουγε όμως με τίποτα τις συμβουλές και προτροπές αυτού να ακολουθήσει την χριστιανική πίστη. Αφού ο Άγιος παρέθεσε τράπεζα στο ζευγάρι αυτό, την ώρα που συνέτρωγαν γύρισε και είπε στον υπηρέτη του δυνατά, ώστε να ακούγεται από όλους, ότι ο βοσκός τους αποκοιμήθηκε και έχασε το κοπάδι τους και για αυτό τώρα έρχεται να τους το αναγγείλει, είναι μάλιστα έξω από την πόρτα, είπε δε στους υπηρέτες να μην αποπάρουν τον βοσκό αλλά να τον καθησυχάσουν γιατί το κοπάδι είναι ασφαλισμένο σε κάποιο μέρος, το οποίο ο Άγιος κατονόμασα. Πράγματι όλα έγιναν έτσι όπως τα ανέφερε ο Άγιος. Μόλις τέλειωσε τα λόγια του, χτύπησε την πόρτα ο βοσκός του και κλαίγοντας του διηγήθηκε πως αποκοιμήθηκε και έχασε τα πρόβατα, οι υπηρέτες τον έστειλαν να ψάξει στο μέρος που υπέδειξε ο Άγιος, και μετά από λίγη ώρα ο βοσκός επανήλθε λέγοντας πως βρήκε το κοπάδι στο υποδειχθέν μέρος. Όπως ήταν φυσικό, ο ειδωλολάτρης, ενώπιον του οποίου συντελέσθηκαν όλα αυτά, θαύμασε τον Άγιο και πίστεψε και ο ίδιος στον αληθινό Θεό.

A΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Η Αγία και περιώνυμος Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συναθροίσθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο στην Νίκαια το 325μΧ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η καλπάζουσα αίρεση του Αρείου (βασική της θέση ήταν ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν κτίσμα, και όχι προαιώνιος ο ίδιος Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός). Σε αυτήν έλαβαν μέρος 318 θεοφόροι Πατέρες, μεταξύ των οποίων οι Άγιοι Επίσκοποι Σπυρίδων (Τριμυθούντος), Νικόλαος (Μύρων), Παφνούτιος (Άνω Θηβαΐδος), Απολλόδωρος (Κερκύρας), ο τότε ιερομόναχος και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Αλέξανδρος, εκπροσωπόντας τον κλινήρη Αρχιεπίσκοπο Κων/πόλεως Μητροφάνη, ο τότε ιεροδιάκονος και μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας Μέγας Αθανάσιος, εκπροσωπόντας τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Οι Ορθόδοξοι Σύνεδροι είχαν να αντιμετωπίσουν την χαρισματική προσωπικότητα του Αρείου αλλά και πλήθος ομοδόξων με αυτόν Αρχιερέων (Νικομηδείας Ευσέβιος, Νικαίας Θέογνις, Χαλκηδόνων Μακάριος κ.α.) Στις συζητήσεις που γίνονταν συμμετείχε με το μέρος του Αρείου και κάποιος γνωστότατος της εποχής φιλόσοφος, ο Ευλόγιος, του οποίου η φυσική ευγλωττία και η ευρύτατη μόρφωση δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί από τους Ορθοδόξους. Σε αυτόν απευθύνθηκε ο άγιος Σπυρίδων, σε κάποια αποστροφή του λόγου του, και τον κάλεσε να συνομιλήσει μαζί του. Ο Άγιος Σπυρίδων προέβη σε Ορθόδοξη Ομολογία Πίστεως, ονομάζοντας τον Ιησού Χριστό Υιό και Λόγο του Θεού αληθή, Ομοούσιον με τον Πατέρα, Σύνθρονον, Ομότιμον και Ομόδοξον, πρόσθεσε δε ότι αν και η Αγία Τριάς αποτελείται από τρία διακριτά πρόσωπα, τρεις υποστάσεις, εν τούτοις τα πρόσωπα αυτά είναι ένας Θεός, μία Ουσία άρρητος και ακατάληπτος. Και προς πίστωση των λόγων του αυτών, πήρε στο αριστερό του χέρι ένα κεραμίδι. Έκανε με το δεξί του χέρι το σημείο του σταυρού και αναφώνησε «εις το όνομα του Πατρός»: αμέσως η φωτιά με την οποία είχε ψηθεί το κεραμίδι ανέβηκε ως φλόγα προς τα πάνω. Λέγοντας «και του Υιού», το νερό με το οποίο πλάστηκε το κεραμίδι χύθηκε κάτω, όταν είπε «και του Αγίου Πνεύματος», άνοιξε το χέρι του και φάνηκε μέσα στη χούφτα του το χώμα που είχε απομείνει, και με το οποίο είχε κατασκευαστεί το κεραμίδι. Ήταν τέτοια η εντύπωση που προκάλεσε το θαύμα αυτό, ώστε ο φιλόσοφος εκείνος Ευλόγιος ομολόγησε ότι νικήθηκε και ακολούθησε και ο ίδιος το Ορθόδοξο δόγμα, από τους υπόλοιπους δε υποστηρικτές του Αρείου μόνον έξι παρέμειναν με αυτόν μετά το θαύμα αυτό, όλοι οι υπόλοιποι μεταστράφηκαν.

Σχετικά με την παρουσία του Αγίου στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, αναφέρεται και το εξής θαύμα, το οποίο δεν έχει καταγραφεί, αλλά έχει διασωθεί διά της προφορικής παραδόσεως. Ο Άγιος, πηγαίνοντας στη Νίκαια, ταξίδευε με τον διάκονό του πάνω σε δυο άλογα, ένα μαύρο και ένα άσπρο. Κάποιο βράδυ, σε κάποιο πανδοχείο που κατέλυσε, συναντήθηκε με μία ομάδα κληρικών που επίσης ταξίδευαν για να λάβουν μέρος στη Σύνοδο, αυτοί όμως ήταν θερμότατοι υποστηρικτές της αιρέσεως του Αρείου. Όταν κατάλαβαν ότι ο Άγιος Επίσκοπος Τριμυθούντος που πήγαινε στη Σύνοδο δεν είχε τις ίδιες με αυτούς δοξασίες, θέλησαν να τον εμποδίσουν να φτάσει στη Νίκαια, οπότε αλλοιώνοντας έτσι τη σύνθεση της Συνόδου θα είχαν μεγαλύτερες ελπίδες σε μια ενδεχόμενη τελική ψηφοφορία. Το βράδυ λοιπόν εκείνο θανάτωσαν τα δύο άλογα του Αγίου, για να σιγουρευτούν μάλιστα κατέκοψαν τελείως τα κεφάλια από αυτά. Το πρωί, πηγαίνοντας ο διάκονος να ετοιμάσει τα ζώα για να φύγουν, είδε τι είχε γίνει και το διηγήθηκε απελπισμένος στον Άγιο. Εκείνος, με τη μεγαλύτερη φυσικότητα του κόσμου, του παρήγγειλε να βάλει τα κεφάλια των αλόγων πίσω στη θέση τους, μετά να τα σελώσει και να τα βγάλει έξω για να φύγουν. Ο διάκονος υπάκουσε, κατά Θεία Πρόνοια όμως έκανε ένα λάθος: μη διακρίνοντας καλά στο σκότος του στάβλου έβαλε τα κεφάλια των ζώων ανάποδα, δηλαδή το καθένα στον κορμό του άλλου. Τα ζώα πραγματικά ζωντάνεψαν, και οι δύο, ο Άγιος και ο διάκονός του, συνέχισαν το ταξίδι. Πριν φτάσουν στη Νίκαια συναντήθηκαν ξανά με την ομάδα εκείνη των αιρετικών, οι οποίοι όμως τώρα εξεπλάγησαν βλέποντας τα δύο εκείνα ζώα που οι ίδιοι σκότωσαν να είναι ζωντανά, και μάλιστα το καθένα να φέρει το κεφάλι του άλλου, το μαύρο άλογο να έχει άσπρο κεφάλι, το δε άσπρο άλογο να έχει μαύρο κεφάλι. Κατάλαβαν τι είχε συμβεί, και αναγνωρίζοντας έτσι την αγιότητα του Αγίου Σπυρίδωνα παραδέχτηκαν και την ορθόδοξή του πίστη: ήταν οι ίδιοι καλοπροαίρετοι, και αναλογίστηκαν ότι προφανώς η αλήθεια δεν μπορεί να βρίσκεται παρά με το μέρος εκείνου του αγίου Επισκόπου

Bίος και πολιτεία του Αγίου Σπυρίδωνα του θαυματουργού

 

Ο Άγιος Πατήρ ημών Σπυρίδων, Έλληνας το γένος, γεννήθηκε στην Κύπρο, σε μια περιοχή που ονομάζεται Άσσια, περίπου το 270μΧ. Νυμφεύθηκε και απέκτησε μία θυγατέρα, την οποία ονόμασε Ειρήνη. Χήρεψε όμως σχετικά σύντομα, οπότε έγινε δυνατό πια αυτό που ήταν επιθυμία όλων στην περιοχή του, να καταστεί επίσκοπός τους. Ο Άγιος Σπυρίδων εκλέχτηκε και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Τριμυθούντος (η περιοχή σήμερα κατά παραφθορά ονομάζεται Τρεμετουσιά, βρίσκεται δε στην πλευρά των κατεχομένων εδαφών). Ο Άγιος δεν ήταν πολυπράγμων, αλλά όντας ήσυχος χαρακτήρας αγαπούσε τον μονήρη βίο. Δεν είχε μεν βαθιά παιδεία, ούτε υπήρξε σπουδαίος ρήτορας, αλλά από την άλλη δεν πρέπει να θεωρείται και αστοιχείωτος και αγράμματος, όπως καθ’ υπερβολήν έχει επικρατήσει να λέγεται προκειμένου να τονιστεί το θαύμα που έπραξε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια. Παρομοίως, σίγουρα δεν ήταν φτωχότατος, αλλά είχε κοπάδι με αιγοπρόβατα αλλά και κάποια κτήματα. Ο άγιος συνελήφθηκε κατά τον επί Μαξιμίνου διωγμό (308 – 313μΧ), πιθανόν δε να απελευθερώθηκε δυνάμει του διατάγματος των Μεδιολάνων (313μΧ). Έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, στα πρακτικά της οποίας όμως δεν φέρεται υπογεγραμμένος, την εκεί παρουσία του όμως μαρτυρούν αφενός το πασίγνωστο θαύμα του κεραμιδιού, αφετέρου ιστορικοί της Εκκλησίας (Σωκράτης Σχολαστικός, Μιχαήλ Γλυκάς κ.α.) Μαρτυρείται επίσης ότι ο Άγιος Σπυρίδων συμμετείχε και στην εν Σαρδικεί Σύνοδο, μαζί με άλλους έντεκα Επισκόπους από την Κύπρο, περίπου το 342 ή 343μΧ. Ο Άγιος Σπυρίδων εκοιμήθη ειρηνικά το 348μΧ.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ

Μετά την κοίμηση του Αγίου, το σώμα του τοποθετήθηκε σε μαρμάρινη λάρνακα (υπάρχει έως και σήμερα η λάρνακα αυτή). Εκεί έμεινε για τρεις αιώνες περίπου, οπότε το 648, εξαιτίας των εκτεταμένων επιδρομών των Σαρακηνών, μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη για ασφάλεια. Τριακόσια έτσι περίπου χρόνια μετά την κοίμηση και ταφή του Αγίου, το άριστα διατηρημένο σώμα του ανακομίστηκε και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Όταν τη νύχτα εκείνη του 1453 καταλήφθηκε η Πόλις από τους Οθωμανούς, ένας από τους ιερείς του ναού, ονομαζόμενος Γεώργιος Καλοχαιρέτης, μετέφερε τα λείψανα των Αγίων Σπυρίδωνος και Θεοδώρας σε πλοίο, στο οποίο επιβιβάστηκε ο ίδιος με την οικογένειά του με προορισμό την Κέρκυρα. Αρχικά τα δύο αυτά Ιερά Λείψανα φιλοξενήθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου και παρέμειναν αρκετά χρόνια, ακόμα και μετά την θάνατο του ιερέα Γεωργίου Καλοχαιρέτη το 1465.. Από τον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου, ο ιερέας Φίλιππος Καλοχαιρέτης μετέφερε το Ιερό Λείψανο στον Ιερό Ναό του Αγίου Λαζάρου, κάπου περίπου στα νοτιοδυτικά του Νέου Φρουρίου, όπου και παρέμεινε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα (ίσως μόλις έξι μήνες), και από εκεί μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό Ταξιάρχου Μιχαήλ (στο 0βριοβούνι). Εκεί παρέμεινε μέχρι το 1528 ή 1531-32, οπότε μεταφέρθηκε σε ιδιόκτητο ναό που είχε χτιστεί προς τιμήν του Αγίου στην περιοχή του Σαρρόκου.

Τον Αύγουστο του 1537 η Κέρκυρα πολιορκήθηκε από πολυάριθμες τουρκικές δυνάμεις, επικεφαλής των οποίων ήταν ο περιβόητος πειρατής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα. Χιλιάδες Κερκυραίοι είχαν τότε φονευθεί από τον τουρκικό στρατό, που ανενόχλητος αλώνιζε καταστρέφοντας την Κερκυραϊκή ύπαιθρο, ενώ γύρω στους 22.000 ήταν οι αιχμάλωτοι Κερκυραίοι που πουλήθηκαν σκλάβοι στην Πόλη. Ο Ενετός στρατηγός Φαβιέρος, υποχρέωσε τον άμαχο πληθυσμό της πόλης να παραμείνει έξω από τα τείχη του Φρουρίου, προκειμένου αυτοί να κορέσουν την μανία των Τούρκων, και έτσι οι προνομιούχοι που είχαν καταφύγει εντός των τειχών του Φρουρίου να γλίτωναν. Παράλληλα, έλαβε χώρα και η απάνθρωπη δοσοληψία, να εκβιάζονται όσοι είχαν κάποια περιουσία, προκειμένου να εξαγοράσουν τη δυνατότητα εισόδου τους μέσα στο φρούριο και να σωθούν. Ολόκληρη η παλαιά πόλη της Κέρκυρας ήταν κτισμένη μέσα στο παλαιό κάστρο, και είχε έτσι άριστη θωράκιση από ανάλογες επιδρομές, είχε όμως χώρο αρκετά περιορισμένο. Αυτή την δύσκολη περίοδο ο Σταματέλλος Βούλγαρις κατόρθωσε να μεταφέρει το Ιερό Λείψανο του Αγίου σε έναν ναΐσκο μέσα στο Φρούριο, τον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων. Οι Τούρκοι την χρονιά εκείνη, μάλιστα δε τους μήνες του καλοκαιριού, αντιμετώπισαν πρωτοφανή και ανεξήγητη για την εποχή κακοκαιρία, και ήταν αυτή η κακοκαιρία που τους ανάγκασε να λύσουν, κατά τα λεγόμενα του ίδιου του Μπαρμπαρόσσα στο Σουλτάνο, την πολιορκία της πόλης της Κέρκυρας και να αποχωρήσουν από το νησί.

Δεύτερη φορά πολιόρκησαν οι Τούρκοι το νησί το 1571, και τούτη τη φορά η παρουσία τους ήταν περισσότερο καταστροφική και από την προηγουμένη. Μεταξύ άλλων λεηλάτησαν και κατέστρεψαν ολοσχερώς και το προάστειο των εξωκαστρινών (εξωπόλι), περίπου το σημερινό Σαρρόκο. Ακολούθησε εκ νέου επιδρομή το 1573, την οποία όμως οι Κερκυραίοι, με τη βοήθεια της ενετικής φρουράς, αντιμετώπισαν επιτυχώς. Οι εργασίες για την οικοδόμηση μεγαλοπρεπούς ναού ξεκίνησαν, και μετά την αποπεράτωση της στέγης το 1589, και πριν ακόμα οι εργασίες ολοκληρωθούν, το Ιερό Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος μεταφέρθηκε στον ομώνυμο, εντός της πόλης, Ιερό Ναό του, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ιερός Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος δεν έχει δυτική είσοδο (ίσως να είναι ο μοναδικός στην Κέρκυρα ναός που δεν έχει δυτική είσοδο), γιατί η οικογένεια των Βουλγάρεων έχτισε την ιδιόκτητη οικία της εφαπτομένη στη δυτική πλευρά του ναού: η υπάρχουσα δυτική θύρα του ναού οδηγεί στο γυναικωνίτη, παλαιότερα δε κατευθείαν στο σπίτι των Βουλγάρεων. Με τη μία ή την άλλη μορφή, το Ιερό Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος έμεινε στην κατοχή της οικογένειας αυτής μέχρι τα μέσα σχεδόν του 20ου αιώνος! Πάντοτε κάποιος γόνος της οικογένειας αυτής φρόντιζε να γίνεται ιερέας, ώστε να υπηρετεί στο ναό του Αγίου και να διαχειρίζεται αυτόν. Αυτό τερματίστηκε επί μακαριστού Μητροπολίτου Κερκύρας Μεθοδίου Κοντοστάνου, ο οποίος σθεναρά και παρά τις όποιες πιέσεις αρνήθηκε να χειροτονήσει ιερέα από την οικογένεια αυτή. Τυπικά οι διεκδικήσεις των Βουλγαρέων τερματίστηκαν επί δικτατορίας, όταν εκδόθηκε διάταγμα που χαρακτήριζε το Ιερό Προσκύνημα Του Αγίου Σπυρίδωνος Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.

ΛΙΤΑΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΟΥ ΣΚΗΝΩΜΑΤΟΣ

Το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνα λιτανεύεται 4 φορές το χρόνο είς ανάμνηση θαυμάτων του Αγίου.Πιο συγκεκριμένα

Κυριακη των Βαϊων 1η διάσωση της Κέρκυρας από Λιμό

Μεγαλο Σαββατο 2η διάσωση της Κέρκυρας από Λιμό

11 Αυγουστου πολιορκια Τουρκικου Στολου

Α΄ Κυριακη Νοεμβριου 3η διάσωση της Κέρκυρας από Λιμό

Πράος καί κληρονόμος τής γής, σύ τών πραέων αληθώς αναδέδειξαι, Σπυρίδων Πατέρων η δόξα

 

Όσιε Πάτερ μακάριε, Σπυρίδων σοφέ, τήν νεκράν ώσπερ ζώσαν, επηρώτας δι’ αγάπην Θεού, όφιν δέ μετέβαλες εις χρυσόν, ο πενίαν ασκών, ρύσιν δέ επέσχες ποταμού, συμπαθήσας λαώ, Βασιλεί δέ παρέστης ιατήρ, τή προνοία Θεού. νεκρούς δέ πάλιν ήγειρας, ως αυτού μαθητής, τήν πίστιν δέ ετράνωσας, αναμέσον Πατέρων πολλών, Πάντα ούν ισχύων εν τώ ενδυναμούντί σε Χριστώ, αυτόν καί νύν ικέτευε, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Τηλεοπτικό Κατηχητικό Σχολείο στη συχνότητα του ΑΧΕΛΩΟΣ TV

 Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας ανακοινώνει ότι το Γραφείο Νεότητος, με την προτροπή και ευλογία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά, παρουσιάζει εκπομπή με περιεχόμενο την ορθόδοξη χριστιανική κατήχηση στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό ΑΧΕΛΩΟΣ ΤV.

Η εκπομπή, με τίτλο: «Συντροφιά με το Χριστό», μεταδίδεται από την Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020  και κάθε Κυριακή πρωί, ώρα 10:15’. Είναι ένα Τηλεοπτικό Κατηχητικό που απευθύνεται σε παιδιά του Δημοτικού, λόγω της προσωρινής αναστολής των Κατηχητικών Σχολείων.
Ευχαριστούμε τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΧΕΛΩΟΣ ΤV για την ανταπόκριση στη συνεργασία αυτή και προτρέπουμε τα μικρά μας παιδιά να παρακολουθούν την εκπομπή αυτή, η οποία δίνει μηνύματα ζωής όπως ακριβώς και το κατηχητικό μας σχολείο.

Τα Ιερά Λείψανα της Αγίας Θεοπρομήτωρος Άννης στο Αγιο Ορος

 Η Σκήτη της Αγίας Άννης βρίσκεται κοντά στη Μονή Αγίου Παύλου και κατοικείται από Έλληνες μοναχούς, οι οποίοι ακολουθούν τον ιδιόρρυθμο βίο. Το κυριακό χτίστηκε το 1752 και τοιχογραφήθηκε λίγο αργότερα.

Κατά την παράδοση, τα υλικά για την ανοικοδόμηση του ναού μετέφεραν οι ίδιοι οι μοναχοί, χωρίς να χρησιμοποιήσουν ζώο ή άλλο μεταφορικό μέσο, σε ένδειξη ιδιαίτερης τιμής στην Αγία Άννας

Στο Κυριακό της Σκήτης της Αγίας Άννας στο Άγιο Όρος φυλάσσεται, σαν πολύτιμος θησαυρός, τμήμα του αριστερού ποδιού της Αγίας.

Για το ιερό αυτό λείψανο υπάρχουν οι εξής πληροφορίες στον Κώδικα 3 της Σκήτης.

«Κάποιος ιερέας, εφοδιασμένος με έγγραφο του Οικουμενικού Πατριάρχη, σε ένα από τα ταξίδια του επισκέφτηκε την πόλη Ερζερούμ (Θεοδοσιούπολη) της Αρμενίας. Στον ναό των Αγίων Μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου υπήρχαν πολλά λείψανα αγίων, μεταξύ των οποίων και το πόδι της Αγίας Άννας. Προκειμένου να μην περιέλθει το λείψανο αυτό σε χέρια αλλοδόξων το αγόρασε, παίρνοντας πιστοποιητικό από τους Μητροπολίτες Καισαρείας της Καππαδοκίας Επιφάνιο και Χαλδείας Σίλβεστρο.

Μερικά χρόνια αργότερα δύο Άραβες αρχιερείς, του Πατριαρχείου της Αντιοχείας, περιόδευαν στο Άγιο Όρος για ελεημοσύνη, έχοντας το λείψανο της Αγίας Άννας και το αντίστοιχο πιστοποιητικό γνησιότητας, τα οποία είχαν αγοράσει από τον εν λόγω ιερέα. Φτάνοντας στην Σκήτη της Προβάτας συνάντησαν τον πνευματικό Ματθαίο τον Λέσβιο, που ήταν εξομολόγος του βοεβόδα Κατακουζηνού. Ο Γέροντας Ματθαίος έχοντας οικονομική άνεση, αγόρασε από τους Άραβες Αρχιερείς το λείψανο του αριστερού ποδιού της Αγίας Άννας μαζί με το πιστοποιητικό της γνησιότητάς του.

Όταν ο Διονύσιος Γ΄ο Βάρδαλης επεξέτεινε το Κυριακό της Σκήτης το 1666, οι αδελφοί της Σκήτης αποφάσισαν να αποκτήσουν το ιερό λείψανο της Αγίας Άννας. Έστειλαν αντιπροσωπεία στο κελί του Αγίου Γεωργίου στην Προβάτα, όπου εγκαταβίωνε ο πνευματικός Ματθαίος ο Λέσβιος. Την αντιπροσωπεία την αποτελούσαν ο πνευματικός Γερμανός και ο πνευματικός Διονύσιος από την Μικρά Αγία Άννα, Λέσβιοι και αυτοί.

Ο Γέροντας Ματθαίος αρνήθηκε στην αρχή να τους δώσει τον πολύτιμο αυτό θησαυρό. Μετά όμως δεκαπέντε μέρες, χωρίς άλλη ενόχληση από τους πατέρες της Σκήτης, πιθανόν μετά από κάποιο θαυμαστό σημείο που είδε, πήγε στην Αγία Άννα και κατέθεσε στο «Κυριακό» το ιερό λείψανο, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα και επιτελεί πλήθος θαυμάτων.

Ο Επίσκοπος Ροδοστόλου Χρυσόστομος γράφει τα εξής για το ιερό αυτό λείψανο της Αγίας Άννας.

«…Με δέος ατενίζουμε το ιερό λείψανο της Αγίας Άννας –το πάνσεπτο πέλμα του ποδός της συγκεκριμένως –το οποίο παλαιόθεν είναι θησαυρισμένο στο ιερό Βήμα του Κυριακού και ιεροτελεστικώς εξοδεύεται από εκεί καθ΄ ορισμένη στιγμή. Και έχει πολλά να σκεφτεί ο νους μας….

“Aυτό το Άγιο πέλμα έφερε από συλλήψεως και κατά την κυοφορία και από γεννήσεως περιέφερε εν τοις εξής την πρόξενο της σωτηρίας μας Μαρία. Αυτό το άγιο πέλμα ποδηγέτησε την Πανάμωμο Κόρη στις αυλές της Ναζαρέτ για μόλις μια τριετία και συμβάδισε ακολούθως με τα ποδαράκια της Θεόπαιδος Μαριάμ στον Ναό του Σολομώντος, για να την αποχωρισθεί οριστικώς, αφού νηπιάζουσα την προσήγαγε και την αφιέρωσε κατά αυτοθέλητη υπόσχεση και κατ΄εκπλήρωσιν θείας βουλής στα Άγια των Αγίων για την αγγελική προετοιμασία της για την κοσμοσωτήριο αποστολή της: «…Ἄπιθι τέκνον, τῷ δοτῆρι γενήθητι, καὶ ἀνάθημα, καὶ εὐῶδες θυμίαμα. Εἴσελθε εἰς τὰ ἄδυτα, καὶ γνῶθι μυστήρια, καὶ ἑτοιμάζου γενέσθαι, τοῦ Ἰησοῦ οἰκητήριον, τερπνὸν καὶ ὡραῖον…»

(Απόστιχο Εσπερινού Εισοδίων)

…….Μπροστά μας λοιπόν τώρα, μια ακόμα συγκλονιστική διαχρονική απόδειξις της οικονομίας του Παντάνακτος Θεού. Δεν είναι δυσωδία αποπνέοντα και αποστροφή προκαλούντα, όπως συμβαίνει με τα πτώματα και τα λοιπά έκδοχα των κοινών και δη εν αμαρτίαις τεθνηκότων συνανθρώπων μας, αλλά επιθυμητά προς θέα, αφή και ασπασμό τα τίμια λείψανα των αγίων μελών της Εκκλησίας μας, και μάλιστα εκείνων του αμεσωτάτου περιβάλλοντος του Κυρίου, και, έτι πλέον, των οικογενών της ανθρωπίνης για την σωτηρία μας υποστάσεώς Του.

Εν προκειμένω και υπ’ όψιν έχουμε – πέρα της ως ανωτέρω περιγραφείσης θαυματουργού Εικόνος – το πλησιέστερο προς την Μητέρα Του βιολογικό στοιχείο, μέσα σε πεποικιλμένη αργυροθήκη΄ οφθαλμοφανές δηλαδή, ψηλαφητό, προσκυνητό και ασπαστό το ιερό αυτό κατάλοιπο της μετ’ Εκείνου κατά σάρκα συγγενείας Του μαζί μας. Είναι να χάνη κανείς τον νου του όταν σκεφθή και εμβαθύνη λιγάκι στα όσα οικονομεί και εξακολουθεί να ενεργή ο Πανάγαθος Θεός. Χάριτί Του δε υπερβαλλόντως αυτά τα στενώς κατά σάρκα συγγενικά Του πρόσωπα, όχι μόνο εμποδίζουν να μη χαθούμε οι ταλαίπωροι εμείς, αλλά και συντελούν στο να γινώμεθα ‘μέρα με τη ‘μέρα όλο και πιο άξιοι ευσπλαχνίας και ελέους, ακολούθως δε όλο και πιο κατάλληλοι για αγιασμό και για θείες κατακοσμήσεις. Αλοίμονό μας, εν ημέρα κρίσεως, αν δεν επωφεληθούμε αυτών των παροχών και καταξιώσεων.

Συγκέντρωση τροφίμων και προιόντων μακράς διαρκείας στον Ιερό μας Ναό

Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί  με τη χάρη του Θεού οι ευλογημένες ημέρες των Χριστουγέννων πλησιάζουν και όλοι μας θα συγκεντρωθούμε γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Όμως κάποιοι αδελφοί μας δυσκολεύονται ακόμη και για τα απολύτως απαραίτητα αγαθά. Για τον λόγο αυτό το Φιλόπτωχο Ταμείο του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Παραβόλας συγκεντρώνει προϊόντα μακράς διάρκειας όπως : γάλα εβαπορέ, μακαρόνια, ρύζι, όσπρια, μαρμελάδα, βούτυρο, καφέ, ζάχαρη, αλεύρι, είδη προσωπικής υγιεινής, απορρυπαντικά, κονσέρβες, μπισκότα, σοκολάτες, αλάτι, αυγά προκειμένου τα προιόντα αυτά να διανεμηθούν σε φτωχές ή πολύτεκνες οικογένειες του χωριού μας. Λόγω τής δύσκολης κατάστασης που όλοι βιώνουμε καλούμαστε να ανταποκριθούμε στην ανάγκη των πιο αδύναμων αδελφών μας και να τους αναπαύσουμε έστω και για λίγο και στο μέτρο του δυνατού ο καθένας μας. Γι’ αυτό το λόγο χτυπάμε την πόρτα της καρδιάς και της Αγάπης σας και ζητούμε την συμμετοχή σας ούτως ώστε να υπάρχει επάρκεια τροφίμων για τις καθημερινές ανάγκες των ενδεών αδελφών μας με σκοπό να μη στερηθεί κανένας αδελφός μας αγαθά που εμείς θεωρούμε αυτονόητα. Προσφέροντας ο καθένας μας για το σκοπό αυτό ότι μπορεί βοηθά να συνεχιστεί απρόσκοπτα η Θεάρεστη αυτή διακονία

Τα αγαθά θα αρχίσουν να συγκεντρώνονται στο παρεκκλήσιο του Αγίου Χαραλάμπους Παραβόλας μέχρι την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020 και θα διανεμηθούν πριν από τα Χριστούγεννα.

Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας και σας περιμένουμε να περιβάλλεται με αγάπη και αρωγή αυτήν την προσπάθεια μας.

Ο Θεός να είναι μαζί σας.

π. Σπυρίδων Ιωάννου

Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου

Παραβόλας

Ένα αφιέρωμα στην εορτή της "Συλλήψεως της Αγίας Άννης

   Σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού, ο οποίος επιθυμούσε να ετοιμάσει ένα πάναγνο κατοικητήριο για να κατασκηνώσει μαζί με τους ανθρώπους, δεν επετράπη στον Ιωακείμ και την Άννα να αποκτήσουν απογόνους. Και οι δύο είχαν φθάσει σε προχωρημένη ηλικία και είχαν μείνει στείροι (συμβολίζοντας την ανθρώπινη φύση, στρεβλωμένη και αποξηραμένη θανάτου), δεν έπαυσαν ωστόσο να παρακαλούν τον Θεό να τους λυτρώσει από το βάρος της αμαρτίας και από το όνειδος της ατεκνίας.

     Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που είχε αποσυρθεί σε ένα βουνό και στην Άννα που θρηνούσε την δυστυχία της στον κήπο τους, για να τους αναγγείλει ότι επρόκειτο σύντομα να εκπληρωθούν στο πρόσωπό τους οι παλαιές προφητείες και ότι θα γεννούσαν τέκνο που προοριζόταν να καταστεί η αυθεντική Κιβωτός της καινής Διαθήκης, η θεία Κλίμαξ, η άφλεκτος Βάτος, το αλατόμητον Όρος, ο ζωντανός Ναός όπου θα κατοικούσε ο Λόγος του Θεού. 

     Την ημέρα αυτή, με την σύλληψη της Αγίας Άννης, τερματίζεται η στειρότητα της ανθρώπινης φύσης, που χωρίσθηκε από τον Θεό δια του θανάτου· και με την υπέρ φύσιν τεκνοποίηση αυτής που είχε μείνει στείρα έως την ηλικία κατά την οποία δεν μπορούν πλέον φυσιολογικά να τεκνοποιήσουν οι γυναίκες, ο Θεός ανήγγειλε και επιβεβαίωσε το πλέον υπερφυές θαύμα της ασπόρου συλλήψεως και την αμώμου γεννήσεως του Χριστού από τα σπλάγχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.

     Παρότι εγεννήθη από θεία επέμβαση η Παναγία προήλθε από σύλληψη μέσω συνευρέσεως ανδρός και γυναικός κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης μας, της πεπτωκυίας και δέσμιας της φθοράς και του θανάτου μετά το προπατορικό αμάρτημα (βλ. Γέν. 3,16).

     Σκεύος εκλογής, τίμιος Ναός που προετοίμασε ο Θεός πρό των αιώνων, η Θεοτόκος είναι η πλέον αγνή και τέλεια αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας, αλλά δεν βρίσκεται εκτός της κοινής κληρονομίας και των συνεπειών του αμαρτήματος των πρωτοπλάστων. 

     Ακριβώς όπως έπρεπε, για να μας λυτρώσει ο Χριστός από το κράτος του θανάτου δια του εκουσίου Σταυρικού Του θανάτου (βλ. Εβρ. 2,14),να γίνει ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού όμοιος με τον άνθρωπο στα πάντα πλην της αμαρτίας, εξίσου απαραίτητο ήταν η Μητέρα Του, στα σπλάγχνα της οποίας ο Λόγος του Θεού ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα, να είναι σε κάθε τι όμοια με εμάς, υποκείμενη στην φθορά και στον θάνατο, μή τυχόν και θεωρηθεί ότι η Λύτρωση και η Σωτηρία δεν μας αφορούν απολύτως και εξ ολοκλήρου, εμάς του απογόνους του Αδάμ. 

    Η Θεοτόκος εξελέγη μεταξύ των γυναικών όχι "τυχαίω τω τρόπω", αλλά γιατί ο Θεός είχε προβλέψει προαιωνίως ότι θα ήταν σε θέση να διαφυλάξει τελείως την αγνότητά της ώστε να Τον δεχθεί μέσα της. Και ενώ συνελήφθη και γεννήθηκε όπως όλοι μας, αξιώθηκε να καταστεί κατά σάρκα Μητέρα του Υιού του Θεού και κατά πνεύμα μητέρα όλων μας. 

      Γλυκύτατη και φιλεύσπλαγχνος, είναι σε θέση να μεσιτεύει υπέρ ημών ενώπιον του Υιού της, ώστε να μας χαρίσει Εκείνος το μέγα έλεος. Ακριβώς όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο καρπός της παρθενίας της, η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν καρπός της σωφροσύνης του Ιωακείμ και της Άννας. Ακολουθώντας αυτήν την οδό της αγνότητος και εμείς, λαϊκοί, κληρικοί, μοναχοί και σώφρονες χριστιανοί, κάνουμε να γεννηθεί και να μεγαλώσει μέσα μας ο Σωτήρας Χριστός.

Μεγάλη γιορτή για την Εκκλησία μας ξημερώνει

  «Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, θέλοντας να ετοιμάσει για τον Εαυτό Του έμψυχο και άγιο οίκο για κατοικία Του, απέστειλε τον άγγελο Αυτού προς τους Δικαίους Ιωακείμ και Άννα (από τους οποίους θέλησε να προέλθει η κατά σάρκα μητέρα Του) και προμήνυσε τη σύλληψη της άγονης και στείρας Άννας, για να καταστήσει βέβαιη τη γέννηση της Παρθένου. Γι’ αυτό και συνελήφθη η αγία Παρθένος Μαρία και γεννήθηκε, όχι όπως μερικοί λένε, επτά μηνών ή χωρίς άνδρα, αλλά γεννήθηκε σε εννέα τέλειους μήνες, όπως και από υπόσχεση μεν Θεού, από συνάφεια όμως και σπορά άνδρα. Διότι μόνος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός γεννήθηκε από την αγία Παρθένο Μαρία απορρήτως και ανερμηνεύτως, καθώς γνωρίζει μόνος Εκείνος, χωρίς των θελημάτων της σαρκός, και ενώ είναι τέλειος Θεός προσέλαβε όλη την τελειότητα της κατά σάρκα οικονομίας Του, όπως δημιούργησε και έπλασε τη φύση των ανθρώπων από την αρχή. Αυτήν λοιπόν την ημέρα πανηγυρίζουμε, διότι υπενθυμίζει τους χρησμούς που δόθηκαν από άγγελο, ο οποίος ευαγγελίστηκε την αγία σύλληψη της αγνής Θεομήτορος. Αυτούς τους χρησμούς εκπληρώνοντας ο Θεός που δημιούργησε τα σύμπαντα εκ του μηδενός, διέγειρε τη στείρα κοιλιά για να καρποφορήσει. Και έκανε παιδοτόκο μητέρα κατά παράδοξο τρόπο αυτήν που έφτασε σε βαθειά γεράματα χωρίς παιδιά, δίνοντάς της τη χάρη αυτή σαν άξιο τέλος της δίκαιης αίτησης των Δικαίων. Από αυτό το δώρο του Θεού σε αυτούς, δηλαδή την Παναγία, έμελλε ο Ίδιος να γεννηθεί ως ενσαρκωθείς Θεός - καθώς ευδόκησε οι σώφρονες αυτοί να την γεννήσουν, αυτήν δηλαδή που προορίστηκε και εκλέχτηκε από όλες τις γενιές. Τελείται δε αυτή η Σύναξη στον σεβάσμιο οίκο της Θεοτόκου, που βρίσκεται στα Ευόρανα, πλησίον της αγιωτάτης Εκκλησίας». 

     Το πρώτο που τονίζει η ακολουθία της εορτής, η οποία και αυτή στηρίζεται σε πηγές πέραν της Καινής Διαθήκης – δείγμα, είχαμε πει σε ανάλογο προβληματισμό άλλης εορτής για την Παναγία, της ελευθερίας της ίδιας της Εκκλησίας να προσλαμβάνει υλικό και έξω από την Αγία Γραφή, όταν βλέπει ότι είναι αληθινό – το πρώτο λοιπόν που τονίζει είναι το γεγονός ότι η σύλληψη και η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι θέμα μόνον των γονιών του. Πολλά ζευγάρια, και μάλιστα χωρίς να έχουν ιδιαίτερο ιατρικό πρόβλημα, αδυνατούν να τεκνοποιήσουν, με αποτέλεσμα να θλίβονται, να αγχώνονται, να προσπαθούν να εξεύρουν διάφορες λύσεις προς υπέρβασή του. Για την πίστη της Εκκλησίας μας, η σύλληψη και η γέννηση είναι θέμα συνεργασίας του ζεύγους και της ίδιας της ενέργειας του Θεού. «Ο Θεός διανοίγει την μήτραν της γυναικός» μας διδάσκει ο λόγος του Θεού, που σημαίνει ότι ο άνθρωπος ως ζεύγος προσφέρει τον εαυτό του και ο Θεός ενεργοποιεί και μεταποιεί την προσφορά αυτή, ώστε να υπάρξει η καρποφορία. Δεν έχει σημασία αν έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας τις περισσότερες φορές ο άνθρωπος. Η ενέργεια του Θεού λειτουργεί, έστω και κατά τρόπο ανεπίγνωστο από πολλούς, όπως αντιστοίχως συμβαίνει και με την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου και του κάθε όντος επί γης, που η ενέργεια του Θεού τα φέρνει σε φως και τα διακρατεί, είτε υπάρχει η πίστη σ’ Αυτόν είτε όχι. «Ο γαρ Θεός εστίν ο διδούς πάσι ζωήν και πνοήν και τα πάντα», κατά τον λόγο του αποστόλου Παύλου στους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο.

     Η ατεκνία λοιπόν ενός ζεύγους εξαρτάται και από το θέλημα του Θεού, που σημαίνει λειτουργεί εν προκειμένω κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο του Ίδιου, το οποίο συνήθως το ζεύγος αδυνατεί να το κατανοήσει παρά μόνον μετά από μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Η επίγνωση όμως της συνεργείας αυτής, Θεού και ανθρώπου, για ένα τόσο μεγάλο έργο: τον ερχομό στον κόσμο ενός παιδιού, μπορεί να ενεργοποιήσει την προσευχή του ανθρώπου, την εκζήτηση από Αυτόν της χάρης Του, ώστε να «μεταβάλει» ακόμη και αυτό το σχέδιό Του. Και πράγματι, όχι λίγες φορές, ο Θεός μεταστρέφεται, υπακούοντας στο αίτημα των ανθρώπων, και δίνει τη χάρη της καρποφορίας στη γυναίκα και την υπέρβαση επομένως της ατεκνίας της.

     Τον προβληματισμό αυτό τον βλέπουμε, όπως είπαμε, έντονα και στη συγκεκριμένη εορτή της συλλήψεως της αγίας Άννης. Άτεκνο το άγιο ζεύγος του Ιωακείμ και της Άννης, δεν χάνει όμως την ελπίδα του στον Θεό. Και μάλιστα σε εποχή για τους Ιουδαίους, που η ατεκνία θεωρείτο μέγα όνειδος, ντροπή, αφού αποδείκνυε ότι το συγκεκριμένο ζεύγος δεν μπορούσε να θεωρηθεί μέσον ερχομού του Μεσσία στον κόσμο. Και γι’ αυτό αποδύεται σε προσευχή. Η δραματική ένταση των ύμνων εν προκειμένω φτάνει στο απώγειό της: «Αδωναΐ Σαβαώθ, το της απαιδίας οίδας όνειδος∙ αυτός την οδύνην μου, της καρδίας διάλυσον, και τους της μήτρας, καταρράκτας διάνοιξον, και την άκαρπον, καρποφόρον ανάδειξον» (Κύριε των Δυνάμεων, γνωρίζεις την ντροπή της απαιδίας. Συ λοιπόν διάλυσε την οδύνη της καρδιάς μου και διάνοιξε τους καταρράκτες της μήτρας και ανάδειξέ με, εμένα που είμαι άκαρπη, καρποφόρο). Και η προσευχή της εισακούεται. Ο Θεός επιβλέπει επί το άγιο ζεύγος. «Πάλαι προσευχομένη πιστώς, Άννα η σώφρων και Θεώ ικετεύουσα, Αγγέλου φωνής ακούει, προσβεβαιούντος αυτή, την των αιτουμένων θείαν έκβασιν» (Παλαιά καθώς προσευχόταν με πίστη η Αννα η σώφρων και ικέτευε τον Θεό, ακούει φωνή Αγγέλου, που την βεβαίωνε ότι ο Θεός θα πραγματοποιήσει τις προσευχές της). «Υπήκουσε της Άννης Θεός τους στεναγμούς και προσέσχε Κύριος δεήσει τη αυτής» (Υπάκουσε ο Θεός τους στεναγμούς της Άννας και πρόσεξε ο Κύριος τη δέησή της). 

     Το γεγονός της επέμβασης του Θεού, που τη στείρωση την κάνει καρπογονία, το προσλαμβάνει ο υμνογράφος για να το διευρύνει και επί πνευματικού επιπέδου: πέρα από το ότι κάνει αναδρομή στο παρελθόν για να δείξει αντίστοιχες καταστάσεις της Παλαιάς Διαθήκης – «Συ ο τη Σάρρα δους ποτέ εν γήρα βαθυτάτω…υιόν τον μέγαν Ισαάκ∙ συ ο διανοίξας την στειρεύουσαν νηδύν της Άννης, Παντοδύναμε, μητρός Σαμουήλ του προφήτου σου» (Συ, παντοδύναμε, που έδωσες κάποτε σε βαθύτατο γήρας στη Σάρρα υιό, τον μέγα Ισαάκ, συ που διάνοιξες τη στείρα κοιλιά της Άννας, της μητέρας του προφήτου σου Σαμουήλ) – θεωρεί ότι ο Θεός, όπως παλιά, όπως τώρα με την Άννα, κατεξοχήν όμως μετά τον ερχομό Του στον κόσμο, μπορεί την άνυδρη και χωρίς χάρη ανθρώπινη φύση να την μεταβάλει και να της δώσει τη δροσιά που πρέπει, ώστε να καρποφορήσει. «Η του κόσμου σήμερον χαρά, λόγω προκηρύττεται, και μητρικάς οδύνας εις ευφρόσυνον χαρμονήν μεθίστησι, και πολύτεκνον την της φύσεως στείρωσιν έσεσθαι μηνύει, έργοις τοις της χάριτος πληθύνουσαν» (Η χαρά του κόσμου σήμερα προκηρύσσεται με λόγο και αλλάζει τις μητρικές οδύνες σε χαρά ευφροσύνης, και φανερώνει ότι η στείρωση της φύσης θα γίνει καρποφόρα, που πληθαίνει με τα έργα της χάρης). Κι αυτό σημαίνει ότι εμείς που ζούμε πια μετα Χριστόν, σε οποιαδήποτε κατάσταση ξηρασίας και αν βρισκόμαστε, πνευματική ή ηθική, αν στραφούμε με πίστη στον Θεό, θα δούμε τη θαυματουργική επέμβασή Του. Ο Θεός θα διανοίξει τις πόρτες της καρδιάς μας, ώστε να πλημμυρίσουμε από την παρουσία της χάρης Του. Αρκεί να υπομένουμε και να επιμένουμε.

     Κι είναι περιττό βεβαίως και να σημειώσουμε ότι η σύλληψη της αγίας Άννης αποτελεί εορτή της Εκκλησίας μας όχι πρωτίστως για να δείξει το αποτέλεσμα της υπομονής και της επιμονής στη δέηση του Θεού, αλλά διότι με τη σύλληψή της αυτή μπαίνουν οι βάσεις για τη γέννηση Εκείνης, η οποία σαν νέος ουρανός θα έφερνε στον κόσμο τον ήλιο Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου. Με την προοπτική του ερχομού του Κυρίου φωτίζεται και αυτή η εορτή, συνεπώς είναι μία ακόμη αφορμή δοξολογίας του αγίου ονόματός Του. «Ο νέος ουρανός, εν κοιλία της Άννης τεκταίνεται Θεού παντουργού επινεύσει∙ εξ ου και επέλαμψεν ο ανέσπερος ήλιος, κόσμον άπαντα φωταγωγών ταις ακτίσι της Θεότητος» (Ο νέος ουρανός, δηλαδή η Παναγία, με τη θέληση του παντουργού Θεού φτιάχνεται στην κοιλιά της Άννας. Από αυτόν τον ουρανό έλαμψε δυνατά και ο ανέσπερος ήλιος, δηλαδή ο Χριστός, που δίνει φως σε όλον τον κόσμο με τις ακτίνες της θεότητας). 

Στην Εκκλησία βρήκα τη δύναμη που κρύβει η μετάνοια του αμαρτωλού!

Στην Εκκλησία γνώρισα σπάνιους ανθρώπους, με αρετή και αυθεντικότητα, καλοδουλεμένους, καλλιεργημένους, αληθινούς χριστιανούς, ευγενικές ψυχές,γνώρισα, τολμώ να πω, Αγίους.

Δεν συνάντησα τέτοιους γενικότερα στη ζωή μου. Ξεχώριζαν με διαφορά αυτοί οι χριστιανοί από άλλους ανθρώπους. Οφείλω να το ομολογήσω. Δεν είχα δεί σημεία ούτε θαύματα. Δεν τα χρειαζόμουν αυτά.

Για κάποιον όμως λόγο, δεν ήθελα η πίστη να μου φορεθεί, αλλά να μου προκύψει, δεν ήθελα να παρασυρθώ ούτε από λογικά επιχειρήματα υπέρ αυτής ούτε από την αρετή των πιστών. Δεν χρειαζόμουν ούτε αποδείξεις ούτε έμμεσα συμπεράσματα. Δεν έκανα το λάθος να την ψάξω στούς έξυπνους ή μορφωμένους ούτε στούς πετυχημένους ούτε στούς καλούς ούτε μέσα σε παράξενα γεγονότα ή σε φανταστικούς εντυπωσιασμούς. 

΄Ηθελα να την βρώ καθαρή μέσα μου. Όχι κάπου αλλού. Ακόμη και η αγιότητα ή η καλωσύνη των χριστιανών ήθελα μόνο να με υποψιάσει ή να με εμπνεύσει, όχι να με υποχρεώσει να ακολουθήσω τον δρόμο της πίστης και της Εκκλησίας. Δεν θα έπρεπε η πίστη μου στόν Θεό να στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους. Έπρεπε να είναι η δική Του φωνή μέσα μου.

Δεν ήθελα να επιτρέψω κανέναν και τίποτα να με βιάσει ψυχικά. Η πίστη στον Θεό θα άξιζε μόνο αν την συναντούσα στο κορύφωμα της ελευθερίας μου. Αυτή η ελευθερία ήταν το μεγαλύτερο δώρο πού ανεγνώριζα πάνω μου. Αν υπήρχε Θεός, Αυτός έπρεπε να μου το είχε δώσει, όχι για να ξεγελαστώ απολαμβάνοντας την εφημερότητά μου, ούτε για να ζαλιστώ από τις όποιες ικανότητες ή επιτυχίες μου, αλλά για να γνωρίσω την αλήθεια και στο κέντρο της να Τον συναντήσω.

Είναι αλήθεια ότι πόνεσα πολύ. Έκλαψα βουβά. Δεν ήθελα να παρασυρθώ. Η προσπάθειά μου αυτή ήταν μυστική, δεν μπορούσα να την κοινοποιήσω. Ο δρόμος μου μονήρης, κι ας ήμουν μικρό παιδί. Είχα τη συναίσθηση ότι αν την μοιραζόμουν, κανείς δεν θα με καταλάβαινε.

…Αυτόν τον πόνο της αναζήτησης δεν μπορούσα ποτέ να τον μοιραστώ με τούς χριστιανούς που ήξερα. Αυτοί θεωρούσαν την αμφισβήτηση αμαρτία. Νόμιζαν ότι είναι σίγουροι για όλα, ότι υπάρχουν απαντήσεις για τα πάντα. Έτσι τους είχαν μάθει. Μιλούσαν για μυστήριο σαν να γνώριζαν τα μυστικά και τις λεπτομέρειές του. Ίσως μόνο αυτοί. Έτσι όμως το κάνανε πολύ λογικό, πολύ μικρό, το απογύμνωναν απο την ομορφιά της μυστηριακής γοητείας του. Κατέστρεφαν την ελπίδα του. Δεν ήθελα να τούς μιμηθώ. Τούς ζήλευα για τον θησαυρό που υποψιαζόμουν πως κρατούσαν, για την ποιότητα του ήθους τους, αλλά όχι για την πίστη τους. Αυτή μου φαινόταν λάθος. Δεν είχε τη ζωή που εγώ έψαχνα, τη δύναμη που αναζητούσα, την ελευθερία που λαχταρούσα.

…Στην Εκκλησία βρήκα τη δύναμη που κρύβει η μετάνοια του αμαρτωλού. Και το έλεος του Θεού. Θέλησα να μαθητεύσω στον Ληστή του Ευαγγελίου, στην Πόρνη που έχυσε μύρο, στον Τελώνη, στον Άσωτο, στον Πέτρο όχι τη στιγμή της ομλογίας του, αλλά τότε που «έκλαυσε πικρώς», στο ξεσχισμένο απο τη μετάνοια Παυλο. Στη Μάρθα που μεριμνούσε περί πολλά και στον Θωμά που ήθελε την αμεσότητα της ψηλάφησης. Αυτοί ήταν ανθρώπινοι. Αυτοί με συγκινούσαν πιό πολύ από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Το δάκρυ των μετανοούντων, περισσότερο από τη σκέψη των θεολόγων.

Δήλωση Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά

 Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, με αφορμή την απαγόρευση των πιστών να προσέρχονται στους Ιερούς Ναούς, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:  

«Διερωτῶμαι ἐὰν ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἔχουμε πίστι στὸν Τριαδικὸ Θεό. Ἀναρωτιέμαι ἐὰν πιστεύουμε στὴν παντοδυναμία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὴν ἀγάπη Του, στὴν μέριμνά Του, στὴν σκέπη Του, στὴν προστασία Του. 

Οδοιπορικό στην Ιερά Μονή του Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας

 Παιδιόθεν είχα βρεθεί πολλές φορές στο πανέμορφο Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου, στα Γεράνεια Όρη, πάνω από το Λουτράκι. Το Μοναστήρι είναι γυναικείο και ασκούνται σήμερα εκεί περίπου 40 καλόγριες.Πρόσφατα βρεθήκαμε πάλι εκεί και είχαμε τη σπουδαία ευκαιρία να προσκυνήσουμε το ιερό λείψανο του σήμερα εορταζόμενου Οσίου Παταπίου, αλλά και να θαυμάσουμε επίσης την υπέροχη θέα.

Η Μονή βρίσκεται σε κτηριακό συγκρότημα που αποτελεί επέκταση του αρχαίου ασκητηρίου του 12ου αιώνα. Η σημερινή Μονή ιδρύθηκε και επεκτάθηκε γύρω από το ασκητήριο, με κόπους και θυσίες το 1952, με εμπνευστή τον π. Νεκτάριο Μαρμαρινό, Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου. Στο απέριττο σπήλαιο, που βρίσκεται στο κέντρο της Μονής, βρίσκεται το Ιερό Λείψανο του Οσίου Παταπίου του θαυματουργού. Γεμάτο ευωδία και θαυματουργική χάρη, κοσμεί και προστατεύει την Ιερά Μονή, αλλά αποτελεί επίσης και πηγή έμπνευσης των ευλαβών προσκυνητών

 Απαρυσάμενος Πάτερ, εκ πηγής αενάου, τού Πνεύματος τήν χάριν δαψιλώς, τών ιαμάτων Πατάπιε, ταύτην πάσιν αφθόνως, παρέχεις τοίς τήν μνήμην σου πιστώς, εκτελούσι καί πόθω, τόν Κτίστην μεγαλύνουσι

To συναξάρι της αυριανής ημέρας

 Τή Η’ τού αυτού μηνός, Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών Παταπίου.

Στίχοι

• Φθαρτόν λελοιπώς Πατάπιε γής πάτον,

• Πατείς, όπου πατούσι πραέων πόδες.

• Ογδοάτη Πατάπιε χλόης πέδον αμφεπάτησας.

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τών Αγίων Αποστόλων εκ τών Eβδομήκοντα, Σωσθένους, Απολλώ, Κηφά, Τυχικού, Επαφροδίτου, Καίσαρος, καί Ονησιφόρου.

Στίχοι

• Αποστόλους σήμερον επτά γεραίρω,

• Ως γενναίους κήρυκας τού Θεού Λόγου.

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών Σωφρονίου, Επισκόπου Κύπρου.

Στίχοι

• Πάν Σωφρόνιος σαρκικόν σβέσας πάθος,

• Καί σαρκός αυτής εξαπέπτη πηλίνης.

Ταίς αυτών Αγίαις, πρεσβείαις, ο Θεός, ελεησον καί σώσον ημάς. Αμήν

Δελτίο Τύπου Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος περί διαδικτυακής δραστηριότητας των ῾῾Μαρτύρων του Ιεχωβά῾῾.

 Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, εν μέσῳ της υγειονομικής κρίσης, έγινε αποδέκτης από πολλά γεωγραφικά διαμερίσματα  της Ελλάδος, δεκάδων διαμαρτυριών, σχετικώς με την μέσῳ του διαδίκτυου συστηματική προώθηση σε πολλά επίπεδα, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο  δεκάδων παραληπτών, σε ηλεκτρονική μορφή, εντύπων της μετοχικής εταιρείας «Σκοπιά» των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Εν τῃ ποιμαντική ευθύνῃ Της, γνωρίζει στον ευσεβή Ορθόδοξο Ελληνικό λαό τα ακόλουθα:

α) Το σύνολο των θρησκευτικών δοξασιών των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά» είναι απολύτως αντίθετο με την χριστιανική πίστη, ενώ η μετοχική εταιρεία «Σκοπιά» είναι διεθνώς γνωστή  για τις ψευδοπροφητείες που έχει διατυπώσει κατά καιρούς σχετικά με το τέλος του κόσμου.

β) Αναφορικά με την πατρίδα μας, πρόκειται για την ίδια αίρεση που, ενώ στο ελληνικό Σύνταγμα η θρησκευτική ελευθερία προστατεύεται κατά τρόπο σαφή, είχε εξαπολύσει στο κοντινό παρελθόν (1986), μέσῳ των εντύπων της, μία παγκόσμια  δυσφημιστική εκστρατεία παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως χώρα στην οποία διώκεται η θρησκευτική ελευθερία.

γ) Ευρισκόμενοι στο μέσο μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης υπενθυμίζουμε, ότι οι λεγόμενοι «Μάρτυρες του Ιεχωβά», μεταξύ των άλλων, διδάσκουν και διαδίδουν μία επικίνδυνη δοξασία για την υγεία των ανθρώπων, καθώς αρνούνται την μετάγγιση αίματος, ανεξαρτήτως ηλικίας, όταν αυτή είναι αναγκαία και επείγουσα ιατρική πράξη για την ζωή τους. Μάλιστα αυτή την κακόδοξη και επικίνδυνη θέση την παρουσιάζουν, δήθεν, ως διδασκαλία της Αγίας Γραφής.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στη σημερινή δύσκολη περίοδο που διανύουμε, για μία ακόμη φορά προτρέπει πατρικώς το ευσεβές Ορθόδοξο πλήρωμα για θερμή προσευχή προς τον Κύριο, ώστε να λυτρώσει τον κόσμο από την ασθένεια. Σχετικά με τις προσηλυτιστικές ενέργειες των ποικίλων αιρετικών η Μήτηρ Εκκλησία υπενθυμίζει στα πιστά Ορθόδοξα τέκνα Της τους Παύλειους αποστολικούς λόγους: «Προσέξατε μή σας εξαπατήσει κανείς με κανένα τρόπον» (Β΄ Θεσ. 2, 3), «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει» (Α΄ Κορινθ. 16,13).

Εκ της Ι­ε­ράς Συ­νό­δου της Εκκλησίας της Ελλάδος

Αλλαξε τη ζωή σου… και παραμέρισε τον εγωισμό και τις παρωπίδες

Καλέ μου φίλε και καλή μου φίλη ξεκίνα από τώρα να αλλάξεις ζωή και βάλε όρο στη ζωή σου να γίνεις ευγενικός άνθρωπος.

Εάν δεν την έχεις την ευγένεια μας λέει ο Κύριος, ζητήσέ την από Μένα να σου την δώσω. Και τότε, θα νιώσεις τέτοια χαρά, που δεν ξανάνιωσες ποτέ, γιατί δεν θα είσαι μόνο χαρούμενος εσεί, αλλά θα είναι χαρούμενοι και όλοι όσοι σε περιτριγυρίζουν!

Γιατί, ο ευγενικός άνθρωπος δεν έχει λόγια περιττά να πει.

Ο ευγενικός άνθρωπος δεν κρίνει κανέναν. Δεν συκοφαντεί κανέναν. Δεν υποτιμά κανέναν.

Τα λόγια του είναι γεμάτα αγάπη! Και αν αναγκαστεί κάποια στιγμή λόγια σκληρά συμβουλευτικά να πει, αυτά τα ντύνει με τόση αγάπη και με τόση λεπτότητα, που δίνει χαρά στον άλλον, και όχι πίκρα και ταραχή.

Αυτός που έχει ευγένεια, πάντα δίνει τη θέση του στους άλλους. Πάντα παίρνει την τελευταία θέση. Κι Εγώ, μας λέει ο Κύριος, που τον βλέπω την τελευταία θέση να παίρνει, τον βάζω στην πρώτη θέση της καρδιάς Μου. Άλλοι διαλέγουνε τις πρώτες θέσεις εδώ στον κόσμο. Αυτοί όμως που διαλέγουν την τελευταία, τους βάζω στην πρώτη θέση της καρδιάς Μου.

ΒΑΛΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΣΑΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΣOY ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΖΩΗ!

Δώσε χαρά πρώτα στον Θεό σου με τρείς λέξεις γλυκές:

«Συγνώμη για τα λάθη σου. Ευχαριστώ από ευγνωμοσύνη για ότι πλουσιοπάροχα σου δίνει. Και Σ΄ αγαπώ για τη λατρεία σου».

Τότε μετέφερε αυτή την αγάπη στους γύρω σου, δώσε χαρά στους άλλους και θα είναι ο Θεός μαζί σου. Σκόρπισε την ειρήνη δίπλα σου και τότε θα είναι ο Θεός της ειρήνης μέσα στην καρδιά σου. Κι αν κάνεις λάθη, αμέσως να Μου λές: «Συγχώρεσε με, Πατέρα Μου», κι Εγώ θα σε συγχωρώ παιδί Μου, τόσο εύκολα, όσο συγχωρεί η μάνα το παιδί της, όταν το δει λυπημένο, όταν έλθει ταπεινωμένο και της πει: «Μαμά έκανα λάθος, συγνώμη..»

Τι κάνετε τότε εσείς οι μάνες; Το δέρνετε το παιδί σας;

 Όχι. Το αγκαλιάζετε ακόμα πιο σφιχτά, το γεμίζετε με χάδια και φιλιά και το ευλογείτε.

Έτσι κι Εγώ, ο Θεός σας, κάνω στον καθένα που έρχεται ταπεινά να μου πει:

«Συγνώμη, Πατέρα μου, για τα λάθη μου. Σ’ ευχαριστώ που Με αγαπάς. Και Σε λατρεύω, γιατί είσαι ο Θεός μου και ο Βασιλιάς μου».

Αυτός, που θέλει να μιμηθεί τον πράο και ησύχιο Κύριο, πρέπει να αγαπήσει την ευλογημένη σιωπή. Τότε μόνο θα μπορεί να προφέρει αδιαλείπτως το πανάγιό Του όνομα και να εργάζεται διαρκώς το θέλημά Του «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς» του και με πόθο άγιο.

Για να αποκτήσεις τη σιωπή και την ησυχία στην καρδιά σου, απόφευγε τις περιττές βιοτικές σκέψεις. Ετσι θά σωθεις και θα συγχορεύεις με Αγγέλους.

Να μιλάς μόνο όταν πρόκειται να πεις κάτι ανώτερο της σιωπής.

Ο πολύλογος, έστω κι αν ειναι ρήτορας, πνευματικά δέν ευδοκιμεί.

Η αργολογία εκδιώκει από την καρδιά το χαροποιόν πένθος.

Σιώπα και ειρήνευε.

Να γνωρίζεις για ποιό σκοπό σιωπάς. π.χ. Αν με τη γλώσσα σιωπάς και με τον λογισμό σου κατακρίνεις, δεν σε ωφελεί μια τέτοια σιωπή. Ούτε πάλι ωφελεί να σιωπάς και στην καρδιά σου να βασιλεύει μελαγχολία και απόγνωση.

Ενας Γέροντας, πολύ μεγάλος νηστευτής, είπε: «Εκείνη την ημέρα, που θα παραβιάσω ασκόπως την ευλογημένη σιωπή, δεν μπορώ ούτε κι αυτό τυν κανόνα της νηστείας μου να τηρήσω, καθώς πρέπει».

Για τη σιωπή, που μ’ ἐρωτάς, πρέπει να ξέρεις ότι αυτή δεν έγκειται μόνο στη σιωπή της γλώσσας, αλλά προ παντός στη σιωπή των λογισμών. Αν δηλαδή σιωπά η γλώσσα σου, οι λογισμοί σου όμως κρίνουν και καταδικάζουν τους άλλους, ε! τότε αυτό δεν είναι σιωπή!

Είναι γραμμένο κάπου: «Μπορεί να μιλάς όλη την ημέρα, και όμως εσωτερικά να έχεις ευλογημένη σιωπή, επειδή δηλαδή δεν θα λες εκείνα, που δεν αρμόζουν. Και μπορεί να σιωπάς όλη την ημέρα, και όμως να μην τηρείς θεάρεστα τη σιωπή, διότι ο λογισμός σου φλυαρεί και κατακρίνει».

Ελεγε κάποιος: «Αν και πολλές φορές μετάνοιωσα, επειδή μίλησα, όμως ποτέ μου δέν μετάνοιωσα, επειδή σιώπησα.»

Κι εγώ σε συμβουλεύω να μιλάς μόνο, όταν πρόκειται να πεις κάτι, που είναι καλύτερο της σιωπής!

Οπως υπάρχει η καλή σιωπή, υπάρχει και η κακή. Οπως υπάρχει η καλή ομιλία, υπάρχει και η κακή.

Καλή σιωπή είναι η ταπεινή, η εσωτερική, αυτή, που συνοδεύεται με προσευχή, και γεμίζει την ψυχή με χαρά.

Κακή σιωπή είναι εκείνη, που την συνοδεύει η δειλία, η εσωτερική κατάκριση, η ολιγοπιστία, η θλίψη, η απόγνωση.

Καλή ομιλία είναι εκείνη, που λέει τα σωστά και αναγκαία. Κακή ομιλία είναι η αργολογία, η ευτραπελία, η κολακεία, η υποκρισία, ο θυμός, η οργή, η αισχρολογία, η κατάκριση, η συκοφαντία και όλα τα παρόμοια. Πρέπει λοιπόν να αποκτήσουμε «νοῦν Χριστοῦ» (Α’ Κορ. β’ 16), ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε πότε θα πρέπει να μιλήσουμε και πότε θα πρέπει να σιωπήσουμε.

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

Γιατί κάνουμε μετάνοιες;

 Γέροντα, γιατί στο Άγιον Όρος κάνετε τόσες πολλές μετάνοιες;

Για νά αδυνατίσουμε! Τί είναι αυτά, πού ρωτάς, ευλογημένε; Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία και δεν ξέρεις;

Οι μετάνοιες γίνονται γιά πολλούς λόγους. Προσπίπτουμε με το σώμα μας στη γη γιά να δηλώσουμε συντριβή μας και τη μετάνοιά μας.

Μάς βοηθά άλλωστε να ακουμπούμε το μέτωπο χάμω, να μην ξεχνάμε ότι γη και σποδός είμαστε Πάλι στη γη αύτή θά επιστρέψουμε.

Κατόπιν σηκωνόμαστε και με αυτόν τον τρόπο διακηρύττουμε έτσι θέ να αναστηθούμε, στεκάμενοι στα δύο μας πόδια κατά την εσχάτη ημέρα, στην Δεύτερα Παρουσία τού Χριστού μας.

Επίσης προσπίπτουμε στη γη γιά να γίνουμε και εμείς πνευματική γη αγαθή, κατάλληλη γιά να δεχτεί τον Χριστό και να καρποφορήσει έκατονταπλασίονα.

Επίσης, οι μετάνοιες είναι και απόδοση τιμής και δόξας προς τον ‘Ύψιστο Θεό. Πάντως από την εμπειρία μου έχω διαπιστώσει πώς οι μετάνοιες πολύ βοηθούν στο να κάμπτεται το αλαζονικό και επηρμένο πνεύμα μας και να συστέλλεται όπως του τελώνη.

Αχ, αν γνώριζαν οι χριστιανοί το πόσο ευεργετικές είναι οι μετάνοιες στην ψυχή και στο σώμα, δεν θά ασχολούντο με τη γιόγκα και όλα αυτά τα Ινδουιστικά και νεοεποχίτικα τεχνάσματα, που βλάπτουν μακροπρόθεσμα όλο τους το είναι και Αφήνουν στο τέλος μία δαιμονική αποφορά και μπόχα στήν ψυχή τους

Θεία Λειτουργία στον Ιερό μας Ναό αύριο το πρωί

 

Αυριο το πρωι και κάθε πρωι στον Ιερό μας Ναό τελείται περί ώραν 6ην πρωινήν η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία  .

Γιορτάζει και πανηγυρίζει ο Αγιος Νικόλαος στο Καινούργιο Αγρινίου

Την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2020 πανηγυρίζει με κάθε λαμπρότητα ο Ιερός Ναός  Αγίου Νικολάου Καινούργιου. Την παραμονή της εορτής και ώρα 5:00 μ.μ. θα τελεσθεί κεκλεισμένων των θυρών ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.

Ανήμερα της εορτής και ώρα 07:00πμ θα τελεσθεί ο Όρθρος και εν συνεχεία η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία χωρίς την παρουσία πιστών

Η δράση του Αγίου Νικολάου στην Α Οικουμενική Σύνοδο

Την εποχή εκείνη παρουσιάστηκε στην Αλεξάνδρεια ένας άνθρωπος μορφωμένος, που τον έλεγαν Άρειο. Αυτόν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο άγιος Πέτρος ο μάρτυς, τον χειροτόνησε Διάκονο. Εκείνος όμως άρχισε μετά την χειροτονία του να λέγει πράγματα αιρετικά. Έλεγε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αληθινός αλλά κτίσμα του Θεού. «Ην καιρός, ότε ουκ ην ο Υιός…».

Όταν το έμαθε ο Αρχιερεύς, τον έδιωξε από διάκονο. Μετά τον θάνατο όμως του Αγίου Πέτρου, ανέλαβε Πατριάρχης, ο Αχιλλάς. Αυτός έφερε τον Άρειο σε θεογνωσία και τον χειροτόνησε Πρωτοπρεσβύτερο Αλεξανδρείας. Και όσο καιρό ζούσε ο Αχιλλάς, ορθοφρονούσε ο ασεβέστατος Άρειος. Μόλις όμως πέθανε ο Αχιλλάς, κι έγινε Πατριάρχης ο Άγιος Αλέξανδρος πάλιν άρχισε να κηρύττει τις αιρετικές του δοξασίες.

Ο Πατριάρχης τότε τον καθήρεσε και τον αναθεμάτισε. Αυτός όμως, εξακολουθούσε να διαδίδει την αίρεσή του. Παρέσυρε μάλιστα με τη μόρφωσή του και την πονηράδα του και μερικούς Αρχιερείς: τον Ευσέβιο Νικομηδείας, τον Παυλίνο Τύρου, τον Ευσέβιο Καισαρείας και πολλούς άλλους κληρικούς.

Η αίρεση πλάτυνε σαν κολλητική αρρώστεια από την Αλεξάνδρεια σ’ όλη την Αίγυπτο και την Αφρική, στην Παλαιστίνη, στη Μικρά Ασία, στην Ελλάδα και στην Κωνσταντινούπολη.

Τότε ο Άγιος Κωνσταντίνος για να σταματήσει το σάλο και το κακό, συνεκάλεσε την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια. Εκεί μαζεύτηκαν 318 άγιοι Πατέρες.

Ακούστηκαν ακαταμάχητα επιχειρήματα και φλογεροί λόγοι, που απογύμνωσαν την πλάνη και την αίρεση του Άρειου. Εκείνος όμως δεν παραδεχόταν τίποτε. Αντίθετα προσπαθούσε με τη ρητορική του δεινότητα να μπερδέψει και να αποστομώσει τους Αγίους Πατέρες.

Τότε τον Άγιο Νικόλαο κατέλαβε ιερά αγανάκτησις. Σηκώθηκε από τη θέση του πλησίασε τον Άρειο και από θείο ζήλο πλημμυρισμένος, του έδωσε ένα δυνατό ράπισμα. Αυτό θεωρήθηκε προσβολή προς τον αυτοκράτορα και τους άλλους αρχιερείς γι’ αυτό και αφού του αφαίρεσαν το ωμοφόριον, τον έριξαν στη φυλακή. Την νύκτα όμως μέσα στην φυλακή, φάνηκε ο Χριστός και η Θεοτόκος που του πρόσφεραν ένα Ευαγγέλιο και ένα ωμοφόριο.

Την άλλη ημέρα, πήγαν μερικοί και του μετάφεραν φαγητό. Τον βρήκαν όμως λυμένο από τα δεσμά. Φορούσε μάλιστα το ωμοφόριόν του και διάβαζε το Ευαγγέλιον που κρατούσε στα χέρια του.

-Πού τα βρήκες αυτά; Τον ρώτησαν.

Και ο Άγιος τους είπε όλη την αλήθεια. Αυτό το έμαθε ο βασιλεύς και τον έβγαλε από την φυλακή. Του ζήτησε συγχώρεση, καθώς και οι λοιποί Πατέρες. Η φυλάκισή του, ίσως, ήταν η αιτία για την οποία δεν αναφέρεται τ’ όνομά του και η υπογραφή του στα Πρακτικά της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Μετά τη Σύνοδο, επέστρεψαν όλοι οι Αρχιερείς στις επαρχίες τους και ο Άγιος Νικόλαος στα Μύρα. Παρ’ όλο το βάρος των ετών εξακολουθούσε να εργάζεται εντατικά για την Χριστιανική προκοπή του ποιμνίου του και για τα έργα της φιλανθρωπίας.

Aγιος Νικόλαος : ο Άγιος των ναυτικών

 

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού, Μαξιμιανού και έτυχε επιμελημένης μόρφωσης. Όμως, σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Από πολύ νωρίς είχε αφιερωθεί στα Θεία όπου και μετά την μετάβασή του στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του χειροτονήθηκε ιερέας στα Πάταρα. Στην αρχή αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο κι έγινε ηγούμενος της Μονής Σιών στα Μύρα της Λυκίας. Όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, οι επίσκοποι, δια θεϊκής αποκαλύψεως, έκαναν Αρχιεπίσκοπο τον Νικόλαο.

Από την θέση αυτή ανέπτυξε έντονη δράση και επεξέτεινε τους αγώνες του για την προστασία των φτωχών και των απόρων ιδρύοντας νοσοκομεία και διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Προικισμένος με υψηλό χριστιανικό φρόνημα, ακαταμάχητο θάρρος και ζωτικότητα εμψύχωνε τους διωκόμενους από τους Ρωμαίους χριστιανούς διωκόμενος και εξοριζόμενος και ο ίδιος για τη στάση του αυτήΚατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού υπέστη βασανιστήρια. Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους, και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του.

Αναφέρονται πλείστα θαύματα του Αγίου όπως η απελευθέρωση των τριών στρατηλατών, θεραπείες νοσούντων και αποκαταστάσεις φτωχών μεταξύ των οποίων και η περίπτωση που έγινε πολύ γνωστή, παρά τη θέληση του Νικολάου, όταν ένας φτωχός οικογενειάρχης, που κατοικούσε στην περιοχή της πατρίδας του Αγίου, και δεν είχε χρήματα να προικίσει τις τρεις κόρες του, σκόπευε πάνω στην απελπισία του να τις στείλει να γίνουν πόρνες σε οίκο ανοχής, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, άρχισε να πηγαίνει μυστικά έξω από το σπίτι εκείνο τις νύχτες και να αφήνει σακούλια με χρήματα. Σε τρεις νύχτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά νομίσματα στην κάθε μία. Την τρίτη φορά όμως, ο πατέρας είχε παραφυλάξει για να δει ποιος ήταν ο άγνωστος ευεργέτης, κι αντιλήφθηκε τον Άγιο, που τον παρακάλεσε να μην το αποκαλύψει σε κανέναν. Έτσι, οι τρεις κόρες παντρεύτηκαν κι ο πατέρας μετανόησε για την πρόθεσή του.

 Α΄ Οικουμενική Σύνοδος

Το 325 μ.Χ έλαβε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας, και καταπολέμησε τις διδασκαλίες του Αρείου. Λέγεται ότι κατά τη Σύνοδο χαστούκισε τον Άρειο και ο Μέγας Κωνσταντίνος τον έβαλε στη φυλακή. Όταν επέστρεψε από τη Σύνοδο, συνέχισε το ποιμαντικό του έργο μέχρι τα βαθιά γεράματα.Ο άγιος Νικόλαος πέθανε ειρηνικά στις 6 Δεκεμβρίου του έτους 330 μ. Χ. (Κατ’ άλλους του 345 ή 352 μ.Χ.) Μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλύτης», καθώς τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο, όπως και άλλων αγίων. Τα λείψανά του διατηρήθηκαν στα Μύρα έως και τον ενδέκατο αιώνα, όπου το 1087 κάποιοι ναύτες τα αφαίρεσαν και τα μετέφεραν στην Ιταλία, στην πόλη Μπάρι, όπου τοποθετήθηκαν στο Ναό του Αγίου Στεφάνου. Λέγεται ότι κατά την τέλεση της θείας λειτουργίας άρχισε να αναβλύζει τόσο πολύ μύρο από τα ιερά λείψανα, που οι πιστοί το μάζευαν σε δοχεία για θεραπεία από διάφορες αρρώστιες, ενώ αρκετοί λιποθυμούσαν από την ευωδία του μύρου αυτού.

Η μνήμη του γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Απολυτίκιο Αγίου Νικολάου (ήχος δ΄)

"Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος εγκρατείας διδάσκαλον ανέδειξέ σε

τη ποίμνη σου η των πραγμάτων αλήθεια δια τούτω εκτείσω τη ταπεινώσει τα υψηλά

τη πτωχεία τα πλούσια.

Πάτερ ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών".