Τή ς' τού αυτού μηνός, Μνήμη τού εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων τής Λυκίας τού θαυματουργού

 

Εις αίνον έδραμες τού Κυρίου Νικόλαε,

εν τή προσκαίρω ζωή, καί αυτός σε εδόξασεν εν επουρανίω,

καί όντως ζωή, Διό παρρησίαν κεκτημένος πρός αυτόν, ικέτευε

σωθήναι τάς ψυχάς ημών

Νικόλαε μακάριε, φώτισον τής ψυχής μου, ίνα καθαρώς βλέψω, τόν φωτοδότην καί οικτίρμονα.

 

Γιορτάζουμε σήμερα 6 Δεκεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Νικολάου, του Αρχιεπισκόπου Μύρωνος της Λυκίας.

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους και έδρασε την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 - 304 μ.Χ.), Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Αλλά ο Νικόλαος, εμπνεόμενος από φιλάνθρωπα συναισθήματα, διέθετε την περιουσία του για να ανακουφίζει άπορα, ορφανά, φτωχούς, χήρες, στενοχωρημένους οικογενειάρχες. 

Ένας μάλιστα, θα διέφθειρε τις τρεις κόρες του, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, μυστικά σε τρεις νύκτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά φλουριά στην κάθε μία. Έτσι, οι τρεις κόρες αποκαταστάθηκαν και γλίτωσαν από βέβαιη διαφθορά.

Στην συνέχεια αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο, λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε, χωρίς να το επιδιώξει, αρχικά με το αξίωμα του Ιερέα στα Πάταρα και συνέχεια με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων. Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή.

Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα.

Ο Άγιος Νικόλαος ήταν προικισμένος και με το χάρισμα της θαυματουργίας με το οποίο έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του το 330 μ.Χ. Για παράδειγμα όταν κάποτε κινδύνευσε κάποιος στη θάλασσα - λόγω σφοδρών ανέμων - και επικαλέστηκε το όνομα του αγίου σώθηκε και μάλιστα ενώ βρισκόταν στη μέση του πελάγους βρέθηκε αβλαβής στο σπίτι του. Το θαύμα έγινε αμέσως γνωστό στην Πόλη και ο λαός προσήλθε αμέσως σε λιτανεία και αγρυπνία προκειμένου να τιμήσει το θαυματουργό Άγιο.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Θαύματα του Αγίου Νικολάου

Κάποτε ο Άγιος ανεχώρησε με ένα Αιγυπτιακό καράβι, για τα Ιεροσόλυμα. Μαζί του ήταν και πολλοί Χριστιανοί, που πήγαιναν να προσκυνήσουν τους Αγίους τόπους. Τη νύκτα βλέπει ο Άγιος στον ύπνο του, ότι ο διάβολος έκοβε τα σχοινιά του καταρτιού στο καράβι. Μόλις ξύπνησε το πρωί είπε στους ναύτες:

- Σήμερα θα μας βρει μεγάλη τρικυμία και θα υποφέρουμε πολύ. Προσευχηθείτε στο Θεό και θα μας φυλάξει από τα κύματα.

Σε λίγο φύσηξε ισχυρός άνεμος και έγινε θαλασσοταραχή μεγάλη. Τα χάσανε όλοι και περίμεναν τον θάνατο.

Ο Άγιος προσευχήθηκε τότε θερμά στον Κύριο και ο άνεμος σταμάτησε. Γαλήνεψε η θάλασσα και όσοι ήταν στο πλοίο ανακουφίστηκαν.

Ανασταίνει τον ναύτη

Την ώρα όμως της μεγάλης τρικυμίας κάποιος ναύτης ανέβηκε στο κατάρτι, για να δέσει τα σχοινιά. Κατεβαίνοντας όμως έπεσε στο κατάστρωμα του πλοίου και έμεινε νεκρός. Ο Άγιος Νικόλαος παρακάλεσε τότε τον Θεό να τον αναστήσει. Και ω του θαύματος! Ο πεθαμένος ναύτης αναστήθηκε σαν να ξύπνησε από ελαφρό ύπνο.

Εκλέγεται Αρχιερεύς

Κοντά στα Πάταρα ήταν μια πόλη, που την έλεγαν Μύρα. Όταν πέθανε ο Αρχιερεύς της πόλεως εκείνης, ζητούσαν να βρουν ένα καλό και άξιο Αρχιερέα. Συνάχθηκαν λοιπόν οι επίσκοποι και κληρικοί της Επαρχίας των Μύρων, για να εκλέξουν Αρχιερέα. Σαν τέτοιο ομόφωνα εξέλεξαν τον Νικόλαο που ήταν ήδη ιερεύς, φημισμένος για την αγιότητα του βίου του.

0612_3Ο Άγιος για να φροντίζει την ψυχή του, εκοπίαζε τώρα ως αρχιερεύς πολύ. Πονούσε, αγρυπνούσε, νήστευε, προσευχόταν. Η φιλανθρωπική δράσις του Αγίου μεγάλωσε πολύ όταν έγινε αρχιερεύς. Έκανε ελεημοσύνες και αγαθοεργίες πάντοτε αθόρυβα. Προσπαθούσε να μη τις ξέρουν ούτε οι κοντινότεροί του. Ίδρυσε πτωχοκομείο, ξενώνα, νοσοκομείο και άλλα Ιδρύματα.

Ήταν πράος, ταπεινός και αγαθός, αλλά έδειχνε, όταν έπρεπε, και την επιβαλλόμενη αυστηρότητα. Στους θρασείς και τους αδίκους ήξερε να χρησιμοποιεί σαν ποιμένας, τη ράβδο. Πολλές φορές έλεγχε και φοβέριζε αδίκους πλουσίους, προκειμένου να υπερασπίσει χήρες, ορφανά και αδυνάτους

Η Κοίμηση του Αγίου Νικολάου και το Άγιο Λέιψανό του

Η εσωτερική αγιότης του Αγίου Νικολάου ξεχυνόταν στη μορφή του. Μπορούσε κανείς να τον αναγνωρίσει, μέσα σε πολλούς ανθρώπους έστω και αν πρώτη φορά τον έβλεπε, από την Αγία του μορφή.

Τόσο δε το πρόσωπό του έλαμπε και ήταν σοβαρό, στοχαστικό, και επιβλητικό, που πολλές φορές μερικοί, που τον συναντούσαν στο δρόμο επέστρεφαν στη θεογνωσία, χωρίς να τους διδάξει. Η παρουσία του τούς έπειθε. Λυπημένοι, που πήγαιναν να πουν το παράπονό τους σ’ αυτόν, μόνο που τον έβλεπαν, τους έφευγε η λύπη και τους ερχόταν η χαρά.

Αλλά ήταν κι αυτός άνθρωπος κι έπρεπε να φύγει από τον κόσμο αυτό. Το 330 μ.Χ. αρρώστησε για λίγο και κοιμήθηκε εν ειρήνη. Προτού όμως πεθάνει, την ώρα που προσευχόταν, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και είδε αγγέλους που ήρχοντο να παραλάβουν την αγιασμένη του ψυχή. Τότε είπε τον ψαλμό του Δαβίδ: «Κύριε, επί σοι ήλπισα». Όταν έφθασε στο «εις χείρας Σου, Κύριε, παρατίθημι το πνεύμα μου» έκλεισε τα μάτια του. Ήταν η 6η Δεκεμβρίου του 330 μ.Χ.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε βαθύτατη θλίψη. Τα δάκρυα χύθηκαν άφθονα. Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός στα Μύρα, η δε κηδεία του έγινε πάνδημη και μεγαλοπρεπής.

Κάτω στη γη θρηνούσαν γιατί έχασαν τέτοιο ποιμένα και διδάσκαλο. Επάνω στον ουρανό πανηγύριζαν άγγελοι και αρχάγγελοι, όσιοι, μάρτυρες και διδάσκαλοι, γιατί δέχθηκαν τέτοιον Άγιο.

Η Εκκλησία στη Δευτέρα Οικουμενική Σύνοδο κατέταξε τον Άγιο Νικόλαο μεταξύ των μεγαλυτέρων και επισημοτέρων Αγίων, ως ισαπόστολον. Γι’ αυτό κάθε Πέμπτη συνεορτάζεται με τους Αποστόλους. Και οι άνθρωποι με τα τροπάρια που έχει η Εκκλησία μας, την ημέρα αυτή του ζητούν τη βοήθεια.

Το Άγιο λείψανό του

Το χαριτόβρυτο σώμα του, εναπετέθη στα Μύρα. Οι χριστιανοί έκτισαν εκεί μεγάλο ναό επ’ ονόματι του Αγίου Νικολάου του θαυματουργού. Από δε το σώμα του ανάβλυζε ιαματικό μύρο. Γι’ αυτό τον λένε και Μυροβλήτη.

Το 1118, επί Αλεξίου Κομνηνού, οι Άραβες ερήμωσαν πολλές πόλεις και μαζί μ’ αυτές και τα Μύρα. Έμεινε μόνο η Επισκοπή και ο ναός του Αγίου που παρέμειναν ως μοναστήρι μέχρι το 1460.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, ένας παπικός ιερέας, από την πόλη Μπάρι της Ιταλίας, μετέφερε το λείψανο του αγίου εκεί. Στο Μπάρι έκτισαν αργότερα και ναό του Αγίου Νικολάου, ο οποίος και σώζεται.

Τα λείψανα του Αγίου τα πούλησε αργότερα ο πάπας στους Ρώσους. Κατόπιν στο Κίεβο, οι Ρώσοι το μοίρασαν σε πολλά τεμάχια. Λείψανα του Αγίου Νικολάου, πήραν και οι Άγγλοι οι οποίοι τον θαύμαζαν για τα θαύματα, που έκανε. Ο πάπας είχε κρατήσει το δεξί του χέρι, αλλά αργότερα, το 1520, το πούλησε και αυτό στον ηγεμόνα της Βλαχίας. Σώζεται στο Βουκουρέστι, μέσα στο ναό του Αγίου Νικολάου.

Η μνήμη του Αγίου Νικολάου τιμάται στις 6 Δεκεμβρίου. Στις 20 Μαΐου γιορτάζεται και η ανακομιδή των λειψάνων του.

Ανοιχτή επιστολή του Ιεροκήρυκα της Ιεράς μας Μητροπόλεως π Παύλου Ντανά στον Πρωθυπουργό της χώρας

 

Πρός τόν Ἐξοχώτατον Πρωθυπουργόν τῆς Ἑλλάδος

κ. Κυριάκον Μητσοτάκην

Μέγαρον Μαξίμου

Ἀθήνα

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ὡς ἁπλός κληρικός τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἐπιθυμῶ νά σᾶς ἀναφέρω τά κάτωθι:

1. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ὁρκισθήκατε Πρωθυπουργός, δώσατε τήν εἰκόνα τοῦ πολιτικοῦ πού σέβεται τά ἱερά θέσμια τῆς Πατρίδος μας καί ὁρκισθήκατε μέ τήν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου μέ θρησκευτικό ὅρκο. Ὡστόσο, οἱ πράξεις σας ἀπέδειξαν τήν ὑποκριτική σας συμπεριφορά ἀπέναντι στήν Ἐκκλησία. Μοῦ θυμίζετε τά λόγια τοῦ Εὐριπίδη (Ἱππόλυτος): «Ἡ γλῶσσ’ ὁμώμοχ’ ἡ δέ φρήν ἀνώμοτος». «Ἡ γλώσσα μου ὁρκίστηκε, ἀλλά ὁ νοῦς μου δέν δεσμεύτηκε ἀπό τόν ὅρκο». καί τά λόγια τοῦ Γάλλου Προέδρου Charles de Gaulle: «Προκειμένου νά γίνει ἀφέντης ὁ πολιτικός, προσποιεῖται τόν ὑπηρέτη».

2. Μέ ἰταμό τρόπο ἀκυρώσατε τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τίς ἡμέρες τῆς Μ. Σαρακοστῆς, τῆς Μ. Ἑβδομάδος καί τοῦ Πάσχα. Ποιός εἶστε ἐσεῖς πού διαγράφετε, μονομιάς, τά Κοσμοσωτήρια γεγονότα τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ; Δηλώνετε, ὅτι εἶστε ὀρθόδοξος χριστιανός καί μέ τίς ἀσεβεῖς ἀποφάσεις σας γίνεσθε διώκτης, βλάσφημος καί ὑβριστής τῶν θείων, τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων.

Ἀλήθεια, μέ τί θράσος τολμήσατε νά λικνίζεστε μέ τήν Ἄλκηστη Πρωτοψάλτη ἐν μέσῳ καραντίνας, ἐνῶ ταυτόχρονα ἀφαιρέσατε τίς πινακίδες καί ἐπιβάλλατε πρόστιμο, γιά ἄσκοπη μετακίνηση στόν ὁδηγό τοῦ ἀγροτικοῦ αὐτοκινήτου, πού περιέφερε τήν θαυματουργό εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Τρυπητῆς στό Αἴγιο; Γιατί τόση μωρία; Γιατί τά μεγάφωνα ἀπό τά τζαμιά ἦταν ἀνοικτά ἐκεῖνες τίς ἡμέρες καί τά μεγάφωνα τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἦταν κλειστά; Γνωρίζετε, ὅτι τό τζαμί στό Βοτανικό εἶναι ἀνοικτό καί προσέρχονται οἱ μουσουλμάνοι γιά νά προσευχηθοῦν; Γιατί τέτοια ἐξαίρεση; Μόνον οἱ δαίμονες, οἱ ἄθεοι καί οἱ δαιμονισμένοι τρέμουν τήν ὑμνωδία τῆς Ἐκκλησίας μας.

3. Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔλεγαν: «Τό δίς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρός σοφοῦ» (Μένανδρος). Ἐπιβάλλετε τώρα δεύτερη καραντίνα καί ὄχι «Lockdown», γιατί δέν εἴμαστε Ἄγγλοι, ἀλλά Ἕλληνες καί ἔτσι νεκρώσατε τήν Ἐκπαίδευση, αὐξήσατε τήν ἀνεργία, τήν φτώχεια, τήν πείνα. Ἐπί τοῦ προκειμένου θέματος, ὁ Βρετανικός Τύπος «The Guardian» γράφει: «Ἐν μέσῳ τῆς ἐπιδημίας τό χάσμα τῆς ἀνισότητας μεταξύ πλουσίων καί πτωχῶν ἔχει αὐξηθεῖ τρομακτικά». Καί ἐπιπλέον, ζοῦμε τήν ἔκρηξη τῶν ψυχολογικῶν προβλημάτων καί αὐτοκτονιῶν γιά τά ὁποῖα ἑκουσίως δέν γίνεται καθόλου λόγος.

Κυρίως, κλείσατε τούς ἱερούς Ναούς γιά νά μήν τελοῦνται οἱ ἱερές Ἀκολουθίες μέ ἀποκορύφωμα τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τή στιγμή πού ἔξω ἀπό τό Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν, περιμένοντας τήν ἀπόφαση γιά τή δίκη τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἦταν συγκεντρωμένοι 25.000-30.000 ἄνθρωποι ἤ ὅταν στά λεωφορεῖα καί στά ἀεροπλάνα ὑπάρχει συνωστισμός. Μοῦ κατέθεσε συγγενικό μου πρόσωπο πού ἦρθε ἀπό τή Γερμανία, ὅτι τό ἀεροπλάνο μέ τό ὁποῖο ταξίδευε εἶχε 200 ἐπιβάτες καί δέν εἶχε κανένα κάθισμα ἄδειο. Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει κορωνοϊός; Ἐκεῖ, γιατί δέν τηρήθηκαν οἱ ἀποστάσεις;

Εὐλαβεῖς κληρικοί, μᾶς εἶπαν, ὅτι ἔζησαν τραγικές στιγμές ὅταν κατά τή φρικτή ὥρα τῆς Θείας Εὐχαριστίας μπῆκαν ἀστυνομικοί, σάν σερίφηδες, ἀπειλώντας ὅτι θά ἐπιβάλλουν πρόστιμα στούς κληρικούς καί λαϊκούς πού μετεῖχαν στήν Εὐχαριστιακή Σύναξη καί μάλιστα κάποιος ἀστυνομικός πρόσθεσε – ἄν δέν τελείωνε ἡ Θεία Λειτουργία σέ 20΄ λεπτά!!!

Ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὑπάρχει πολεμική εἶναι πασιφανής, γιά νά μήν κοινωνοῦν οἱ χριστιανοί, μέ τήν πρόφαση, ὅτι στήν Θεία Κοινωνία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά κολλήσει τόν κορωνοϊό! Ἡ Θεία Κοινωνία, ὅμως, δέν εἶναι μιά ἁπλή τροφή. Εἶναι τό Θεῖο Αἷμα καί τό Θεῖο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας πού λαμπρύνει καί θεοποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Κοινωνοῦμε εἰς «ἁγιασμόν καί φωτισμόν καί ρώμην καί ἴασιν καί ὑγείαν ψυχῆς τε καί σώματος», σύμφωνα μέ τήν Ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως. Ὅποιος, λοιπόν, φοβᾶται μήν κολλήσει κορωνοϊό – ἄπαγε τῆς βλασφημίας – ἄς μήν ἐκκλησιάζεται οὔτε βεβαίως καί νά κοινωνεῖ.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀναφέρει: «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι λουτρό πνευματικό πού καθαρίζει ὄχι μόνο τό σωματικό ρύπο, ἀλλά κάθε ἀκαθαρσία τῆς ψυχῆς μέ πολλούς τρόπους τῆς μετανοίας. Δικαίως θά μποροῦσε κανείς νά ὀνομάσει τήν Ἐκκλησία μέ ὅλα τά ὀνόματα καί δικαστήριο καί ἰατρεῖο καί σχολεῖο πίστεως καί ἐκπαιδευτήριο ψυχῆς καί γυμναστήριο δρόμων πού ὁδηγοῦν στούς οὐρανούς» (ΕΠΕ 19,426). Καί συνεχίζει ὁ ἱερός Πατήρ: «Πρέπει νά βρισκόμαστε στήν Ἐκκλησία σάν νά εἴμαστε σέ ἕνα σπίτι, σάν νά εἴμαστε ἕνα σῶμα, ἀφοῦ καί τό Βάπτισμα εἶναι ἕνα καί ἡ Τράπεζα μία καί ἡ Πηγή μία καί ἡ Κτίσις μία καί ὁ Πατήρ Ἕνας» (ΕΠΕ 19, 488).

Εἶναι λυπηρό τό γεγονός πού διαδραματίσθηκε τήν Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020 στόν Μητροπολιτικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ Θεία Λειτουργία ἔγινε κεκλεισμένων τῶν θυρῶν τοῦ Ναοῦ καί ὅταν βγῆκε ὁ ἱερέας στήν Ὡραία Πύλη προσκαλώντας τούς πιστούς νά μεταλάβουν «Μετά φόβου Θεοῦ πίστεως καί ἀγάπης», ἐκείνη τή στιγμή ἡ κάμερα ἔδειχνε ἄδεια καθίσματα. Ποῦ ἦταν ὁ πιστός λαός; Κανείς. Προσέξετε, ὅμως, ὅσοι διώκουν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχουν οἰκτρό τέλος στή ζωή τους.

Διαχρονικά εἶναι τά λόγια τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου, φιλοσόφου καί Μάρτυρος: «Ἄν δέν πιστεύεις στά λόγια, νά πιστεύεις στά πράγματα. Πόσοι τύραννοι θέλησαν νά νικήσουν τήν Ἐκκλησία, πόσα τηγάνια χρησιμοποιήθηκαν γι’ αὐτό τό σκοπό, πόσα καμίνια, πόσα δόντια ἀγρίων θηρίων, πόσα ἀκονισμένα ξίφη; Καί παρ΄ὅλα αὐτά δέν νίκησαν. Ποῦ εἶναι ὅσοι πολέμησαν τήν Ἐκκλησία; Δέν γίνεται πιά λόγος γι’ αὐτούς καί ἔχουν λησμονηθεῖ. Ποῦ εἶναι ὅμως ἡ Ἐκκλησία; Λάμπει περισσότερο καί ἀπό τόν ἥλιο» (ΒΕΠΕΣ 3, 205).

4. Ἀποροῦμε, γιατί τόση μανία ἐναντίον τῶν κληρικῶν καί τῶν πιστῶν χριστιανῶν! Μᾶλλον καταδεικνύεται, ὅτι τούς χριστιανούς τούς θεωρεῖτε κακοποιούς. Ποτέ δέν ἔκλεισαν οἱ Ἐκκλησίες. Πέρασαν Τοῦρκοι, Βαυβαροί, Γερμανοί, Ἰταλοί καί ὅλοι σεβάστηκαν τήν Ἐκκλησία. Ἀκόμη καί ὁ Μωάμεθ μετά τήν πτώση τῆς Πόλης παραχώρησε προνόμια στόν Πατριάρχη Γεννάδιο. Ξεπεράσατε τή μοχθηρία καί τήν πολεμική ὅλων ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ Κιβωτός τῆς σωτηρίας τοῦ Ἔθνους καί ὁδηγήσατε εὐλαβεῖς κληρικούς, ὅπως καί τόν Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο στό Δικαστήριο.

Καί ἰδού τό ἐρώτημα: Γιατί δέν συλλάβατε στίς 17 Νοεμβρίου τούς ἐκπροσώπους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τό Γενικό γραμματέα τοῦ ΚΚΕ, τόν ἀρχηγό τοῦ ΜέΡΑ 25 καί νά τούς ἐπιβάλλετε ἀπό 5.000 εὐρώ πρόστιμο καί στούς ὁπαδούς τους ἀπό 300 εὐρώ, ἀφοῦ ἔκαναν πορεῖες καί παραβίασαν τό Νόμο, ἐνῶ ἐπιβάλλατε πρόστιμο σέ γιαγιές πού δέν φοροῦσαν μάσκα; Ὁ δέ κύριος Χρυσοχοΐδης, δικαιολογώντας τίς πορεῖες πού ἔγιναν τήν ἡμέρα τοῦ πολυτεχνείου, εἶπε «ὅτι ὁ ἰός δέν μεταδίδεται σέ ἐξωτερικό χῶρο». Τότε, μέ ποιό σκεπτικό δέν ἄφησε τούς προσκυνητές νά ἀνάψουν ἕνα κεράκι στόν Ἅγιο Ἀνδρέα στήν Πάτρα;

5. Θεοποιήσατε τόν κορωνοϊό καί κάποιους εἰδικούς Ἐπιστήμονες. Καλέστε, παρακαλῶ, καί τούς Ἐπιστήμονες ἐκείνους πού ἔχουν διαφορετική ἄποψη καί μή μᾶς κατηγορεῖτε ὅλους ὡς «ψεκασμένους» καί «συνομωσιολόγους».

Συκοφαντοῦν ἐκεῖνοι πού δέν ἔχουν ἐπιχειρήματα. Ἀκοῦστε τουλάχιστον τόν Παγκόσμιο Ὀργανισμό Ὑγείας ὁ ὁποῖος στίς 26 Ὀκτωβρίου 2020 ἀνακοίνωσε ἐπίσημα «ὅτι ὁ κορωνοϊός εἶναι μιά ἥπια ἕως μέτρια ἴωση, ἡ θεραπεία τῆς ὁποίας δέν ἀπαιτεῖ νοσηλεία στό νοσοκομεῖο, ἀλλά περίθαλψη στό σπίτι».

Γιατί ἐπιβάλλατε τή μάσκα πού δρᾶ ὡς φίμωτρο παρά ὡς μέσο προστασίας; Ὁ κ. Σωτήρης Τσιόδρας εἶχε δηλώσει ὅτι δέν χρησιμεύει σέ τίποτε ἡ μάσκα καί ὁ ΠΟΥ εἶχε δημοσιεύσει ὁλόκληρη ἔκθεση, γιατί δέν πρέπει νά φοράει ὁ ὑγιής πληθυσμός μάσκα – οἱ δέ πάνινες εἶναι ἐντελῶς ἀκατάλληλες. Τελικά, ἡ μάσκα ἔγινε μέ τό φόβο τοῦ προστίμου τό «πιό σημαντικό ὅπλο σας. Γιά τό χριστιανό, ὅμως, τόν κατά Θεό πλασθέντα ἄνθρωπο ἡ μάσκα εἶναι ἀθεοφοβία, ἀσέβεια καί ἄρνηση τῆς Παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ καί βλασφημία κατά τοῦ Δεσποτικοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας, τῶν ἱερῶν Εἰκόνων καί ἱερῶν Λειψάνων, κι ἄς τή φοροῦν ἀκόμη καί Μεγαλόσχημοι Κληρικοί!!!

Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί ἡ Διεθνής Νομοθεσία γιά τήν εὐζωία τῶν ζώων (“Animal welfare”) ἀπαγορεύει τό φίμωτρο καί κάθε ἄλλου εἴδους ἀντικείμενο πού παρακωλύει τήν ἐλεύθερη ἀναπνοή καθαροῦ ἀέρα καί τήν λήψη τροφῆς, γιατί προκαλεῖ δυσφορία καί ψυχική διαταραχή στά ζῶα. Πῶς εἶναι, λοιπόν, δυνατόν, σεῖς νά θέλετε μέ τόση αὐταρχικότητα νά ἐπιβάλλετε στούς πολίτες σας τήν μάσκα-φίμωτρο, καθιστώντας μας ὑποδεέστερους τῶν ζώων»; (Ἀπό τό ἄρθρο τοῦ Κ. Βαθιώτη, Ἀναπληρωτή Καθηγητή Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ. μέ τίτλο: «Πρωθυπουργική τρομοκρατία…»).

Ὁ Δρ. Harvey Schonwald, Οὐρολόγος στό Spring Hill Florida τῶν ΗΠΑ, ὑπογράμμισε: «Μιλῶ στούς Ἕλληνες, στή χώρα πού γεννήθηκε ἡ δημοκρατία, καί σᾶς λέω ὅτι αὐτή εἶναι πού κινδυνεύει περισσότερο καί ὄχι ἡ ὑγεία μας. Ἔχουμε ἑνωθεῖ γιατροί ἀπό ὅλον τόν κόσμο γιά νά σᾶς ποῦμε γιά τήν τεράστια ἀπάτη. Ὅμως τά ΜΜΕ παγκοσμίως μᾶς φιμώνουν. Δέν μᾶς δίδουν τό λόγο στά κανάλια σέ καμία χώρα γιά νά μάθετε τήν ἀλήθεια. Ἡ παγκόσμια ἐπιστημονική κοινότητα, λοιπόν, δέν εἶναι ἀποκλειστικά αὐτοί πού δείχνουν, ἀλλά εἶναι καί αὐτοί ἐδῶ. Καί εἶναι πάμπολλοι ἄλλοι, ἐπίσης, πού ἁπλά δέν ἔχουν βῆμα ἔκφρασης».

Ὁ μαχητικός δάσκαλος Δημήτριος Νατσιός, ὅσον ἀφορά τίς μάσκες στά πρόσωπα τῶν παιδιῶν, λέει τά ἑξῆς: «Τί εἶναι ὑγιεινότερο, ἡ μάσκα στό πρόσωπο ἤ ἡ καθαρή ἀναπνοή, ἡ εἰσπνοή ὀξυγόνου, ἰδίως σέ μεγάλες πόλεις πού εἶναι ἐπιβαρυμένες καί μέ τή ρύπανση τοῦ ἀτμοσφαιρικοῦ ἀέρα;».

Καί ὁ Ντοστογιέφσκι ἀναφέρει: «Τρία πράγματα μᾶς θυμίζουν τόν χαμένο παράδεισο: Τό ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, τό κελάιδημα τῶν πουλιῶν καί τό γέλιο τῶν παιδιῶν».

Ἄς διδαχθοῦμε καί ἄς ἀφυπνισθοῦμε καί ἀπό τήν παρρησία τῆς Ἀγγελικῆς, μαθήτριας τῆς Γ΄ Γυμνασίου, πού ἦταν Σημαιοφόρος κατά τήν 28η Ὀκτωβρίου – και πρός τιμήν της – δέν φόρεσε μάσκα παρά τήν πίεση ἀπό τούς ἐκπαιδευτικούς της, ὁμολογεῖ: «Ἡ μάσκα εἶναι «βολική», γιατί μπορεῖς νά τρῶς, νά μιλᾶς μέσα στό μάθημα καί ὁ καθηγητής νά μή σέ βλέπει. Δέν εἶναι, ὅμως, στ’ ἀλήθεια βολική, γιατί δέν μπορεῖς νά ἀναπνεύσεις καί δέν εἴμαστε ἐγκληματίες γιά νά κρύβουμε τό πρόσωπό μας. Τό πρόσωπό μας εἶναι «κατ’ εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ, ἄρα δέν πρέπει νά τό κρύβουμε».

Σχετικά μέ τήν ἀποτυχημένη τηλεκπαίδευση πού τόσο ταλαιπωρεῖ τά παιδιά, τούς νέους καί τούς ἐκπαιδευτικούς, ἄς λάβετε ὑπόψη σας τήν ὁμολογία τοῦ Γιάννη, μαθητή τῆς Α΄ Γυμνασίου: «Τήν ὥρα πού κάνουμε μάθημα, διαδικτυακά, ἀπό κάποια στιγμή καί μετά μέ πονάει τό κεφάλι μου, ἀπό τά ἀκουστικά καί τή συνεχή χρήση τοῦ ὑπολογιστή καί δέν μπορῶ νά συγκεντρωθῶ. Ἐπίσης, κάποιοι μαθητές παρασύρονται καί γράφουν συνεχῶς στό hat μέ τούς ἄλλους μαθητές καί δέν προσέχουν… Μετά τό τέλος τοῦ μάθηματος, νιώθω ὅτι ἀκόμη φοράω τά ἀκουστικά καί διαρκῶς ἀκουμπάω τά χέρια στά αὐτιά μου γιά νά σιγουρευθῶ ὅτι δέν τά φοράω. Ἀκόμη, ὅταν τελειώνει τό μάθημα ἔχω πολύ μεγάλο πονοκέφαλο καί νιώθω πολύ περίεργα. Ἀνυπομονῶ νά ξανανοίξουν τά σχολεῖα, γιατί ἄν συνεχιστεῖ ὅλο αὐτό τό πράγμα ἀργά ἤ γρήγορα τό κεφάλι μου θά «ἐκραγεῖ!».

Ὅσον ἀφορά δέ τό περιβόητο ἐμβόλιο πού περιμένετε γιά νά λύσει τό πρόβλημα, πρέπει νά γνωρίζετε, ὅτι σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς Ἐπιστήμονες ἀπαιτοῦνται νά περάσουν 6-8 χρόνια δοκιμασίας γιά νά εἶναι ἀσφαλές. ἑπομένως, ἀποτελεῖ θανατηφόρο κίνδυνο γιά τούς ἀνθρώπους, ἐάν χρησιμοποιηθεῖ ἐσπευσμένα.

6. Τί νά ποῦμε γιά τήν ἀνθελληνική στάση σας στά Ἐθνικά θέματα!

α. Ὑποσχεθήκατε στόν ἑλληνικό λαό ὅτι θά ἀγωνιστεῖτε γιά νά μήν ὑπάρξει ἐκχώρηση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας στό Σλαβικό μόρφωμα καί κρατίδιο τῶν Σκοπίων. Ὄχι μόνο δέν ἀκυρώσατε τήν ἐπαίσχυντη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ἀλλά ἔκπληκτοι ἀκούσαμε τό Σεπτέμβριο τοῦ 2020 τόν Πρωθυπουργό Ζάεφ νά λέει στό Euronews τά ἑξῆς: «Ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εἶχε ἤδη τήν εὐκαιρία νά δείξει τή στάση του ἀπέναντι στή Βόρεια Μακεδονία… Ἔδωσε μάχες γιά ἐμᾶς, μάχες γιά τό εὐρωπαϊκό μας μέλλον, γιά τή συμμετοχή στό ΝΑΤΟ καί εἶμαι πολύ εὐχαριστημένος… Ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἔχει τελειώσει. Τελείωσε. Τώρα ἄς συνεργαστοῦμε… Καί εἶμαι πολύ χαρούμενος πού ὁ Πρωθυπουργός τοῦ Νότιου γείτονά μας ἔδωσε μάχη γιά τόν εὐρωπαϊκό δρόμο τῆς Β. Μακεδονίας. Ὅσα ἔχει κάνει ἀπό τή στιγμή πού ἔγινε Πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδας εἶναι μόνο θετικά γιά τή Β. Μακεδονία…».

Δοξάζουμε τό Θεό, πού ἡ Βουλγαρία τό Νοέμβριο ἄσκησε Βέτο στήν ἔνταξη τῶν Σκοπίων στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ζητώντας ἀπό τήν κυβέρνηση τῶν Σκοπίων νά ἀναγνωρίσει ὅτι ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς Βουλγαρικῆς ρίζας. ὅτι δέν ὑπάρχει «μακεδονική γλώσσα» καί «μακεδονική ἐθνότητα», γιατί ἡ λεγόμενη «μακεδονική γλώσσα» εἶναι βουλγαρική διάλεκτος. Τοιουτοτρόπως, ἡ Βουλγαρία ἔδωσε ἠχηρό ράπισμα στήν Καγκελάριο κ. Μέρκελ καί στίς ΗΠΑ, ἀλλά καί σέ σᾶς πού εἴχατε προδοτική στάση γιά τή Μακεδονία καί τόν Ἑλληνισμό, πού δέν ὑπερασπιστήκατε τίς Ἑλληνικές θέσεις, γιατί ἔτσι θά ἀνατρεπόταν καί ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν πού ὑπογράφτηκε ἀπό τόν ἐθνομηδενιστή καί ἀρνησίχριστο πρώην Πρωθυπουργό Ἀλέξη Τσίπρα.

Ντροπή, κ. Πρωθυπουργέ. Ἐάν δέν σεβαστήκατε τήν Ἐθνική μνήμη τῶν Μακεδονομάχων μέ πρῶτο τόν Παῦλο Μελᾶ, πού πότισαν μέ τό αἷμα τους τήν ἁγιοτόκο καί ἡρωοτόκο Μακεδονία, τουναντίον ἄς γνωρίζετε, ὅτι ἡ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ εἶναι ΜΙΑ καί ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

β. Διορίσατε ὡς ἐπικεφαλής τῆς Ἐπιτροπῆς γιά τόν ἑορτασμό τῶν 200 χρόνων τῆς Ἐθνικῆς Ἀνεξαρτησίας τήν κ. Γιάννα Ἀγγελοπούλου ἡ ὁποία ἐξαφάνισε ἐντελῶς τήν Ἑλληνική Σημαία καί τό Σταυρό μέ κάποια ἀνόητα σχήματα. Ἐπιδίδεται σέ φολκλορικές ἐκδηλώσεις καί ὄχι στήν προβολή ἁγίων καί ἡρώων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Ὑβρίζει μέ τά ἄλλα μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς τόν ἁγιασμένο Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος, Ἰωάννη Καποδίστρια καί τόν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Πούλησε τά 2 πλωτά γεωτρύπανα στήν Τουρκία πού φέρουν τήν ὀνομασία «Πορθητής» καί «Γιαβούζ» καί ἀκόμη τό πιό ἐξωφρενικό, κάλεσε τόν δικτάτορα καί αἱμοσταγή Ἐρντογάν νά παραστεῖ στίς ἑορτές γιά τήν Ἐθνική μας Παλιγγενεσία. Τί ἀθλιότητα! Τί ραγιαδισμός!

γ. Καταργήσατε τίς παρελάσεις τῆς 28ης Ὀκτωβρίου γιά τήν ἐποποιία τοῦ 1940 μέ πρόσχημα τή διασπορά τοῦ κορωνοϊοῦ. Γιατί δέν κάνατε τό ἴδιο ὅταν μεταφέρατε λαθρομετανάστες στήν ἐνδοχώρα καί δημιουργήσατε πολλές ἰσλαμικές πόλεις; Μόνο οἱ παρελάσεις γιά τήν 28η κολλάνε κορωνοϊό; Ποιός εἶστε ἐσεῖς πού διαγράφετε τίς θυσίες τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1940 πού μέ τήν ὑπέρτατη θυσία τους ἀπολαμβάνουμε ἐμεῖς τά ἀγαθά τῆς ἐλευθερίας; Πῶς ἐξηγεῖτε τό γεγονός, ὅτι ἀκριβῶς τήν ἑπομένη ἡμέρα ἀφήσατε τούς ἀλλοδαπούς νά κάνουν συγκέντρωση πού ζητοῦσαν δωρεάν σίτιση;

Διάβασα, πώς ὁ ἀείμνηστος πατέρας σας Κων/νος Μητσοτάκης ὑπηρέτησε, ὡς ἔφεδρος Ἀξιωματικός, στόν Ἐθνικό Ἀγώνα τοῦ 1940 ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς Πατρίδος. Ἄρα, δέν σεβαστήκατε οὔτε τόν πατέρα σας. Αὐτά, σαφῶς, σᾶς διδάσκει ἡ Λέσχη Μπίλντερμπεργκ καί ἐσᾶς καί τήν Ὑπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως καί ὅλους ἐκείνους πού ἀνήκουν σέ διάφορες Μασωνικές Στοές.

δ. Διαρρήξαμε τά ἱμάτιά μας, ὅταν στήν προσφώνησή σας στόν Ὑπουργό Ἐξωτερκῶν τῶν ΗΠΑ Μάικ Πομπέο δηλώσατε: «Σέ λίγο θά γιορτάσουμε τά 200 χρόνια τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. μιά Ἐπανάσταση πού ἐμπνεύστηκε ἀπό τήν Ἀμερικανική Ἐπανάσταση…». Ἀλλά καί ὁ πρώην Πρωθυπουργός Ἀλέξης Τσίπρας καί ἡ θολοκουλτούρα τῆς Ἀριστερᾶς, θεωροῦν ὅτι οἱ ἥρωες πρόγονοί μας εἶχαν ὡς πρότυπο τή Γαλλική Ἐπανάσταση. Μάθετε, λοιπόν, σεῖς ὅλοι οἱ ἀπάτριδες, πώς στήν Α΄ Ἐθνοσυνέλευση (Ἰανουάριος 1822) διακήρυξαν: «Ὁ κατά τῶν Τούρκων πόλεμος ἡμῶν, μακράν τοῦ νά στηρίζεται εἰς ἀρχάς τινας δημαγωγικάς καί στασιώδεις ἤ ἰδιωφελεῖς… Εἶναι πόλεμος ἱερός, εἶναι πόλεμος Ἐθνικός».

7. Ἡ ἐλευθερία, κ. Πρωθυπουργέ, εἶναι θεόσδοτο δῶρο πού μᾶς τήν χάρισε ὁ Χριστός μας μέ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή του. Μήπως, ὅμως, δέν ἔχουμε δημοκρατία; Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων ἐπισημαίνει: «Δέν ὑπάρχει πιό εὐχάριστο πρᾶγμα γιά τό λαό ἀπό τήν ἀγάπη αὐτῶν πού κυβερνοῦν γιά τήν ἐλευθερία τῶν ὑπηκόων τους». καί ὁ φιλόσοφος Σωκράτης: «Θά προτιμοῦσα νά πεθάνω παρά νά ζῶ χωρίς ἐλευθερία». Ὁ δέ Ἀριστοτέλης λέει: «Ἥκιστα δέ μοχθηρόν ἐστι ἡ δημοκρατία, ἐπί μακρόν γάρ παρεκβαίνει τό τῆς πολιτείας εἶδος». «Ἡ δημοκρατία εἶναι ἡ λιγότερο κακή ἀπό τίς παρεκκλίσεις, δεδομένου ὅτι ἀποτελεῖ σέ πολύ μικρό μόνο βαθμό παρέκκλιση ἀπό τήν πολιτεία» (Ἠθικά Νικομάχεια). Ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν προσθέτει: «Ὅπως δέν θά ἤθελα νά εἶμαι σκλάβος, ἔτσι δέν θά ἤθελα νά εἶμαι οὔτε ἀφέντης. Αὐτό ἐκφράζει τήν ἀντίληψή μου γιά τή δημοκρατία». Καί ὁ Τόμας Γουίλσον καταλήγει: «Ὁ κόσμος θά γίνει ἀσφαλής μέ τή δημοκρατία».

Ὁ Συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης, στό ἄρθρο του: «…Ἡ κρίση τοῦ κορωνοϊοῦ στό πλαίσιο τῆς γενικῆς κρίσης», Σεπτέμβριος 2020, ἀναφέρει: « …Τρίτον, γιά τήν ἐπιβολή τῶν μέτρων χρησιμοποιήθηκαν ἐπιτυχῶς καί στίς δύο κρίσεις σέ πλήρη ἔκταση οἱ μέθοδοι τοῦ κοινωνικοῦ σόκ καί τῆς κοινωνικῆς φοβίας, κυρίως δέ τῆς πλύσης ἐγκεφάλου. Μέ αὐτές τίς μεθόδους, πού ἐφάρμοσαν ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῆς Δύσης καί ἄσκησε τό σύνολο τῶν ΜΜΕ, προβλήθηκε μέ τόν πιό ἐκφοβιστικό καί τρομοκρατικό τρόπο καταστροφική ἐπικινδυνότητα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης καί τῆς ἐπιδημίας, πάντοτε δέ μέ ἀσαφεῖς ἐπεξηγήσεις, χωρίς τεκμηρίωση καί μέ ἀποκλεισμό κάθε διαλόγου πού θυμίζουν μεθόδους ὁλοκληρωτισμοῦ. Τέταρτον, καί στίς δύο κρίσεις ἔγινε καί γίνεται συνεχῶς, γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, τόσο ἐκτεταμένη (ἀπό ὅλη τή Δύση) παραβίαση ὅλων τῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν νομιμότητας: τῶν ἀρχῶν προστασίας τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς δημοκρατικῆς ἀρχῆς, χωρίς καμιά ἀντίδραση σέ ἐθνικό καί σέ διεθνές ἐπίπεδο καί μέ πλήρη ἀπώλεια τῆς κοινωνικῆς εὐαισθησίας…».

8. Λυπούμαστε, ἀλλά δέν τό ἔχετε καταλάβει τό δόγμα τοῦ προκλητικοῦ Ἐρντογάν γιά τή «Γαλάζια Πατρίδα», τίς αἰσχρές ὕβρεις ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ – τίς ἀπαξιωτικές ἀκόμη καί γιά τό πρόσωπό σας.

Μᾶς θυμώνουν οἱ δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ Γ. Γεραπετρίτη ὅτι «ἡ ἐθνική κόκκινη γραμμή εἶναι στά 6 ναυτικά μίλια χωρικά ὕδατα καί ὄχι στά 12», ἀκυρώνοντας ἀκόμη καί τό Διεθνές Δίκαιο πού εἶναι μέ τό μέρος μας. καθώς καί οἱ δηλώσεις τοῦ Βουλευτοῦ Εὐαγγέλου Συρίγου στό ΣΚΑΙ: «Οἱ Τοῦρκοι μποροῦν νά κάνουν στρατιωτικές ναυτικές κινήσεις στά 7 μίλια χωρίς νά ὑπάρχει πρόβλημα. Εἶναι δικαίωμά τους, ἐπειδή εἶναι ἀνοιχτή θάλασσα».

Μετά τή σφαγή στή Γαλλία καί στήν Αὐστρία ἀπό τούς τζιχάντ, ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση φαίνεται ὅτι ἀφυπνίζεται καί τά Κοινοβούλια τῆς Γερμανίας καί Ὀλλανδίας ἐνέκριναν ψηφίσματα, ὥστε οἱ κυβερνήσεις τους νά ἀναλάβουν αὐστηρά μέτρα ἐναντίον τῆς Τουρκίας. Στίς κρίσιμες αὐτές στιγμές ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος, χωρίς κωλυσιεργίες, θά πρέπει νά πρωτοστατήσουν σέ καταδικαστικά ψηφίσματα ἐναντίον τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας. Καί ἐνῶ, κατ’ οὐσίαν, εἴμαστε σέ πόλεμο ἀφήνετε, κ. Πρωθυπουργέ, ἀνεξέλεγκτο τό πλοῖο ἐρευνῶν Oruc Reis νά δεσμεύει συνεχῶς τή θαλάσσια περιοχή μέ NAVTEX μεταξύ Κρήτης-Κύπρου-Καστελλόριζου-Καρπάθου καί τίς τουρκοσειρές νά προβάλλονται ἀπό τά ἑλληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Ἡ times τοῦ Λονδίνου ἀποκάλυψε, ἤδη ἀπό τό 2015, ὅτι τά τουρκικά σίριαλ ἀποτελοῦν τό «κρυφό ὅπλο» τοῦ Ἐρντογάν.

9. Ἀνείπωτη θλίψη μᾶς κατέλαβε μέ τήν 3η εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Κύπρο, καθώς ὁ Ἐρντογάν ἄνοιξε τά Βαρώσια γιά νά δώσει τό μήνυμα, ὅτι θέλει νά ἐνσωματώσει ἕνα ἀκόμη μέρος τοῦ νησιοῦ στήν Τουρκοκυπριακή πλευρά. Ὁ νέος Τοῦρκος κατοχικός ἡγέτης Ἐρσίν Τατάρ, μέ τή συγκατάθεση τοῦ Ἐρντογάν, ἐπιδιώκει πλήρη ἐμπλοκή ὥστε ἡ ἐπιλογή τῶν δύο κρατῶν νά γίνει πραγματικότητα. Μάλιστα μέ θράσος ἀπογείωσε καί τή γερμανική πρωτοβουλία λέγοντας ὅτι «δέν δεσμευόμαστε ἀπό τίποτα».

Τί θά κάνετε, κ. Πρωθυπουργέ, τόν Δεκέμβριο ὅταν θά συνέλθει ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση γιά νά ἐξετάσει τήν τουρκική ἐπιθετικότητα ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου; Θά ζητήσετε νά ἐπιβληθοῦν κυρώσεις ἤ θά ἀρκεσθεῖτε σέ ἕναν καταγγελτικό λόγο, ὅπως κάνατε τόν Ὀκτώβριο, ὑποτασσόμενος στήν Ἀμερική καί στή Γερμανία;

Θαυμάστε παρακαλῶ ἕναν διάλογο μέ τό θρυλικό γέρο τοῦ Μωριᾶ, τό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη:

– Ἐσύ, στρατηγέ, εἶσαι ἀγγλόφιλος;

– Ὄχι, ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος.

– Εἶσαι τότε γαλλόφιλος;

– Οὔτε.

– Ἔ, θά ΄σαι φαίνεται ρωσόφιλος.

– Ὄχι, βέβαια.

– Μά τί εἶσαι τέλος πάντων;

Κι ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ μέ τήν συνηθισμένη θυμοσοφία του ἀπάντησε:

– Ἐγώ ἤμουν καί θά εἶμαι πάντοτε Θεόφιλος. Γιατί σάν τό Θεό κανείς δέν ἀγαπάει τήν Ἑλλάδα».

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ὅταν ὁ ἔνδοξος πυρπολητής τοῦ 1821 Κωνσταντῖνος Κανάρης ἔγινε Ὑπουργός τῶν Ναυτικῶν μπαίνοντας γιά πρώτη φορά στό Ὑπουργεῖο, εἶδε πίσω ἀπό τό Γραφεῖο του μιά πολυτελή καί ἀναπαυτική πολυθρόνα. Στό ἀντίκρισμά της θύμωσε καί φώναξε: «Τί θέλει αὐτή ἡ πολυθρόνα ἐκεῖ; Βγάλτε την γρήγορα ἀπό ἐδῶ μέσα, γιατί ἀλλιῶς θά τήν πετάξω ἀπό τό παράθυρο. Φέρτε μου μιά κοινή καρέκλα. Δέν ἦρθα ἐδῶ γιά νά ἀναπαυθῶ».

Δυστυχῶς, εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι πού στά ἀξιώματα βλέπουν μόνο τίς ἀπολαβές καί ὄχι τίς θυσίες.

Ἐν κατακλείδι, τή στιγμή πού οἱ καπεταναῖοι καί οἱ δημογέροντες τοῦ Μεσολογγίου ἀποφάσισαν νά βγοῦν μέ γιουρούσι ἀπό τήν πολιορκημένη πόλη ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωσήφ Ρωγῶν εἶπε τά ἑξῆς λόγια: «Μάρτυρας κι ἐγώ τῶν ἀγώνων σας, θά ὁμολογήσω στό Θεό ἔπειτα ἀπό τόν θάνατο, τήν ἀλήθεια: Θά τοῦ πῶ τά δεινά σας καί τήν ἀρετή τῆς φρουρᾶς. Εἴη τό ὄνομα Κυρίου Εὐλογημένον».

Ὅλα αὐτά δέν θά τολμούσατε νά τά κάνετε οὔτε καί θά ἤσασταν τώρα στή θέση σας, ἐάν ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὄρθωνε τό ἀνάστημά της καί δέν ὑποχωροῦσε στίς ἀντιχριστιανικές, ἀνθελληνικές καί ἀπολυταρχικές σας ἐνέργειες, καθώς καί στά κελεύσματα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων – τῆς Παγκόσμιας Δικτατορίας τοῦ Ἀντιχρίστου.

Εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας νά ἔχετε ὡς πρότυπα στή ζωή σας τούς ἁγίους καί ἥρωες τῆς Πατρίδος μας. Μελετεῖστε τά κατορθώματά τους, ἀφουγκραστεῖτε τά μηνύματά τους γιά νά ἀφυπνιστεῖτε καί νά ἀποκτεῖστε Ἑλληνορθόδοξο φρόνημα. Μετανοεῖστε καί ζητεῖστε συγγνώμην ἀπό τό Θεό τῆς Ἀγάπης καί τόν Ἑλληνικό λαό.

Μέ ἐκτίμηση

Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Ντανᾶς

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας

Ιεροί Ναόι της Ιεράς μας Μητροπόλεως που εορτάζουν και πανηγυρίζουν τις προσεχείς ημέρες

 

Επί τη εορτή τής Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, τη Δ' του μηνός Δεκεμβρίου, εορτάζουν και πανηγυρίζουν: ο ομώνυμος Ιερός Ναός τής πόλεως του Αγρινίου, και ο Ιερός Ναός τής Αγίας Βαρβάρας στο Περιθώριο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

• Επί τή εορτή του Οσίου Σάββα του ηγιασμένου, τη Ε' του αυτού μηνός πανηγυρίζει ο ομώνυμος Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα στην Κάτω Τραγάνα Παραβόλας.

• Τήν 6η μηνός Δεκεμβρίου επί τή εορτή του Αγίου Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων τής Λυκίας του Θαυματουργού εορτάζουν και πανηγυρίζουν οι ομώνυμοι Ιεροί Ναοί που βρίσκονται: στη Γουριά Μεσολογγίου, στη Μάστρου, στη Μεσάριστα Μακρυνείας, στη Ποταμούλα Μακρυνείας, στην Αγία Βαρβάρα Τριχωνίδος, στο δημοτικό διαμέρισμα Αγίου Νικολάου του Δήμου Αγρινίου, στο Καινούριο, στα Καλύβια, στη Σκουτέρα, στο Στράτο, στον Άγιο Νικόλαο Κατούνης, στους Γιαννόπουλους Βάλτου, στη Κομποθέκλα, στό Λουτρό Αμφιλοχίας, στη Μαλεσιάδα, σο Μενίδι, στον Παπαδάτο Ξηρομέρου, στήν Τρύφου, στον Αστακό , στα Βλιζιανά, στη Μπαμπίνη, στον Μύτικα, στον Άγιο Νικόλαο Βονίτσης, στην Αγία Σοφία Τριχωνίδος, στην Αετόπετρα, στην Ανάληψη, στην Κόνισκα του Δήμου Θέρμου, στην Κάτω Χρυσοβίτσα και το παρεκκλήσιον του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται κάτωθεν του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου

Τή Ε’ τού αυτού μηνός, Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών Σάββα τού Ηγιασμένου.

 

     Ο άγιος Σάββας καταγόταν από την αγιοτόκο Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Ιουστιανιανού, τον 6ο αιώνα μ. Χ. Γιός ευσεβών γονέων, αγάπησε από μικρός την πνευματική ζωή και διακρίθηκε στην προσευχή και την άσκηση. Σέ ηλικία δεκαέξι ετών πήγε στα Ιεροσόλυμα, στην Μονή του Μεγάλου Ευθυμίου, ο οποίος τον έστειλε στην Μονή του οσίου Θεοκτίστου, επειδή ήταν ακόμη αγένειος. Εκεί προόδευσε στην πνευματική ζωή και έγινε πατέρας και ποιμένας πολλών μοναχών της ερήμου. Ήταν εγκρατής σε τέτοιο βαθμό, ώστε ορισμένες τροφές δεν τις γεύτηκε ποτέ στην ζωή του. Μάλιστα, όταν ήταν νήπιο δεν θήλαζε ποτέ Τετάρτη και Παρασκευή. “Ετελειώθη εν ειρήνη” σε ηλικία 94 ετών.

       “Μέτριος, άκακος, πράος, απλούς, ησύχιος, ως χρηματίσας Πάτερ, υπέρ άνθρωπον όντως, και άϋλος εν ύλη οίκος Θεού, καθωράθης πανάξιος, τάς εξ αυτού προϊούσας σοι δωρεάς συμπαθώς διαπορθμεύων ημίν”. Στό τροπάριο αυτό ο ιερός υμνογράφος κατάφερε, με λίγες λέξεις, να σκιαγραφήση την μεγαλειώδη προσωπικότητα του οσίου Σάββα του ηγιασμένου, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, εκοσμείτο και με το μεγάλο χάρισμα της απλότητος, γι’ αυτό και τον αποκαλεί απλούν. Εβίωνε την μακαρία κατάσταση της απλότητος, που είναι ο αληθινός πλούτος της ψυχής.

       Η λέξη απλότητα σημαίνει ειλικρίνεια. Ο απλούς άνθρωπος είναι ειλικρινής, ευθύς και άδολος. Είναι “αγαθός Ισραηλίτης εν ώ δόλος ουκ έστι”, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Χριστού προς τον άγιο Ναθαναήλ. Ο απλούς άνθρωπος ομοιάζει με τον Θεό, ο οποίος είναι απλούς. Άλλωστε ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του”. Οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο, λόγω της εσωτερικής τους καθαρότητος είχαν ζωντανή κοινωνία με τον Θεό και οι δυνάμεις της ψυχής τους ήσαν ενοποιημένες και λειτουργούσαν κατά φύσιν. Εδώ θα πρέπη να σημειωθή ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι τριμερής. Έχει τρείς δυνάμεις, ήτοι το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Όταν ο άνθρωπος είναι υγιής πνευματικά, τότε οι δυνάμεις αυτές λειτουργούν φυσιολογικά και δεν “αντίκεινται αλλήλαις”, αλλά υπάρχει μεταξύ τους ενότητα και συμφωνία. Όταν οι δυνάμεις αυτές, λόγω της εμπαθούς και αμαρτωλής ζωής, λειτουργούν παρά φύσιν, τότε ο άνθρωπος, άλλα σκέπτεται, άλλα επιθυμεί, άλλα λέγει και άλλα πράττει. Καί ο θυμός του αντί να στρέφεται εναντίον του κακού, εναντίον του διαβόλου και της αμαρτίας, στρέφεται εναντίον των συνανθρώπων του με τα γνωστά, σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, τραγικά αποτελέσματα. Στήν κατάσταση αυτή ο άνθρωπος είναι πνευματικά άρρωστος, βιώνει μιά πνευματική σχιζοφρένεια. Καί εάν δεν καθοδηγήται από πνευματικό πατέρα και δεν αγωνίζεται να θεραπευθή, τότε αποτελεί για το οικογενειακό και το κοινωνικό του περιβάλλον πηγή ανωμαλίας. Η υποδούλωση στα πάθη, στην κυριολεξία αποδιοργανώνει τον άνθρωπο, τον τεμαχίζει, τον κάνει σύνθετο.

        Ο τρόπος θεραπείας του ανθρώπου, η επάνοδός του στην κατάσταση της απλότητος, γίνεται διά της οργανικής έντάξεώς του στην όλη ατμόσφαιρα και ζωή της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή διατηρεί ανόθευτη την αποκεκαλυμμένη αλήθεια, θεραπεύει τον άνθρωπο, τον αγιάζει, τον ενοποιεί και από σύνθετον τον κάνει απλούν. Μέ την “εν ελευθερία και αγάπη” υπακοή στην Εκκλησία και γενικότερα με την κατά Χριστόν ζωή και πολιτεία, ο άνθρωπος σύν τώ χρόνω καθαίρεται από τα πάθη, φωτίζεται ο νούς του, και οι δυνάμεις της ψυχής του ενοποιούνται και λειτουργούν φυσιολογικά. Αποκτά την αρετή της διακρίσεως και μπορεί να διακρίνη το κτιστό από το άκτιστο, το αγαθό από το πονηρό, την αλήθεια από την πλάνη, αλλά αποκτά και την μακαρία αρετή της απλότητος και “αληθεύει εν ειλικρινεία”. Παύει να υπάρχη διάσταση μεταξύ των σκέψεων, των λόγων και των έργων του.

       Οι κεκαθαρμένοι από τα πάθη και αγιασμένοι άνθρωποι είναι απλοί, λιτοί, ειλικρινείς, καταδεκτικοί, γεμάτοι αγάπη και καλωσύνη, αληθινοί άρχοντες σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής τους ζωής. Όταν γράφουν, ομιλούν, ψάλλουν ή αγιογραφούν, ο λόγος, η ψαλμωδία και τα έργα τους έχουν μιά θαυμαστή απλότητα, αλλά ταυτόχρονα και μιά εκπληκτική ζωντάνια και αμεσότητα. Κάθε τί το ψεύτικο, το επιτηδευμένο, είναι ξένο γι’ αυτούς. Δέν προσβάλλουν κανέναν, δεν προκαλούν, αλλά αντίθετα παρακαλούν, ήτοι παρηγορούν και στηρίζουν. Καί επειδή γνωρίζουν από την πείρα τους την δύναμη της “εν απλότητι καρδίας” ψαλμωδίας και προσευχής, προτρέπουν και εμάς, να προσευχόμαστε και να “αινούμεν τον Δεσπότην εν απλότητι καρδίας” γιατί με τον τρόπο αυτόν θα “συντρίβομεν και θα καταλύομεν τα του εχθρού μηχανήματα” (Φιλοκαλία, εκδ. Αστέρος, τόμος Α', σελ. 278).

        Η απλότητα, η ευθύτητα και η ειλικρίνεια, δυστυχώς, εκλαμβάνονται από τούς πολλούς ως αφέλεια και βλακεία. Ωσάν να ήσαν οι βλάκες και οι αφελείς, απλοί, ευθείς και ειλικρινείς. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, αφού σήμερα, στην κατά πάντα άχρωμη και ανειλικρινή εποχή μας έχει αυξηθεί επικίνδυνα η κουτοπονηριά. Απόδειξη τούτου είναι το ότι “οι πολλοί πιστεύουσι προθύμως τα μηθεύματα, η δέ αλήθεια φαίνεται αυτοίς απιθανωτέρα του ψεύδους”, όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης. Καί υπογραμμίζει, μέσα από την προσωπική του πείρα, μιά πραγματικότητα, που διαπιστώνουμε και εμείς σήμερα. Φαίνεται ότι η εποχή του είχε πολλές ομοιότητες με την δική μας. Γράφει: “Οσάκις ηθέλησα χάριν παιδιάς να είπω ψεύδός τι, εύρον τούς ακροατάς τοσούτον ευπίστους, ώστε διαμαρτυρομένου εμού ύστερον ότι ηστεϊζόμην δεν επείθοντο, αλλά επέμενον να πιστεύωσιν ως αληθές το ψευδές’ οσάκις ηθέλησα να είπω αλήθειάν τινα τούς εύρον δυσπίστους και βλακοπονήρως μειδιώντας”.

      Ευτυχώς που υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι απλοί, άδολοι, ειλικρινείς, άκακοι, ησύχιοι και αγιασμένοι. Είναι η αληθινή παρηγοριά του λαού του Θεού.

Η εορτή της Αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας της θαυματουργού

 

      Στο βίο της αναφέρεται ότι η Αγία Βαρβάρα ήταν ένα όμορφο κορίτσι που έζησε στην πόλη της Νικομήδειας στη Μικρά Ασία, (σημερινή Izmit) επί Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού . Ο Διόσκορος ή Διόσορος, ο φανατικός εθνικός "ειδωλολάτρης" πατέρας της, την είχε κλεισμένη σε ένα πύργο προκειμένου να τη διαφυλάξει από μνηστήρες. Ωστόσο μυστικά προσηλυτίστηκε στο Χριστιανισμό. Ο πατέρας της όταν διέταξε να χτιστεί για αυτή ένα λουτρό, ούτως ώστε να μην χρειάζεται να χρησιμοποιεί τα δημόσια λουτρά, και ενώ το σχέδιο για το λουτρό προέβλεπε αρχικά 2 παράθυρα, η Βαρβάρα εγκατέστησε άλλο ένα για να τιμήσει την Αγία Τριάδα εκμυστηρεύοντας τον λόγο στον πατέρα της. Τότε ο πατέρας της , βλέποντας αυτή την αλλαγή, εξεμάνει και διέταξε να την παραδώσουν στον Ρωμαίο Έπαρχο κατά τους διωγμούς των Χριστιανών. Ο Έπαρχος θαυμάζοντας την ομορφιά της προσπάθησε στην αρχή να την μεταπείσει, βλέποντας όμως ότι εκείνη ήταν ανένδοτη την υπέβαλε σε μαρτύρια, περισσότερο για να την σώσει από την οργή του πατέρα της που ήθελε να φονευθεί. Τελικά ο Έπαρχος διέταξε τον αποκεφαλισμό της, και όρισε την ποινή να εκτελέσει ο ίδιος ο πατέρας της που ήταν και επιθυμία του. Σύμφωνα με τον βιογράφο αυτής Συμεών ο ίδιος ο πατέρας της την αποκεφάλισε ως "πατρικαίς χερσί τω πατρικώ ξίφει την τελείωσιν δέχεται". Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη. Η Ιουλιανή της Νικομηδείας μαρτύρησε μαζί με τη Βαρβάρα και τιμάται επίσης ως Αγία.      Ο τόπος αλλά και ο χρόνος του μαρτυρίου της Αγίας Βαρβάρας δεν είναι γνωστός. Έτσι κατ΄ άλλους φέρεται πως μαρτύρησε στη Νικομήδεια (σημερινή Izmit) της Βιθυνίας το 210 MX, κατ΄ άλλους στην Ηλιούπολη (σημερινή Baalbek) της Αιγύπτου το 360 MX και κατ΄ άλλους (εκδοχή καθολικών) σε κάποια πόλη της Τοσκάνης

 Η μνήμη της

     Η σύνδεση της Αγίας με κεραυνό προκάλεσε την επίκλησή της έναντι κεραυνού και φωτιάς από συσχετισμό. Ανακηρύχθηκε επίσης ως προστάτις Αγία του πυροβολικού και των ορυχείων. Η ιερή μνήμη της εορτάζεται στις 4 Δεκεμβρίου.

       Επίσης η Αγία Βαρβάρα είναι προστάτιδα και των παιδιών και τα φυλάει από τις κακές παιδικές αρρώστιες, όπως την βλογιά και άλλες. Για να την "γλυκάνουν" σε πολλά μέρη του τόπου μας την ημέρα της γιορτής της προσέφεραν μελόπιτες ή κολυβόζουμο, που στην Θράκη τόλεγαν "ΒΑΡΒΑΡΑ". Το έθιμο πανάρχαιο και θυμίζει την πανσπερμία. Στους Χριστιανούς η παρασκευή της "Βαρβάρας" καθιερώθηκε από το εξής περιστατικό.

      Ο σατανικός νους του Διόσκουρου, είχε συλλάβει ένα σατανικό και αποτρόπαιο σχέδιο για την εξόντωση των Χριστιανών της περιοχής του. Κάλεσε όλους τους αρτοποιούς της περιοχής του και τους έδωσε εντολή να βάλουν δηλητήριο στο ψωμί που θα παρασκεύαζαν και οι πωλητές τροφίμων στα τρόφιμα που θα πωλούσαν.

     Το μυστικό αυτό το έμαθε η κόρη του η Βαρβάρα, και ειδοποίησε τους χριστιανούς να μην αγοράσουν ψωμί και τρόφιμα, και να πορευτούν με τα υπολείμματα που είχαν στα σπίτια τους. Έτσι κάθε Χριστιανική οικογένεια μαγείρεψε ότι πρόχειρο της βρέθηκε στο σπίτι. Επειδή όμως τα τρόφιμα που τους είχαν απομείνει ήταν πολύ λίγα και κάθε είδος από μόνο του δεν έφτανε για μια σωστή μαγειριά, έβαλαν στην κατσαρόλα λίγο από όλα. Δηλαδή, λίγο στάρι, μερικά φασόλια, κουκιά, σταφίδες και ότι άλλο σχετικό είχαν, κι όλα μαζί τα μαγείρεψαν. Ετσι χάρη στη Βαρβάρα σώθηκαν και από τότε σε ανάμνηση αυτού του περιστατικού καθιερώθηκε στη γιορτή της να μαγειρεύουν το παρασκεύασμα αυτό που είναι γλυκό και φαγητό μαζί και λέγεται"ΒΑΡΒΑΡΑ                          

  Απολυτίκιο της Αγίας 

Βαρβάραν την Αγίαν τιμήσωμεν

εχθρού γαρ τας παγίδας συνέτριψε

και ως στρουθίον ερρύσθη εξ αυτών,

βοηθεία και όπλω του Σταυρού η πάνσεμνος.

Κοντάκιο της Αγίας Βαρβάρας

Τω εν Τριάδι ευσεβώς υμνουμένω

ακολουθήσασα, σεμνή αθλοφόρε,

τα των ειδώλων έλιπες σεβάσματα,

μέσον δε του σκάμματος, εναλθούσα

Βαρβάρα, τυράννων ου κατέπτηξας απειλάς,

ανδρειόφρον, μεγαλοφώνως κράζουσα σεμνή.

Τριάδα σέβω την μίαν θεότητα.

Τή Δ’ τού αυτού μηνός, Άθλησις τής Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας.

 

Στίχοι

• Ξίφει πατήρ θύσας σε, Μάρτυς Βαρβάρα,

• Υπήρξεν άλλος Αβραάμ διαβόλου.

• Βαρβάρα αμφί τετάρτη χερσί τοκήος ετμήθη.

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Οσίου Πατρός ημών, Ιωάννου Μοναχού καί πρεσβυτέρου τού Δαμασκηνού.

Στίχοι

• Πλήσας μελών γήν ηδέων Ιωάννης,

• Κάν ούρανοίς άνεισι συνθείναι μέλη.

Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Οσίου πατρός ημών, lωάννου, Επισκόπου Πολυβότου, τού θαυματουργού.

Στίχοι

• Επισκοπήν γής εκλιπων Ιωάννης,

• Επισκοπούντος πάντα τέρπεται θέα,

Τή αυτή ημέρα, η Αγία Ιουλιανή ξίφει τελειούται.

Στίχοι

• Ιουλιανήν ως περιστεράν δέχου,

• Ειμή τάχει τέμνοιτο, τρίζουσαν Λόγε.

Τή αυτή ημέρα, οι Άγιοι Χριστόδουλος καί Χριστοδούλη ξίφει τελειούνται.

Στίχοι

• Συνωνυμών σοι, παρθένε Χριστοδούλη,

• Ο Χριστόδουλος, καί συναθλεί σοι ξίφει.

Ο άγιος νέος Ιερομάρτυς Σεραφείμ ο Φαναρίου επίσκοπος, ο μαρτυρήσας εν έτει 1601, σούβλη διαπαρείς τελειούται.

Στίχοι

• Ο γής Σεραφείμ θετταλών φύς ως κλάδος,

• Θεώ Λόγω πρόσεισι ρείθροις αιμάτων.

Ταίς αυτών αγίαις πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον, καί σώσον ημάς. Αμήν

Χριστούγεννα με Χριστό ή χωρίς Χριστό ;

 Δεν είναι λίγες οι φορές που ταυτίζουμε τα Χριστούγεννα με λέξεις όπως: γιορτές, δώρα, κάλαντα, διακοπές, γλυκίσματα, στολισμένοι δρόμοι, βιτρίνες κλπ. Και φαίνεται σαν να λείπει ο ίδιος ο Χριστός από τη μεγάλη γιορτή! Όμως, η αλήθεια θα επιμένει κάθε χρόνο πως Χριστούγεννα σημαίνει: Ο Υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος.

Ο Υιός του Θεού πήρε την ανθρώπινη φύση και έγινε άνθρωπος. Η ενέργεια αυτή του Θεού είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο που αμάρτησε. Καθώς ο ευαγγελιστής Ιωάννης διαβεβαιώνει «τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε μας έστειλε τον Μονογενή Υιό του, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια». Ο Υιός του Θεού πήρε την ανθρώπινη φύση για να την αποκαταστήσει και να την τελειοποιήσει.

Τί γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα; Το ότι «ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός»! Μας λέει δηλαδή η Εκκλησία: Σήμερα ο Θεός γίνεται κάτι που ποτέ δεν ήταν, δηλ. άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κάτι που ποτέ δεν ήταν, δηλ. θεός, όμοιος με τον Θεό.

Όταν πια κανείς άλλος τρόπος δεν υπήρχε, αφού ο άνθρωπος, αλλοτριωμένος από τον Θεό, είχε ρημάξει κάθε ελπίδα να πλησιάσει ο ίδιος τον Δημιουργό του, σαν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου, ο Υιός του Θεού γίνεται υιός του ανθρώπου, για να μεταβάλει τους υιούς των ανθρώπων σε υιούς του Θεού. Ο Θεός εγκαταλείπει την αξιοπρέπεια Του, είναι ο «ανυπερήφανος Θεός», που αδειάζει τους ουρανούς και κατέρχεται στον κόσμο για να λυτρώσει τον υπερήφανο και αλαζόνα άνθρωπο. Ο Χριστός προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση για να την γιατρέψει, διότι μόνο εκείνο που ενώνεται με τον Θεό, αυτό και σώζεται.

Ο Χριστός γίνεται πια η αλήθεια μας, όλη η αλήθεια για τον Θεό, αλλά και όλη η αλήθεια για τον άνθρωπο. Ο Ιησούς είναι ο σωτήρας του κόσμου, ο λυτρωτής του ανθρώπινου γένους, αλλά και ο προσωπικός λυτρωτής του καθενός ξεχωριστά. «Ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ»: αυτή η διαβεβαίωση του αγγέλου προς τους ποιμένες για τον προσωπικό χαρακτήρα της σωτηρίας που έφερε ο Χριστός, φανερώνει πως τώρα όλοι μπορούμε να γεφυρώσουμε το χάσμα που μας αποξενώνει από τον Θεό –συνεπώς και από τον συνάνθρωπο. Ο αναμενόμενος Μεσσίας είναι πια ανάμεσά μας. Η προσδοκία των εθνών, η γλυκιά ελπίδα του περιούσιου λαού, το κήρυγμα των προφητών, όλα δίνουν τη θέση τους σ’ Εκείνον, που είναι η εκπλήρωση της υπόσχεσης για έναν καινούριο κόσμο και τον καθαγιασμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Κατά τη θεία ενανθρώπηση ενώθηκε η θεία και η ανθρώπινη φύση. Ο Χριστός, λαμβάνοντας την ανθρώπινη σάρκα έγινε σε όλα όμοιος με μας εκτός από την αμαρτία. Η θεία φύση του Κυρίου με την ενανθρώπηση δεν έπαθε καμία αλλαγή, ενώ αντίθετα η ανθρώπινη φύση, χάρη στην ένωσή της με τη θεία, τελειοποιήθηκε. Η ένωση αυτή είναι παντοτινή, δηλ. η ανθρώπινη φύση μένει αιώνια ενωμένη με τη θεία φύση στο πρόσωπο του Χριστού.

Γιορτάζουμε, λοιπόν, Χριστούγεννα. Κι όμως πολλές φορές αναρωτιόμαστε: Πού είναι ο Χριστός; Νιώθουμε να απουσιάζει Εκείνος από τη μεγάλη γιορτή. Ξέρετε, έχουμε γεμίσει αυτές τις μέρες με τόσα πολλά –με τόσα περιττά- που για τον Ενανθρωπήσαντα Θεό της αγάπης πολλές φορές δεν υπάρχει τόπος στη ζωή μας.

Εκείνο που χρειάζεται είναι να καταλάβουμε πως ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου». Όπως όλα τα γεγονότα της ζωής του Χριστού, έτσι και η γέννηση Του υπερβαίνει τον χρόνο και την ιστορία, γίνεται λειτουργικό γεγονός, πραγματικότητα σημερινή και αιώνια της Εκκλησίας και κατάκτηση των πιστών παιδιών της, διαρκές εσωτερικό βίωμα όλων εκείνων που επιθυμούν να γιορτάσουν αληθινά Χριστούγεννα.

Μας χρειάζεται να πάμε στη Βηθλεέμ! Να ξαναβρούμε το μήνυμα που κρύβει η μεγάλη γιορτή, να αναζητήσουμε το «παιδίον Ιησούς», να συνοδοιπορήσουμε με τους απλοϊκούς ποιμένες και τους σοφούς μάγους στην προσκύνηση του νεογέννητου, να αναρωτηθούμε και να ρωτήσουμε «πού γεννήθηκε ο σωτήρας του κόσμου;», να ακολουθήσουμε το ολοφώτεινο αστέρι να μας δείχνει το δρόμο προς τη νοητή Βηθλεέμ, που δεν είναι άλλη από την εορταστική τράπεζα της Εκκλησίας, τη χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Ο ερχομός του Χριστού στον κόσμο δεν προσφέρεται για ιδεολογικές, φιλοσοφικές ή έστω ρομαντικές προεκτάσεις. Η Ενσάρκωση βιώνεται ως αναζήτηση και ολοκλήρωση του ανθρώπου, του πληγωμένου ανθρώπου, που όμως στο πρόσωπο του Χριστού βλέπει ποιος πρέπει αληθινά να είναι, αντικρίζει την αδιάψευστη αλήθεια της ανθρωπιάς του, τον προορισμό και την καταξίωσή του.

Έτσι, Χριστούγεννα σημαίνει να συναντήσουμε τον νεογέννητο Ιησού στην κατανόηση και την αγάπη με τους γύρω μας, στη γενναία αυτοκριτική και την ειλικρινή εξομολόγηση, στη συμμετοχή μας στη λατρεία της Εκκλησίας. Χριστούγεννα σημαίνει να αφιερώσουμε χρόνο στον Χριστό, που είναι ο αληθινός φίλος των παιδιών και των νέων, να μάθουμε για τη γέννησή Του, να χαρούμε για το μονάκριβο δώρο της λύτρωσης που έφερε στον κόσμο. Χριστούγεννα σημαίνει να δούμε τον νεογέννητο Χριστό στα μάτια του φοβισμένου πρόσφυγα, του άνεργου, του άστεγου, του εξαρτημένου, του κάθε κουρασμένου διαβάτη με τον οποίο ο Χριστός έχει απόλυτα ταυτιστεί. Χριστούγεννα σημαίνει το «Ευχαριστώ» που ακόμη δεν είπαμε στο φίλο που μας βοήθησε, το «Συγνώμη» που δεν καταφέραμε να ψελλίσουμε, η «Καλημέρα» που δεν ανταποδώσαμε, η πέτρινη καρδιά μας που ακόμη δεν σπάσαμε, το χαμόγελο που στερήσαμε σε όσους το είχαν ανάγκη. Χριστούγεννα σημαίνει τη χαρά να μοιράζεσαι ό,τι έχεις αλλά και ό,τι είσαι.

Κι αυτό θα είναι τελικά το μεγαλύτερο δώρο των Χριστουγέννων σε όλους μας. Να γιορτάσουμε Χριστούγεννα μαζί με τον Χριστό! Να γιορτάσουμε Χριστούγεννα και να παρών στη μεγάλη γιορτή και ο ίδιος ο Χριστός, να είναι παρών και στη δική μας ψυχή! Καλά, ευλογημένα και κυρίως αληθινά Χριστούγεννα!

Εν όψει της Δεσποτικής εορτής των Χριστουγέννων

 Πλησίασε και πάλι η μεγάλη και σωτήρια ημέρα των Χριστουγέννων. Σε λίγες μέρες, οι καμπάνες όλου του κόσμου θα διαλαλήσουν με τους ολόγλυκους ήχους τους πως «Χριστός γεννάται, λύτρωση στου κόσμου την ορφάνια»!

Μα πολύ πιο νωρίς, εμείς, οι Ορθόδοξοι, έχουμε το προανάκρουσμα αυτής της μελωδίας, όχι μόνο με την περίοδο της Χριστουγεννιάτικης νηστείας, που αρχίζει από τις 15 Νοεμβρίου, ούτε μόνο από τις πάντερπνες Καταβασίες «Χριστός γεννάται, δοξάσατε• Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε• Χριστός επί γης, υψώθητε» και το γλυκύτατο Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον Λόγον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως», που από μέρες τ’ ακούμε να ψάλλονται στις εκκλησιές μας, μα και από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής προ των Χριστουγέννων, που είναι το πρώτο κεφάλαιο της Καινής Διαθήκης, το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον αγίου Ευαγγελίου, και μας περιγράφει όχι μόνο το ανθρώπινο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού, μα και το ίδιο το κοσμοσωτήριο γεγονός της Γεννήσεώς Του.

Έτσι, η Εκκλησία μας, με πολλή σοφία, μας δίνει βαθμιαία την ευκαιρία και τη δυνατότητα μιας καλής πνευματικής προετοιμασίας, όχι απλώς για να γιορτάσουμε, μα, κυριολεκτικά, για να ζήσουμε το μεγάλο Μυστήριο της Σαρκώσεως του Λόγου του Θεού.

Αν τα Χριστούγεννα για άλλα δόγματα και λαούς είναι μια ευκαιρία οικογενειακής ζεστασιάς και εκδηλώσεων αγάπης μόνο, για τους Ορθοδόξους είναι κάτι πολύ πιό βαθύ και πολύ πιο σπουδαίο. Είναι μια ακόμη ευκαιρία να εμβαθύνουμε με σοβαρότητα στο γεγονός της ταπεινώσεως και της κενώσεως του Θεού, προκειμένου να πληρωθούμε και να υψωθούμε εμείς! Να γεμίσουμε όχι απλώς από αρετές, οι οποίες αυτονομημένες και καθαυτές δεν έχουν καμιά σημασία και αξία, όσο εντυπωσιακές κι αξιοθαύμαστες κι αν φαίνονται, αλλ’ αποκτούν νόημα και αξία μόνο σε σχέση με την αυτοαρετή και την αυτοαγιότητα που είναι ο Χριστός. Κατά πόσο δηλαδή καλλιεργούνται με την ευλογία Του, σύμφωνα με το θέλημά Του, και με μόνο σκοπό τη δόξα του Ονόματος Του, ως εργαλεία δηλαδή θεώσεως, αλλά και να γεμίσουμε από ζωή, και από εκείνο το «περισσόν», το οποίο υπαινίχθηκε ο Κύριος λέγοντας: «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιωάν. 10: 10). Να γεμίσουμε από τις άκτιστες ενέργειές Του που χαρίζουν ζωή! Όχι μόνο τούτη την πρόσκαιρη, μα και την παντοτεινή και αιώνια! Και να γεμίσουμε από το φως Του το άκτιστο, το ζωοποιό, το θεοποιούν (=αυτό που κάνει τον άνθρωπο θεό), το αφθαρτίζον, το αγιάζον, αυτό που, από υπερβολή φιλανθρωπίας και ξεχείλισμα αγάπης, μας κάνει «θεούς» κατά χάριν. Αυτό είναι το «περισσόν»! Και να υψωθούμε στο αρχαίο κάλλος, στην πρώτη ομορφιά, την «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» (Γεν. 1: 26), με την οποία μας έπλασε, κι απ’ όπου με την αμαρτία μας ξεπέσαμε και -δυστυχώς- εξακολουθούμε να ξεπέφτουμε.

Είναι, λοιπόν, τα Χριστούγεννα για τους Ορθοδόξους μια ευκαιρία να ταπεινωθούμε μαζί με τον ταπεινούμενο Χριστό. Και ταυτόχρονα μια ευκαιρία για να υψωθούμε από την κίβδηλη ζωή της αμαρτίας και την αφόρητη πλήξη της καθημερινής συμβατικότητας στην εν Χριστώ ζωή! Τη ζωή των δακρύων της μετανοίας και της μυστικής χαράς που χαρίζει στις μετανοούσες ψυχές ο Παμφιλάνθρωπος Κύριος. Τη ζωή της ειλικρίνειας απέναντι στον εαυτό μας, στους ανθρώπους και στο Θεό. Τη ζωή της γνήσιας πνευματικότητας μέσα στη μοσχολιβανισμένη ατμόσφαιρα της Εκκλησίας. Τη ζωή της αυθεντικής, χριστομίμητης και χριστοκεντρικής αρετής, που βιώνεται εν τω κρυπτώ, αλλά θα λάβει την ανταπόδοσή της εν τω φανερώ. Τη ζωή που θάχει πάρει διαζύγιο από κάθε είδους φαρισαϊσμούς κ’ υποκρισίες. Τη ζωή του «χρηστού ζυγού» και του «ελαφρού φορτίου» του Χριστού (Ματθ. 11: 30), που η άρση τους φέρνει την ανάπαυση, το γλυκασμό και την παμπόθητη ειρήνη της ψυχής, την «πάντα νουν υπερέχουσαν»!

Ευχή της Εκκλησίας είναι πάντα αυτή η ευκαιρία να γίνεται δεκτή από κάθε πιστό με ευγνώμονα αισθήματα προς τον «νηπιάζοντα τη σάρκι» Κύριο, και ν’ αξιοποιείται καλοδιάθετα,

ώστε να μη μένουμε στα Χριστούγεννα  της γαλοπούλας, των κουραμπιέδων και των δώρων, μα να ζούμε τα Χριστούγεννα του Χριστού! Τα Χριστούγεννα της Εκκλησίας! Τα Χριστούγεννα που έχουν τη δύναμη να γεμίζουν το κενό της ψυχής μας και να παρηγορούν την καρδιά μας! Τα Χριστούγεννα που λυτρώνουν, σώζουν και θεοποιούν!

Το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων

 Ήδη έχει αρχίσει η περίοδος των Χριστουγέννων που όλοι με λαχτάρα περιμέναμε. Άραγε πώς θέλουμε να τα εορτάσουμε; Κοσμικά ή πνευματικά; Αλλ’ ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους…

Ασφαλώς τα Χριστούγεννα έχουν νόημα βαθύτατα πνευματικό, άγιο και σωτήριο. Γιατί μ’ αυτά δεν εορτάζουμε ένα οποιοδήποτε γεγονός, αλλά την ίδια την εμφάνιση, με σάρκα και οστά του Θεού στη γη κι ανάμεσά μας. Μας τίμησε ιδιαίτερα με την επίσκεψή Του αυτή, υπέροχα, ανυπέρβλητα, μοναδικά, καθώς ένωσε την δική μας ανθρώπινη φύση με τη δική Του τη Θεϊκή.

Έτσι έχουμε την εμφάνιση του Θεανθρώπου στην ιστορία . Την ένωση του κτιστού πλάσματος, με τον ίδιο τον Άκτιστο Πλάστη και Θεό. Σκοπός δε αυτής της Θείας παρέμβασης, είναι η Θέωση του ανθρώπου.

Οπότε με τα Χριστούγεννα δεν κάνουμε τίποτ’ άλλο τελικά, απ’ το να ζούμε την αναδημιουργία μας, την ανά-πλασή μας απ’ το κατάντημα στο οποίο μας οδήγησε η αμαρτία, ώστε να επανέλθουμε πάλι στην προτέρα μας κατάσταση.

Να γιατί το μήνυμα των Χριστουγέννων, είναι το πλέον χαρμόσυνο και τόσο ελπιδοφόρο άγγελμα της ιστορίας. Συνεπώς, όταν αποδίδουμε στα Χριστούγεννα το πραγματικό τους νόημα, κι όταν τα εορτάζουμε όπως πρέπει, δηλαδή πνευματικά, τότε επιτυγχάνεται και ο μέγας σκοπός της ενανθρωπήσεως του Θεού, δηλαδή η ένωση μας με Αυτόν, η θέωσή μας, και καταργείται το έργο του διαβόλου, ακυρώνονται τα σκοτεινά σχέδιά του, απομονώνεται, χάνεται απ’ τη ζωή μας!

Είναι επόμενο, λοιπόν, όπως ο διάβολος πολέμησε του Χριστού τη γέννηση, ως γεγονός, (απ’ το να μη βρίσκεται πανάρετη γυναίκα για να αξιωθεί να γίνει μητέρα Του πράγμα που έγινε τελικά με την Παναγία, ως τους διωγμούς με τη σφαγή των νηπίων απ’ τον Ηρώδη), έτσι την πολεμά έκτοτε, ως εορτή.

Πάρα πολλά έγιναν στο πέρασμα των αιώνων, που δεν είναι δυνατό να εξιστορήσουμε. Θα αναφέρουμε μόνο ένα από αυτά∙ την χειρότερη πολεμική όλων, την εκκοσμίκευση των Χριστουγέννων!

Πρόκειται για εορτασμό όχι πνευματικό, όπως τον αναφέραμε, αλλά εντελώς κοσμικό… Έναν τρόπο που μεταβάλλει το μέγα υπερκόσμιο γεγονός, σε εγκόσμιο και καθαρά υλιστικό!

Ούτε λόγος να γίνεται για πνευματική προετοιμασία, δηλαδή νηστεία, μετάνοια, Θεία Λειτουργία, αλλά και έμπρακτη αγάπη, καλοσύνη, ελεημοσύνη και στοργή στον συνάνθρωπο, για σκέψεις και αποφάσεις πνευματικές.

Λόγος να γίνεται μονάχα για τα ρεβεγιόν, τα φαγητά, τα γλέντια, τους χορούς, τα ξενύχτια, τα ταξίδια και μάλιστα τα εξωτικά, τα δώρα, τις χαρτοπαιξίες, τα πάσης μορφής θεάματα και διασκεδάσεις, τις κάθε είδους απολαύσεις και ηδονές! Όλα τους τόσο κοσμικά, όλα τους αντιπνευματικά, όλα τους πτυχές της ωραίας ζωής, και όχι της Ουράνιας Ζωής που ζητά από μας ο Χριστός. Καμμιά σχέση με τον θεοπρεπή εορτασμό, όπως τον ορίζει η Εκκλησία.

Φτάσαμε να κατανοούμε πως έρχονται Χριστούγεννα, από τις στολισμένες βιτρίνες των εμπόρων, από τα φωτάκια που αναβοσβήνουν στο μπαλκόνι του διπλανού μας, απ’ τα έλατα που πωλούνται στους δρόμους, από κάποιες προσκλήσεις σε γεύματα και τα λεγόμενα «εορταστικά» προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή από τις εκδηλώσεις του κόσμου…

Οπότε μιλάμε για απολυτοποίηση της ύλης, για την άκρατη κοσμικότητα, για την απόρριψη κάθε πνευματικής πλευράς των πραγμάτων. Μιλάμε για Χριστούγεννα χωρίς Χριστό!

Τα υλικά αγαθά, με λογική και μέτρο και στο βαθμό που μας είναι απαραίτητα, δεν τα απορρίπτουμε βέβαια. Όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.Νικόλαος «και τα λαμπάκια και το δέντρο καλά είναι, μη μένουμε όμως μόνο σ’ αυτά»!

Ο Ε. Μορέν στο βιβλίο του «Πνεύμα των καιρών» αναφέρει πολύ εύστοχα: «Η ζωή δεν μπορεί να καταναλώσει τα πάντα και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί ούτε και θα μπορέσει ποτέ να δώσει τα πάντα»! Λοιπόν, ας προετοιμαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε για τα πνευματικά Χριστούγεννα. Μας είναι απαραίτητη η ευφροσύνη τους. Αυτό το προάγγελμα της Ουράνιας Βασιλείας. Αυτή η απόδειξη ότι μέσα μας ο Χριστός γεννήθηκε

Η νηστεία των Χριστουγέννων και το Σαρανταλείτουργο

 Στὶς 15 Νοεμβρίου ἀρχίζει ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Πρόκειται γιὰ μιὰ περίοδο ἔντονης πνευματικῆς ἐργασίας καὶ ψυχοσωματικῆς προετοιμασίας γιὰ τὸν ἑορτασμό τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὶς 15 Νοεμβρίου ἕως τὶς 17 Δεκεμβρίου (κατ’ ἄλλη παράδοση ἕως τὶς 12 Δεκεμβρίου) νηστεύουμε τὸ κρέας, τὰ γαλακτομικά καὶ τὰ αὐγά καὶ τρῶμε ψάρι (ἐκτὸς βεβαίως Τετάρτης καὶ Παρασκευῆς, ποὺ νηστεύουμε αὐστηρά). Μετὰ τὶς 17 (ἢ 12) Δεκεμβρίου νηστεύουμε καὶ τὸ ψάρι.

Ἡ νηστεία ὅμως κατὰ τὴν ὑπόδειξη τοῦ Κυρίου μας ἔχει νόημα, ὅταν συνδυάζεται μὲ προσευχὴ καὶ ἐλεημοσύνη. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν ἔναρξη τῆς νηστείας μᾶς προσκαλεῖ σὲ ἐντονότερη λειτουργικὴ ζωή καὶ ἀγαθοεργία.

Ἔτσι, ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση προβλέπει γιὰ τὴν περίοδο αὐτὴ τὴν καθημερινὴ -ἂν οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέπουν- τέλεση τῆς θείας λειτουργίας, τὴν τέλεση δηλαδὴ σαρανταλείτουργου.

Ἡ τέλεση τοῦ σαρανταλείτουργου ἀποτελεῖ πολὺ μεγάλη εὐλογία. Εἶναι μιὰ θαυμάσια εὐκαιρία γιὰ βίωση τὴς μυστηριακῆς καὶ λατρευτικῆς ζωῆς, γιὰ ἐπαφὴ μὲ τὸν πλοῦτο τῆς ὑμνολογίας καὶ τῆς ἀκροάσεως τῶν θείων Γραφῶν, γιὰ συχνότερη θεία κοινωνία, γιὰ συχνότερη συγκρότηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας.

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος μᾶς λέει: «Σπουδάζετε πυκνότερον συνέρχεσθαι εἰς εὐχαριστίαν θεοῦ καὶ εἰς δόξαν. Ὅταν γὰρ πυκνῶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ γίνεσθε, καθαιροῦνται οἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ καὶ λύεται ὁ ὄλεθρος αὐτοῦ», δηλαδὴ «Προσπαθεῖστε μὲ σπουδὴ νὰ ἔρχεσθε ὅλοι μαζί στὴ Σύναξη τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Θεία Λειτουργία), γιὰ νὰ εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ νὰ Τὸν δοξολογεῖτε. Διότι ὅταν συχνά ἔρχεσθε στὴ Σύναξη τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Θεία Λειτουργία), συντρίβονται οι δυνάμεις του σατανᾶ καί λύεται κάθε ὀλέθρια ἐνέργεια του».

Ἡ δύναμη τῆς Θείας Λειτουργίας δὲν εἶναι μαγική. Εἶναι ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἑνότητας ἐν Χριστῷ. Ἡ Θεία Λειτουργία μᾶς μαθαίνει νὰ συγχωροῦμε, νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε προσφέρουμε τὰ Δῶρα μας στὸ Θεό, τὸν Ἄρτο καὶ τὸν Οἶνο, προσευχόμενοι γιὰ ζῶντες καὶ κεκοιμημένους ἀδελφούς μας. Ἡ μνημόνευση τῶν ὀνομάτων τῶν ζώντων καὶ κεκοιμημένων προσώπων (ἀνάγνωση τῶν «Διπτύχων») εἶναι ἔργο πολὺ σημαντικὸ καὶ ἱερό, ποὺ θεσμοθετήθηκε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἐπιτελεῖται ἀδιάλειπτα μέσα στοὺς αἰῶνες.

Τό Ἱερό Σαρανταλείτουργο

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο, κατά την διάρκεια της νηστείας των Χριστουγέννων, υπέρ υγείας ζώντων και υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Στο υπέροχο βιβλίο «Ιωάννης της Κροστάνδης», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου), διαβάζουμε: «Στην Θεία Λειτουργία τελείται το μυστήριο τής αγάπης. Και ή αγάπη στην ουσία της είναι μεταδοτική. Ή αγάπη, ιδιαίτερα ή θεία, σπεύδει να σκορπίσει το φώς της, την χαρά της όλους… Και συμπληρώνει: ώ αγάπη τελειότατη! ώ αγάπη, πού τα πάντα αγκαλιάζεις! Ώ αγάπη ισχυρότατη! Τί να προσφέρουμε σαν ευγνωμοσύνη στον Θεό για την αγάπη Του προς εμάς; Ή αγάπη αυτή βρίσκεται στην θυσία τού Χριστού, πού προσφέρεται για την άπελευθέρωσι όλων από κάθε κακία…».

Και ό μακαριστός π. Παΐσιος, σχετικά με την ανάγκη προσευχής για τούς κεκοιμημένους, έλεγε: «…να αφήνετε μέρος τής προσευχής σας για τούς κεκοιμημένους. Οι πεθαμένοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα (για τούς εαυτούς τους). Οι ζωντανοί μπορούν… Να πηγαίνετε στην εκκλησία λειτουργία, δηλαδή πρόσφορο, και να δίνετε το όνομα τού κεκοιμημένου, να μνημονευθή από τον ιερέα στην προσκομιδή. Επίσης, να κάνετε μνημόσυνα και τρισάγια. Σκέτο το τρισάγιο, χωρίς Θεία Λειτουργία, είναι ελάχιστο.

Το μέγιστο, πού μπορούμε να κάνουμε για κάποιον, είναι το Σαράντα-Λείτουργο. Καλό θα είναι να συνοδευθή και με ελεημοσύνη. Αν έχεις ένα νεκρό, ό όποιος έχει παρρησία στον Θεό, και τού ανάψεις ένα κερί, αυτός έχει υποχρέωση να προσευχηθεί για σένα στον Θεό.

Αν πάλι, έχεις ένα νεκρό, ό όποιος νομίζεις ότι δεν έχει παρρησία στον Θεό, τότε, όταν τού ανάβεις ένα αγνό κερί, είναι σαν να δίνης ένα αναψυκτικό σε κάποιον πού καίγεται (από δίψα). Οι άγιοι δέχονται ευχαρίστως την προσφορά του κεριού και είναι υποχρεωμένοι να προσευχηθούν γι’ αυτόν πού το ανάβει. Ο Θεός ευχαρίστως το δέχεται…». (Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου Νικ.)

Για την ωφέλεια από τα Ιερά Σαρανταλείτουργα και τα μνημόσυνα, αξιομνημόνευτο είναι και το περιστατικό πού ακολουθεί από το βιβλίο «Θαύματα και αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου).

«Κάποιος άρχοντας από την Νικομήδεια αρρώστησε βαριά και, βλέποντας πώς πλησιάζει στον θάνατο, κάλεσε την γυναίκα του για να τής εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες: Την περιουσία μου να την μοιράσεις στους φτωχούς και τα ορφανά. Τούς δούλους να τούς ελευθερώσεις. Αλλά στους ιερείς δεν θέλω να δώσεις χρήματα για λειτουργίες. Σ’ αυτή του την μεγάλη θλίψη ό ετοιμοθάνατος επικαλέστηκε με πίστη την ευχή τού άββά Ησαΐα, ενός άγιου μοναχού πού ασκήτευε κοντά στην Νικομήδεια, και αμέσως -ώ τού θαύματος!- έγινε καλά. Σηκώθηκε λοιπόν και πασίχαρος έτρεξε στον όσιο. Εκείνος τον καλοδέχτηκε, δοξάζοντας τον Θεό για το μεγάλο θαύμα.

-Θυμάσαι, παιδί μου, τον ρώτησε, ποιά ώρα συνήλθες από την αρρώστια;

-Την ώρα πού επικαλέστηκα την ευχή σου, απάντησε εκείνος. Ό όσιος, με τον φωτισμένο του νου, γνώριζε τί είχε λεχθεί στην διάρκεια τής αρρώστιας του και ξαναρώτησε:

-Άφησες, παιδί μου, χρήματα στους ιερείς, να λειτουργούν για την σωτηρία τής ψυχής σου;

-Όχι, γέροντα. Τί θα είχα να ωφεληθώ άν άφηνα κάτι; Δεν θα πήγαινε χαμένο; -Μην το λες αυτό. Ό άδελφόθεος Ιάκωβος γράφει: «Ασθενεί τις έν ύμίν; προσκαλεσάσθω τούς πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν έπ’ αυτόν άλείψαντες αυτόν έλαίω έν το ονόματι του Κυρίου και ή ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και έγερεί αυτόν ό Κύριος· καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, άφεθήσεται αύτώ». Να λοιπόν πού οι ευχές των ιερέων είναι αποτελεσματικές, για όποιον τις ζητάει με πίστη. Δώσε τώρα κι εσύ ένα ποσό, για λειτουργίες, και θα λάβεις από τον Θεό την πρέπουσα πληροφορία.

Έτσι κι έκανε. Έδωσε χρήματα σ’ έναν ιερέα για να του κάνει σαρανταλείτουργο, και γύρισε στον σπίτι του. Όταν συμπληρώθηκαν οι λειτουργίες, μετά από σαράντα μέρες, κι ενώ σηκωνόταν από τον ύπνο, βλέπει ξαφνικά ν’ ανοίγουν οι πόρτες του σπιτιού του και να μπαίνουν σαράντα άνδρες έφιπποι, λαμπροί και αγγελόμορφοι, είκοσι από δεξιά και είκοσι από αριστερά. -Κύριοι μου, φώναξε έκπληκτος ό άρχοντας, πώς μπήκατε σε σπίτι ανθρώπου αμαρτωλού;

-Εμείς οι σαράντα, πού βλέπεις, του απάντησαν εκείνοι, αντιπροσωπεύουμε τις λειτουργίες πού έγιναν για σένα στον φιλάνθρωπο Θεό. Μάς έστειλε Εκείνος, για να σε συνοδεύσουμε μέχρι την εκκλησίας. Πήγαινε μέσα χαρούμενος, χωρίς δισταγμό. Να, με τα πρεσβυτικά χέρια συμπληρώθηκαν οι σαράντα λειτουργίες, πού έγιναν για να ενωθεί ό Χριστός μαζί σου και να κατοικήσει στην καρδιά σου.

Ύστερα από αυτά, ό άρχοντας μοίρασε την περιουσία του σε ευλαβείς ιερείς, για να γίνουν λειτουργίες «υπέρ αφέσεως των αμαρτιών αυτού», διακηρύσσοντας πώς οι θείες λειτουργίες και οι αγαθοεργίες μπορούν να ανεβάσουν την ψυχή του ανθρώπου από τα καταχθόνια στα επουράνια.

Εἶναι ἡ μέγιστη καὶ πιὸ ἰσχυρὴ προσευχή καθὼς ἀποτελεῖ συμμετοχὴ στὴν προσευχὴ καὶ τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων διδάσκει σχετικά: «Μέγιστη ὠφέλεια πιστεύουμε ὅτι θὰ λάβουν αὐτοί, γιὰ τοὺς ὁποίους δεόμαστε κατὰ τὴν ἁγία καὶ φοβερὴ θυσία τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀκόμα κι ἂν εἶναι ἁμαρτωλοί, ἀφοῦ Χριστὸν ἐσφαγιασμένον ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων προσφέρομεν ἐξιλεούμενοι ὑπὲρ αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν τὸν φιλάνθρωπον Θεόν». Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Δὲν νομοθέτησαν τυχαία οἱ Ἀπόστολοι νὰ μνημονεύουμε κατὰ τὰ φρικτὰ μυστήρια (Θεία Λειτουργία) τοὺς κεκοιμημενούς. Γνωρίζουν ὅτι εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ ὠφέλεια γι’ αὐτούς».

Ἡ ἐμπειρία μαρτυρεῖ γιὰ τὴ δύναμη αὐτῆς τῆς προσευχῆς, ποὺ δὲν εἶναι «ἀτομικὴ προσευχὴ» ἀλλὰ ἡ προσευχὴ ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας.

Βίος και πολιτεία του Οσίου πατρός ημών Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Ο π. Πορφύριος, γεννήθηκε το 1906 από ευσεβείς και πολύ φτωχούς γονείς στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας Ευβοίας. Στο σχολείο πήγε μέχρι Β΄ Δημοτικού. Τα γράμματα, όπως μου είπε, τα έμαθα διαβάζοντας το Ευαγγέλιο και τα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας. Ο πατέρας του είχε πάει να δουλέψει στη διώρυγα του Παναμά, για να συντηρήσει την οικογένειά του. Κι ο μικρός Ευάγγελος - αυτό ήταν το όνομα του Γέροντα - δούλευε στα χωράφια και έβοσκε τα λιγοστά πρόβατά τους στις πλαγιές του χωριού. Εκεί διάβαζε και το Βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη. Τόσο πολύ τον συνεπήρε η αγία μορφή του Οσίου, που άρχισε να σκέπτεται να τον μιμηθεί.

Μικρός καθώς ήταν, 13-14 ετών, βρήκε τον τρόπο και έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί εγκαταστάθηκε στα Καυσοκαλύβια και έγινε υποτακτικός σε ένα κελί, σε δύο πολύ καλά και αυστηρά Γεροντάκια. Έζησε μαζί τους 5-6 χρόνια, έμαθε την καλογερική, την «άκρα» και «χαρούμενη» όπως έλεγε, υπακοή, την καθαρή αγάπη του Θεού και δέχθηκε - άδολο και αγνό παιδί όπως ήταν - το διορατικό χάρισμα. Όμως αρρώστησε άσχημα, και ο Θεός έδειξε ότι ήθελε να τον «μεταθέσει» στον κόσμο, για να μπορέσει να φωτίσει τους ανθρώπους με τη χάρη που είχε, να τους εμπνεύσει, να τους παρηγορήσει, να τους καθοδηγήσει. Έτσι, γύρισε στην πατρίδα του την Εύβοια, όπου εγκαταβίωσε στο Μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους στο Αυλωνάρι. Εκεί θεραπεύθηκε.

Σε ηλικία 20 ετών συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο του Σινά Πορφύριο, ο οποίος θαύμασε για τα ουράνια χαρίσματα του νέου Μοναχού και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, δίνοντάς του το όνομά του: Πορφύριος. Φανταστείτε ότι περιέγραψε στον Αρχιεπίσκοπο την Ιερά Μονή του Σινά με λεπτομέρειες, χωρίς ποτέ να την έχει επισκεφθεί!

Όταν η Ιερά Μονή του Αγίου Χαραλάμπους έγινε γυναικεία, εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βάθειας Ευβοίας.

Το 1940 ήρθε στην Αθήνα, όπου διορίσθηκε εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική, κοντά στην Ομόνοια. Εκεί υπηρέτησε 33 χρόνια το Θεό και τους ανθρώπους, ζώντας στην ταπεινή αφάνεια και μεγαλουργώντας για τη δόξα του Θεού. Αφού, να σκεφθείτε, βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους να βρουν την ειρήνη του Θεού. Ακόμη και τους γιατρούς βοηθούσε με τις χαρισματικές του διαγνώσεις, και πολλούς ασθενείς θεράπευε με τη χάρη του Θεού. Και όλα αυτά τα έκαμνε, ο αγράμματος για τον κόσμο, π. Πορφύριος, που ήξερε όμως άριστα τα άγια γράμματα του Θεού. «Ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας».

Όταν πήρε τη σύνταξη του από τον Άγιο Γεράσιμο, έζησε μερικά χρόνια στον Άγιο Νικόλαο Καλισσίων Πεντέλης και τελικά κατέληξε στο Μήλεσι της Μαλακάσας, κάπου 39 χιλ. από την Αθήνα, στο δρόμο για τη Λαμία, και άλλα 5 χιλ. στο δρόμο προς Ωρωπό, όπου έζησε το ίδιο ταπεινά, παλεύοντας με τις αρρώστιες του, που του χαρίσθηκαν από την αγάπη του Θεού ως «σκόλοψ τη σαρκί, ίνα μη υπεραίρηται».

Ο τόπος εκείνος έγινε αληθινό προσκύνημα. Επεδίωκε ο Γέροντας την αφάνεια, και ο Θεός τον δόξαζε. «Ο κόσμος - θα γράψει αργότερα - με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος. Εγώ όμως αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου ... και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα».

Ο Γέροντας έφυγε από τη ζωή ταπεινά στο κελί του, στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, στις 2 Δεκεμβρίου 1991. Είχε την εσωτερική πληροφορία ότι το τέλος ήταν «εγγύς» και ήθελε να πεθάνει ταπεινά, μακριά από τον κόσμο, μέσα στη γαλήνη του Θεού. Κανείς δεν πληροφορήθηκε το θάνατό του, παρά μόνο οι κελιώτες των Καυσοκαλυβίων. Η κηδεία του έγινε ταπεινή, απέριττη, καλογερική, μέσα στο ειρηνικό και σεπτό περιβόλι της Παναγίας.